Actualidade / Artigo Vigo, 17 de agosto de 2001 (Publicado en La Opinión o 16/08/2001) Imigración, precariedade amarga   Manuel Mera- cig.form-sindical@galizacig.com Dicíame un imigrante colombiano que canso de percurar un traballo eiquí, que non atopou, terminou por buscalo en Andalucía. Engadía, que hai niveis de explotación que resultan difíciles de aceptar e que só se entenden en situacións de desesperación como as que viven os forzados a emigrar. E falaba das condicións laborais que sufriu en Puente Genil recollendo allo, baixo unha temparatura de 45 graus, malia o cal non foi quen de cobrar ningún día máis de 2.600 pts por 12 horas de traballo, polo que se preguntaba ¿cómo vivir con eses ingresos?. Son vivencias que amosan unha realidade arrepiante cada día máis común. Atopámonos ante situacións que permiten entender como algúns se fan ricos en pouco tempo, ou porque se disparan as vendas de coches de luxo e de iates. Con esta agricultura “moderna” (baseada en man de obra “semi escrava”) non é sinxelo competir por parte das granxas familiares galegas. Anque, situacións como estas comezan a aparecer tamén en Galiza... pero, hai que ter estómago, ser insolidarios e perder un anaco do corazón pra actuar deste xeito. Mais, por riba do aproveitamento perverso dalgúns empresarios do excedente de man de obra pra impor condicións laborais noxentas, o certo é que esto se repite cada vez con máis frecuencia porque o marco laboral legal o permite. As sucesivas reformas laborais introduciron tipos de contratación eventual ou en “formación” que aumentaron a precariedade, ademais a Inspeción de Traballo non actúa pra alén de casos de defraudación á seguridade social, e mesmo así non sempre. Por se fora pouco houbo, por que negalo, sindicatos que favoreceron coa súa pasividade este deterioro nas relacións laborais. Consecuencias en Galiza: un 35% de contratos eventuais; miles de persoas traballando en negro ou facendo máis horas das que se cotizan e polas que se lle pagan; e ducias de miles de desempregados. Neste contexto, onde se precarizaron tanto as condicións laborais ¡cómo non se van a explotar aos imigrantes! cando se fai o propio con aqueles nados no país. O certo é que esta situación social e laboral está tocando fondo. Máxime cando, por unha banda, os grandes bancos e transnacionais aumentan gañancias e reciben miles de millóns de transferencias dos fondos públicos, e pola outra, a crise económica en perspectiva e a perda de poder adquisitivo dunha parte importante da sociedade (un 60% das familias vive ao día) están xerando un descontente crecente e un aumento da mobilización social. Polo cal, protestas como as de Sintel ou Transportes La Unión, ou a que realizan dende hai varios meses o persoal laboral da Xunta, os operarios de Alvarez e de Santa Bárbara, non son unha casualidade, senón parte da xeración dunha nova concencia social que xa non se fía da globalización, a liberdade de mercados e a xestión privada de todo. Compre rematar dunha vez con estes niveis de precariedade noxentos, insolidarios e crueis, que castran o futuro de Galiza (e de calquer nación cos aplique) e que desfán a nosa sociedade. Hai que regular a imigración ¡vale! pero ao mesmo tempo tratalos con humanidade, axudar á súa integración, darlles os mesmos dereitos, deberes e trato que aqueles que viven hai décadas ou naceron no país. Sobre todo esto temos moito que dicir e facer as organizacións sindicais e os partidos políticos, pero sobre todo a Xunta de Galiza, os concellos, as institucións todas. Manuel Mera, secretario confederal de Formación Sindical e Migración da CIG. Confederación Intersindical Galega www.galizacig.com ÚLTIMA REVISIÓN: 17/08/2001