Actualidade / Artigo Vigo, 13 de setembro de 2002 (Publicado en El Progreso e no Diario de Arousa o 10/09/2002) A debilidade do imperio   Manuel Mera- cig.form-sindical@galizacig.com O case que seguro ataque dos Estados Unidos contra Iraq, mesmo coa oposición da maioría das nacións, sen contar co apoio da ONU e con boa parte dos seus aliados, reflicte máis unha vez a contradición existente no imperio hexemónico dos nosos tempos. Por unha banda, nunca houbo unha nación máis poderosa, cun control moi grande no eido militar, da información, das finanzas, da cultura de masas,... mais por outro lado, o medre da precariedade laboral e da marxinalidade social, a desfeita da natureza, a perda de soberanía e a destrución de identidades, inza o mundo de protestas e mobilizacións. A resposta da potencia hexemónica, rica e poderosa, non é a de buscar un novo ponto de equilibrio, de encontro, que rebaixe tensións e garanta a paz ¡non! recurre arreo á forza, á represión indiscriminada, mesmo ignorando as regras de xogo das que se dotou a humanidade nos últimos séculos, con grandes custes en vidas humáns e destrución. Contra o que moitos pensan, aínda sendo os Estados Unidos a nación máis poderosa e ningún país atreverse a enfrontala, o recurso constante á forza é un signo de flebeza que amosa a debilidade do modelo económico e social que defende. Canto máis recurre aos bombardeos, ás ocupacións militares e as sancións económicas, será maior a oposición que se xerará nos países que son vitimas destas actuacións e no resto das nacións dependentes e/ou empobrecidas. Como Roma, chegará e conquistará, mais despois terá que manter as conquistas e, como en Afganistán hoxe, meter a man nun niño de abellas ou abandoar debilitando o mito (como en Somalia). O actual é un escenario moi diferente ao que había cando a queda do socialismo real. Daquela, a guerrilla deixou as armas en moitos países do mundo, a oposición ao neoliberalismo recuou, e os presidentes da Unión Europea paseaban por Amsterdam en bicicleta dándolle a man aos transeúntes. Hoxe, poucos anos despois, calquera deles ten que reunirse tras muros de seguridade e coa proteción de miles de policías e soldados. Non semellan ser estes sinónimos de fortaleza, só son signos de poder, de forza bruta. Posiblemente Bush e Tony Blair pensen que poden terminar con métodos militares ou policiais dunha vez por todas coa oposición aos seus dictados. Teñen capacidade dabondo pra esmagar a Iraq, ao povo palestino, facer sufrir un cruel bloqueio aos habitantes de Cuba e Libia, e intervir en Colombia e Venezuela. Agora ben, a consolidación con man de ferro da inxustiza e da desigualdade xerará protestas masivas e novas rebelións, mesmo dentro dos propios estados imperiais, como consecuencia do seu xeito de actuar e das políticas sociais e culturais que impoñen. Eso si, a oposición utilizará, seguramente, métodos de loita que terán en conta esta hexemonía militar e o control da información. A forza das ideas, a paz, é o contrario da forza militar, sempre orixe de novos conflictos. A historia da humanidade é o millor exemplo. ¡E a historia non rematou!. Os imperios e os seus lideres sempre acaban destruídos pola ambición e a avaricia... a rebelión e a sangue xenerosa dos máis humildes. Manuel Mera, secretario confederal de Formación Sindical e Migración da CIG. Confederación Intersindical Galega www.galizacig.com ÚLTIMA REVISIÓN: 13/09/2002