Actualidade / Artigo Xurxo Martínez Crespo-
Bobby Sands naceu en 1954 en Rathcoole, un distrito predominantemente protestante do norte de Belfast. O seu 27 aniversário era o noveno dia da sua folga de fame de 66 dias que o levou á morte. A sua irmá Marcella, un ano máis nova, e a outra irmá Bernardette nasceran en Abril de 1955 respetivamente. Os tres viviran os seus primeiros anos en Abbot Cross na área do norte de Belfast coñecida como Newtonabbey. John, outro irmán nacera en xuño de 1967. A realidade sectária da vida do ghetto marcou axiña a vida de Bobby. Aos sete anos a familia tivo que mudar a sua residénza debido á intimidación constante por parte dos protestantes. Bobby lembra as palabaras da sua nai cando falaba da sua nenez e a cantidade de problemas que tiña que pasar "Eu so era un rapaz da clase traballadora que moraba nun ghetto nacionalista, pero foi a represión a que formou en min un espirito nacionalista revolucionário. Non descansaria até liberar ao meu país, até que Irlanda chegase a ser unha república soberana, independente e socialista”. Cando Bobby chega aos dezaseis comeza a traballar como aprendiz e súmase ao sindicato dos obreiros automotrices (National Union of Vehicle Builders). Nun artigo publicado no 'An Phoblacht/Republican News' o 4 de abril de 1981, Bobby comentaba: "Comezar a traballar, a pesares de que foi duro ao principio, foi marabilloso para min, especialmente pola recompensa da fin de semana. Bailes e roupas, chicas e un pouco de diñeiro para gastar, abrírinome un novo mundo”. As experiencias e ambicións de Bobby diferen en grande medida da xeneralidade da xuventude do guetto católico. Chegou 1968 e os acontecementos dese ano marcaron aínda máis a vida de Bobby. Despois de dous anos de aprendiz é intimidado e ameazado para que deixe o traballo. A sua irmá Bernardette di: “Bobby marchou unha mañá ao traballo. Uns compañeiros estaban alá, limpando unhas pistolas. Un deles falou con Bobby ‘Ves estas (pistolas) senón marchas usaremos unha contigo’ despois Bobby atopou unha nota no seu bolso “convidandoo” a deixar o traballo”. En xuño de 1972 a familia Sands e obrigada a deixar a sua casa en Doonbeg Drive, Rathcoole e marchan ao novo bairro de Twinbrook na franxa nacionalista do Oeste de Belfast. Bernadette volve dicer: “Sofriramos intimidacións durante 18 meses antes de marchar. Tiñamos amigos protestantes, incluso Bobby saía con grupos mixtos (católicos e protestantes), pero todo rematou cando soubo que aqueles cos que saía eran algúns dos que alentaban e apoiaban a saída da sua familia do bairro”.
Aos 18 Bobby sumase ao Movemento Republicano, a sua irmá Bernadette di: "... Só tiña a idade cando un comeza decatarse e estar consciente do que acontece ao seu carón. El, máis ou menos dixo, está ben, isto é o que vou facer. Dous dos seus curmáns foron arrestados e internados, Bobby pensou que tiña que comprometerse e empezar a facer algo”. Bobby escrebeu: " A miña vida, até agora estivo centrada nas noites sen durmir, esquivando aos británicos e tranquilizando os nervos para entrar nunha operación. Mais a xente acougounos. A xente non só abre as portas dos seus fogares para tendernos unha man, senón tamén os seus corazóns. Aprendin que sen a xente non podemos sobreviver e sei que a eles debo todo”. En outubro de 1972 é arrestado. Catro pistolas son achadas nunha casa onde el estivera e foi inculpado por posesión. Os seguintes tres años estivo nas “gaiolas” de Long Kesh, onde posuia o estatus de prisioneiro político. Neste tempo Bobby le moito e aprende gaélico, idioma que máis tarde ensinaria no cárcere aos seus outros compañeiros dos H-Blocks.
Liberado en 1976, Bobby volve coa sua familia a Twinbrook. Tamén volve á sua unidade local para continuar a loita: "Poucas cousas cambiaran, algunhas partes dos ghettos desapareceran completamente, e outras estaban en proceso de desaparecer. A guerra continuaba inda que con otras táticas. O Governo británico trataba de ‘Ulsterizar’ a guerra, e entre os intentos de ‘Ulsterización’ estaba o de criminalizar o IRA e tentar reflectir a guerra como unha situación normal na Irlanda do Norte”. Bobby procura traballo contando cos problemas que afectan á depauperada área de Twinbrook . Comeza o seu ativismo dentro da comunidade. Segundo Bernadette: "Cuando Bobby sae do cárcere o noso bairro non tiña nin Cruz Verde nin Sinn Féin nin nada semellante. É membro da asociación de arrendatários. Consegue que os taxis cheguen ao bairro polo inadecuado do servizo de autobus. A xente comezaba a buscar a Bobby na casa. Querian rampas para as beirarruas. Querían controis de velocidade dos veículos no bairro polo perigo que reprsentaba para os nenos, querian...”. Seis meses máis tarde, Bobby é outra vez arrestado. Despois dun ataque con bombas á Compañia de Mobles Balmoral de Dunmurry, seguida dun intercámbio de disparos no que dous homes foron feridos Bobby foi detido e acusado do feito. Estaba nun automóbil, perto do sitio, con outros tres mozos. O RUC apresou aos ocupantes e atopou un revólver no automóbil. Os seis mozos foron levados a Castlereagh e sometidos a brutais interrogatórios. Bobby negase a contestar calquera pergunta durante o interrogatório, a non ser o nome, idade e enderezo. Nun poema de 96 versos escrito en 1980 titulado “O crime de Castlereagh” Bobby conta as suas experiénzas en Castlereagh, os seus medos e pensamentos nese intre: Chegaron eles e o seu traballo asemade
Estivo preso 11 meses até o seu xuizo en setembro de 1977. Coma no seu xuizo prévio rexeitou recoñecer ao tribunal. O xuiz admitiu que non existia evidéncia que vencellase aos catro mozos co ataque con bombas, porén os catro foron sentenciados a 14 anos de prisión, cada un deles, por ter un revolver. Bobby pasou os primeiros 22 dias de cadea nun confinamento solitário de castigo no cárcere de Crumlin Road. 15 deses dias estivo completamente espido. Foi levado aos H-Blocks e sumouse ás “protestas das mantas”. Comezou a escreber en febreiro de 1979 para o recentamente fundado xornal An Phoblacht/Republican News baixo o pseudónimo de ‘Marcella’ o nome da sua irmá. Os seus artígos e cartas eran escritos en pequenos papeis, coma todas as comunicacións nos H-Blocks, e pasadas clandestinamente fóra da prisión en pequenos anacos de papel hixiénico. Escrebeu. “Os dias son longos e solitários. A repentina e total privación das necesidades humanas básicas como exercizo ou ar fresco, trato con outras persoas, as miñas roupas e cousas como xornais, rádio, cigarrillos, libros fanme a vida moi dura aqui dentro”. Bobby foi nomeado portavoz dos “homes das mantas” e aturou un constánte enfrontamento coas autoridades do cárcere que tiveron a sua resposta en celas de castigo e illamento nas que metian a Sands cada dous por tres. Nos H-Blocks golpizas e longos períodos en celas de castigo, auséncia de alimentos e torturas foron un lugar comun no exercizo da dirección das autoridades do cárcere co consentemento da Administración Británica na Irlanda do Norte, que impuxo un brutal réxime aos prisioneiros no sua tentativa de resistir á lei de criminalización e tirar o estatuto de presos políticos que posuían. Os H-Blocks foron os campos de batalla onde o espirito de resisténza republicano enfrontou todos as afrentas que os británicos perpetraron co povo de Irlanda. O espirito republicano prevaleceu, e en abril de 1978, en protesta contra o sistemático mal trato nos baños e duchas, os prisioneiros dos H-Blocks negáronse a bañarse, tanto eles como as suas camaradas do cárcere de Armagh, estas últimas en febreiro de 1980 que eran obxecto do mesmo trato.
En maio de 1972, unha folga de fame comezou na cadea de Belfast, folga que os presos de IRA acabaron 35 dias máis tarde cando o representante británico William Whitelaw apresentou e concedeu aos irlandeses presos no cárcere o estatus de “categoria especial”, que é a condición de preso político. Desde entón, até 1976, moitos máis homes e mulleres irlandeses e irlandesas serviron as suas condenas de cadea baixo este rexime de categoria especial nas gaiolas de Long Kesh , e na cadea de Armagh as mulleres. Entre os anos 1971 e 1975 miles de presos adicionais, internados sen o proceso, tiñan un estado similar en Armagh, Magilligan, na prisión de Belfast, no barco-cadea de Maidstone, e en Long Kesh. A existéncia de milleiros de presos, internados e condenados baixo un rexime que os recoñeceu como presos políticos, conectados co apoio popular á loita, forzou ao governo británico, despois de alguns erros de cálculo políticos e militares, a instigar varias medidas de contrarrebeldía clásicas. Príncipalmente, o obxectivo era illar a aqueles comprometidos na loita de resisténza do seu apoio e “normalizar” a vida nos de Seis Condados de Irlanda do Norte.
Esta política de 'illamento e normalización' tomou várias formas, todas travaron-se. Habia varias estratéxias para criar unha ilusión da normalización política, a chamada 'primacía da policia', a retirada gradual de unidades británicas do exército e a Ulsterizacion das forzas militares británicas foi toda unha estratéxia deseñada para illar aos comprometidos na loita. Esta tentativa de criminalizacion era parte importante do esforzo para proxectar a loita de resisténza como unha conspiración criminal e marchou paralela cunha enxurrada de propaganda que viu o uso de terminoloxia como 'paramilitares, Padriño, banda, máfia' etc, etc, através das declaracións públicas (orais e escritas) dos portavoces de governo británicos e dos xornalistas e xornais británicos. Un dos principais obstáculos desta política de criminalizacion era o feito que case 2.000 presos, recoñecidos polo governo británico como presos políticos, estaban ainda en cadeas británicas, feito que directamente contradicia as declaracións propagandísticas do governo británico e os meios de comunicación. Long Kesh, de nome e de aparienza, era coñecido por todo o mundo como un campo de concentración e o número grande de presos políticos debuxados nas paredes dos bairros en todas partes dos Seis Condados de Irlanda do Norte tiñan na família, na comunidade e nas asociacións locais o máximo apoio. En xaneiro de 1975, unha comisión británica (a Comisión Gardiner) fixo varias recomendacións importantes. Estas incluiron rematar o estatus de preso político e o final de internamento. Long Kesh fora xa renomeado HMP The Maze (Prisión da Sua Maxestade O labirinto). Un esquema de remisión do 50 % foi introducido para acomodar a liberación de presos condenados e os internados foron liberados. Unha data arbitraria, o 1 de marzo, foi posta e os británicos declararon que calquera persoa detida despois daquela data non seria tratada como preso político e cumpliría a sua sentenza nun novo aloxamento celular. Os H-Blocks. Os H-Blocks foran deseñados para maximizar o control dos presos en catro pequenas alas de 25 celas individuais (en lugar das tradicionais e grandes celas comunais). En termos británicos, a estratéxia era simple. Fóra da cadea, sen embargo, a situación comezou a mudar. A resisténza reanuda a sua loita e sen a vantaxe das ordes de internamento, o Governo británico empregou novos métodos 'legais' de internar aos seus opositores e desmoralizar unha povoazón intransixente. O centro de tortura de Castlereagh entrou na sua própria dinámica. As leis probatórias foron mudadas, os tribunais (sen xurado) foron feitos entrar na pantomima legalista e leguleia, os xuices foron designados para tinxir de legalidade o proceso e a banda transportadora cara os H-Blocks entrou en marcha. Agora en vez do internamento os británicos tiñan un proceso legal que semellaba un proceso de arresto, unha deteción legal, reincidéncia, proceso e sentenza. Que as detecións fosen arbitrarias, os cargos baseados en confesions forzadas, as excarceracións longuísimas, os procesos ridículos e as sentenzas totalmente inxustas era secundário. A máquina da propaganda suficientemente cobriu todo isto cunha patina de “decencia” “lei” e “xustiza”, alomenos ao princípio. Os arquitectos desta política que criminalizaba a todos aqueles e aquelas que se resistian, definia e atribuíalles a condición de criminais ordinários, pensaban xa na nova xeneración de prisioneiros que encheria os cárceres despois do 1 de marzo. Estes novos prisioneiros, dende un principio, negáronse a admitir o novo réxime. Negáronse a cooperar cos gardiáns ou aceptar a displina da cadea. Negáronse a usar os uniformes da prisión en lugar das suas próprias roupas e empezaron a usar coma única roupa unha manta. Como o seu número medraba e a “protesta da manta” afoutabase; malos tratos, golpes, privacións e castigos eran cotiás para os homes dos H-Blocks e para as mulleres de Armagh.
En marzo de 1978, 18 meses despois do princípio da “protesta das mantas”, con mais de 300 presos na protesta, a administración da cadea aumentou e redobrou o acoso. Forzou aos homes a non lavarse e impediron o acceso aos baños para que abandonaran a protesta. Esta durou tres anos e levantouse eséncialmente porque os homes non podian lavarse ou usar as instalacións sanitárias. Eran habituais as malleiras cando deixaban as suas celas. O mesmo aconteceu máis tarde en Armagh en febreiro de 1980 cando a administración da cadea atacou ás mulleres, presas políticas, mallandoas e retirando as instalacións sanitárias para elas. A maioria de presos que protestaban, tanto homes como mulleres, estaban na sua tardia adolescencia ou arredor dos 20, e mais do 80 % foi prendido en virtude de confesions forzadas. Eles tiveron rexeitadas, a partir do princípio das suas sentenzas, todas as instalacións de exercícios, a leitura ou a escritura de material, o acceso á rádio ou periódicos. Presos en celas minúsculas, cunha dieta de castigo, sen mobles, con perda de toda posibilidade de remisión da condea ou de cumprimento da mesma nun prazo menor de tempo, eran constantemente insultados e agredidos fisicamente. O Sinn Féin e os Grupos de Acción Familiares iniciaron unha campaña de protesta.
Non era daquela cardenal, senón arcebispo. O’Fiaich, visitou aos presos o 31 de xullo de 1978, e condenou as condicións nas cales estaban os presos. As suas declaracións e a sua visita fixo que o interese do público aumentara. Dixo: "tendo estado todo o domingo na cadea, fun impresionado nas condicións inumanas que prevalecen nos H-Blocks 3,4 e 5 onde mais de 300 presos están detidos. Calquera persoa non permitiria que un animal permanecese en tales condicións, menos aínda un ser humano. O achegamento mais cercano a iso que vin era o espectáculo de cen persoas sen lar que viven en tubos de esgoto nos bairros baixos de Calcuta. O fedor e a suxiedade en algunhas celas, cos restos de alimento putrefacto e excrecións humanas espalladas o redor das paredes, eran case incríbeis. En dous deles eu era incapaz de falar polo medo de vomitar. As celas dos presos son sen camas, cadeiras ou mesas. Eles dormen sobre colchóns no chan, e nalguns casos notei que estaban abondo mollados. Non teñen con que vestirse a non ser unha toalla ou unha manta. Non son permitidos os libros, nin ler xornais, ou calquera material de leitura a non ser a Biblia. Están proibidas as revistas relixiosas, ou escreber, ou calquera material de escritura. Tamén está proibida a rádio, as manualidades ou o exercizo. Están encerrados nas suas celas todo o dia, e levan asi, moitos deles, máis de ano e meio”. O interese público fora tamén através do informe de Amnistía Internacional de xuño de 1978, que declarou que: "o maltrato a suspeitosos de terrorismo polo RUC (siglas do Royal Ulster Constabulary), acontece coa frecuéncia suficiente como para garantir o estabelecemento dunha pergunta pública para investigar a sua veracidade”.
As cinco demandas eran: (1) Nengun uniforme na cadea; En marzo de 1980 o cardenal O’Fiaich outra vez visitou a cadea e ao dia seguinte el e o bispo Edward Daly entrevistáronse co director Humphrey Atkins para tentar de rematar a crise, sobre todo xa que os “homes da manta” avogaban agora pola folga de fame como unha saída do ponto morto. Nunha tentativa para criar unha atmosfera propicia para un estabelecemento e exercer presión na administración británica, o IRA (Irish Republican Army) cesou os seus ataques contra funcionários da cadea. Estas conversacións prolongaron-se durante mais de seis meses antes de que o cardenal O’Fiaich e o bispo Daly confesaran que eles non conseguiran nada en todo o tempo de conversas.
Os presos e presos de mulleres que protestaban, totalmente exasperados, finalmente comezan unha folga de fame o 27 de outubro de 1980. O primeiro H-Block en folga de fame viu durante 56 dias a maior mobilizacion nacionalista en Irlanda desde os dias da campaña de dereitos/anti-internamento. Aquela campaña pacífica e disciplinada, foi organizada polo Comité Nacional H-Block/Armagh. A campaña foi atacada por elementos británicos e a prol dos británicos e lideres de campaña como John Turnley, Miriam Daly, Noel Pouco e Ronnie Bunting foron asasinados e Bernadette e Michael McAliskey foron feridos. A folga de fame acabou-se o 18 de decembro cando o governo británico apresentou aos sete homes que xexuaran 53 dias dous documentos. As tres mulleres en folga de fame acabaron ao dia seguinte. O xoves pola tarde do 18 de decembro, a condición do folguista de fame Sean McKenna se deteriorou rapidamente, o ministro británico responsábel dos Seis Condados, o “Direct Ruler” Humphrey Atkins, de repente e sen a explicación pública pospuxo unha declaración que el tiña previsto facer ao parlamento británico e asegurara que foi entregada aos sete folguistas de fame no hospital da cadea xunto con un documento de 34 páxinas titulado “Rexime nas Cadeas de Irlanda do Norte, Vida diária dos prisioneiros con especial enfase en Maze”. Este documento era novo aos homes e ao público e era un esbozo principal de que tan lonxe o governo británico entrara nas cinco demandas dos presos políticos. "Se eles deciden viver, as condicións disponíbeis adaptanse dun modo prático e humano á clase de cousas que eles pediron", dixo Atkins. O feito que un ministro británico pospuxo unha declaración parlamentar para enviala aos presos republicanos que protestaban a fin de buscar o remate á folga de fame de 53 dias, era un acto único do recoñecemento político en si mesmo e a entrega do documento de 34 páxinas reforzou este recoñecemento político, para entón non houbo nengunha flexión do governo británico aparte dun incidinte.
A entrega do documento e o final da folga de fame introducia nunha nova atmosfera e Bobby Sands, O/Cs un dos portavoces dos “homes coas mantas” en folga de fame, foille dada a liberdade para atopar-se cos folguistas de fame no hospital da cadea, e con cada un do Bloco xeral O/Cs, e era con el que o governador do cárcere falou directamente, confiriendo asi o recoñecemento da estrutura de orde republicana. Este recoñecemento foi reforzado cando o venres, 19 de decembro, todos os H-Blocks e os O/Cs foron traídos das suas celas para unha xuntanza adicional con Bobby Sands no H-Block 3. Bobby Sands expresou a sua satisfación na nova era da cooperación dentro do cárcere, que non tiña precendentes dende que o governo británico comezara a sua política de criminalización en 1976. A atmosfera no cárcere mudou mentres as luces da opinión publica enfocaban. Moito do escrito quedou en palabras. A palabra traballo non era interpretada no seu estrito senso senón laxamente. Un réxime humano e flexíbel foi pronto mudado a dúas palabras baleiras no papel. “No curso do período de postfolga de fame imediata se fixo cada vez mais claro que o governo británico fallara ao seu compromiso de pór en prática aquela solución e entón estivemos de volta nun apuro de prefolga de fame e asi obrigados a voltar sobre a folga de fame”.
O 27 de outubro de 1980, co gallo do cese das conversas entre o representante británico en Irlanda do Norte Humphrey Atkins e o cardenal O’ Fiaich, o primado católico irlandés, sete prisioneiros nos H-Blocks comezaron unha folga de fame. Durante a folga foi dado o recoñecemento de prisioneiros políticos polas autoridades. O dia despois un alto oficial británico visitou aos folguistas e Bobby viaxou nunha camioneta da prisión meia milla dende o H-3 cara o hospital da prisión para visitalos. Despos el mantivera várias xuntanzas con Brendan Hughes, inda que el non tivera responsabilidade na decisión de rematar a folga de, decisión que fora tomada polos sete homes só. Bobby visitou aos homes e aos líderes republicanos en prisión dos H-Blocks 4,5 e 6. O 19 de decembro de 1980, Bobby aclarou que os prisioneiros non usarían roupas de preso nin farian traballos de presidiários. O governador do cárcere, Stanley Hiditch, solicitou, para estas condicións, unha rebaixa paulatina da protesta. Mais os esforzos dos prisioneiros foron rexeitados polas autoridades británicas: "Descobrimos que os nosos bos desexos e flexibilidade foran en van” escrebeu Bobby: "Estaba moi claro, durante as miñas xuntanzas de ‘cooperación’ con oficiais da prisión, que a estricta conformidade era solicitada, é dicer, isto significaba a aceptación do estatus de criminais para nós”. Nos H-Blocks os británicos albiscaron a oportunidade de derrrotar ao IRA criminalizando aos loitadores, pero os “homes das mantas”, se cadra mellor que os que estaban fóra, entenderon antes que ninguén o perigoso e as graves repercusións da tática británica e loitaron contra ela. O 9 de xaneiro, no parlamento británico, Humphrey Atkins fallou á súa declaración de acordo do 18 de decembro, invertindo a orde na cal os homes receberan a sua própria roupa. A administración da cadea tratou de obrigar aos homes a acabar sen condicións a sua protesta pero nunha xuntanza adicional entre todos os H-Blocks e os O/Cs o 11 de xaneiro foi decidido para tentar nun proceso gradual a desescalada das protestas. Asi, despois dun período no cal os presos cooperaron, o 27 de xaneiro 96 presos romperon o mobiliario da área de reclusión nun ataque de frustación. A reacción da administración da cadea era rápida e brutal. Mais de 80 presos foron agredidos, golpeados con porras e macanas, marchou-se da noite á mañá todo o prometido. Sen deitar e sen mantas ou auga potábel. As autoridades británicas negaron as instalacións hixiénicas aos presos.
Todo estivo de volta no ponto de partida. A pesares das chamadas dos homes presos a aqueles que apelaran para abandonar a sua folga de fame, ninguén, dende o bispo ao político, falou. Daquela o 1 de marzo, Bobby Sands comezou, o primeiro voluntariamente, a folga de fame. Nunha declaración que anuncia o comezo da folga os presos políticos dixeron: “Nós POWs (siglas en inglés de Prisioners On War, prisioneiros de guerra) republicanos nos H-Blocks de Long Kesh , e as nosas camaradas na cadea Armagh, temos o dereito, e por este meio esiximolo de posuir o estatus de presos políticos, e rexeitamos hoxe, igual que o rexeitamos consecuentemente cada dia desde o 14 de setembro de 1976 cando a protesta xeral das “mantas” comezou, o tento do governo británico de criminalizarnos a nós e a nosa loita”. Hai cinco anos, este dia, o governo británico declarou que alguén detido e condeado despois do 1 de marzo de 1976, debia ser tratado como un criminal e non como un preso político. Cinco anos mais tarde somos aÍnda capaces de declarar que esta política de criminalizacion, á cal nos opuxemos e sofremos, fallou. “Se un governo británico experimentase unha resisténcia tan longa e persistinte a unha política doméstica en Inglaterra entón a política seria case seguramente mudada. Pero non en Irlanda onde a sua atitude tradicional é racista e cega e o seu xuízo para razoar e persuadir non existe”. “Só a voz ruidosa da xente irlandesa e a opinión mundial pode traer-lles aos seus sentidos algo digno e só unha folga de fame, onde as vidas son pousadas na terra como proba da forza das nosas conviccións políticas, poden reunir tal opinión e apresentar aos Británicos co problema que, lonxe de criminalizar a causa de Irlanda, a sua intransixéncia trae realmente a atenzón popular a aquela causa”. “Afirmamos que somos presos políticos e todo sobre o noso país, as nosas detecións, interrogatórios, procesos e condicións na cadea, mostra que nós estamos políticamente motivados, e non motivados por motivos egoístas ou por fins individuais. Como demostración adicional do noso desinterése e da xustiza da nosa causa vários compañeiros, comezando hoxe con Bobby Sands farán unha folga de fame á morte a menos que o governo británico abandone a sua criminalizacion e satisfaga a nosa esixéncia para devolvernos o estatuto de presos políticos”.
O 9 de abril de 1981, en Fermanagh, distrito eleitoral de Tyrone do sul elixiron-o como o seu deputado 30.492 persoas. Por facer asi, elixilo coma deputado, recoñecerono como un preso político e esixiron que o governo británico respecte o mandato dado por eles e pola comunidade enteira nacionalista sobre as ruas pondo en prática as cinco demandas. O governo británico, agarrado à hipocresia da sua própria 'democrácia barata', non fixo caso dos desexos da xente nin do mandato. O 23 de abril de 1981, Charles Haughey, daquela alcalde de Dublín, fala cos parentes de Bobby Sands e aproveitando-se da sua angustia os convencen de que a intervención da ECHR (a Comisión europea de Dereitos Humanos), poderia solucionar a cuestión. A irmá de Bobby, Marcella, atuou baseada no consello de Haughey e asinou un documento da intervención. A delegación ECHR foi a Long Kesh e Bobby Sands dixo que el falaria coa delegación diante de Brendan McFarlane, O/C, Gerry Adams, e Danny Morrison. Esta condición razoabel foi rexeitada e a ECHR abandoou Long Kesh. Bobby fixo unha declaración, esa noite, onde ataca a Haughey por explotar pouco escrupulosamente o desacougo da sua família para cobrir a sua própria inactividade. O 5 de maio de 1981, Bobby Sands morreu na folga de fame, asasinado pola insensibilidade británica e o carácter vingativo do governo inglés. Frank Hughes, Raymond McCreesh, e Patsy O'Hara seguirian pronto a Bobby á tumba, e de todos modos o governo británico permaneceu rotundamente e inumanamente inflexíbel. Pasaron os anos, e Bobby Sands permanece vivo. Sorrinte nas fotos, cun sorriso decente e xigantesco. Bobby Sands, un sorriso amábel e complice, un sorriso de inocéncia, de bondade de xigante. Quero render un pequeño tributo á persoa que máis abraiou a miña xuventude. Non deixo, hoxe adulto, de gardar sempre momentos para Bobby Sands. De repetir a todos que a embaixada británica está na rua Bobby Sands en Teherán, rua que tiña antes o nome de Winston Churchill. Fallos de vergoña, o governo británico, hoxe, ano 2004, aínda está solicitando ao governo iraniano o troco do nome da rua. Bobby Sands temos unha débeda enorme contigo que non sei se poderémos pagar algún día. No meu dicionário a palabra decéncia é sinónimo do teu nome. Bobby Sands, Francis Hughes, Raymond McCreesh, Patsy O’Hara, Joe McDonnell, Martin Hurson, Kevin Lynch, Kieran Doherty, Thomas McElwee, Micky Devine morreron todos no cárcere de Maze en folga de fame.
É negro agora, vexo, as estrelas están arriba no ceo, Estou so, si, estou tan so coma o vento frio que zoa, Querido toda a xente se deita e os nenos están chorando por ti Marchastes, marchastes pero vivirás na miña memória, Brendan McFarlane, oficial ao mando de presos de IRA nos H-Blocks, Bobby Sands, Francis Hughes, Raymond McCreesh, Patsy O’Hara, Joe McDonnell, Martin Hurson, Kevin Lynch, Kieran Doherty, Thomas McElwee, Micky Devine os que morren pola vida non poden chamarse mortos. “Of course I can be murdered but I remain what I am a political POW and no-one, not even the British, can change that”. Claro que podo morrer, pero manteño que eu son un prisioneiro político de guerra, e ninguén, nin os ingleses, poden cambiar iso. Bobby Sands.
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
ÚLTIMA REVISIÓN: 28/02/2004 |
