Actualidade CIG-Comunicación-
O 10 de marzo é unha data na que está ademais presente a folga xeral de 15 días de setembro en Vigo. Foron loitas que amosaron o grao de combatividade e solidariedade da clase obreira galega... que construíron democracia e liberdades... que aínda deben continuar porque non son completas, porque dende hai unha década están en constante recuar. Desmantelamento dos sectores produtivos (véxase a situación do estaleiro naval de Izar, do sector lácteo e pesqueiro), precariedade, desemprego, contratos en negro, baixos salarios e xornadas de sol a sol, están plenamente vinculados coa recentralización do Estado, cunha lexislación laboral que flexibiliza e desregula o mercado laboral, un endurecemento do Código Penal que se aplica aos conflitos sociais e laborais, coas arbitrariedades das mutuas, a falta de control da Inspección de Traballo... O primeiro non sería posíbel sen o segundo.
Un 13,45% de desemprego –171.000 persoas!– unha das cifras máis altas do Estado español, o 35% de contratos eventuais, un 11% de traballadores/as por conta allea sen contrato, sen prestacións sociais de ningún tipo, 17.000 mozos e mozas que emigran cada ano. Son cifras que, analizadas detidamente, salientan a mala situación laboral que existe no noso País. Está atinxida por esta agresión a gran maioría da clase obreira, e moi especialmente a mocidade, as mulleres, os maiores de 45 anos que perderon o emprego, os inmigrantes, as áreas semi-rurais.
A responsabilidade do Goberno central e da Xunta de Galiza, ou sexa do Partido Popular, é máis que evidente. Un postura que ademais ten pretensión de se perpetuar. Un exemplo: a proposta de Rajoy de rebaixa do IRPF no tope máximo en cinco puntos, favorecendo os máis ricos, e en tres puntos ás rendas máis baixas. Claro que, ademais, existe trampa; como a presión fiscal non baixa, substitúense os impostos directos por indirectos afectando ao consumo e sobre todo aos produtos básicos, e polo tanto agravando a situación económica dos que teñen menos ingresos. A isto podemos engadir un reparto máis inxusto dos orzamentos: reducindo as prestacións públicas esenciais (saúde, ensino, seguros laborais, pensións, etc.) e aumentando ou mantendo as subvencións ás empresas. A última destas medidas coa transferencia da formación continua. Evidentemente estas accións negativas para as maiorías non se poderían aplicar se o conxunto do sindicalismo respóndese con coherencia e contundencia. Non é así; hai unha postura nos grandes sindicatos estatais de evitar a confrontación, de procurar en calquera contexto o pacto. E o acordo en debilidade sempre favorece á patronal, e polo tanto permite exclusivamente negociar o retroceso. Isto foi o que aconteceu nos últimos anos, e nada indica que se modifique a curto prazo.
Neste marco, tan complexo, porén ao mesmo tempo de pulo das loitas sociais (lembremos Nunca Máis, a oposición á guerra contra Iraq, a LOU, as dúas folgas xerais, o conflito de La Unión, etc), o único camiño é consolidar unha ampla resposta e a mobilización, obrigando o Goberno e a patronal a negociar, a modificar a lexislación con medidas progresistas, redistributivas, e garantir que despois se cumpran. A CIG, o sindicalismo nacionalista, dende o seu nacemento loitou contra a emigración, pola industrialización do País e a defensa dos sectores produtivos básicos, pola xeración de emprego e unhas condicións laborais dignas. Estes obxectivos teñen hoxe máis validez que nunca. Por este motivo estamos centrados na loita contra a precariedade, nunha campaña que pretende chegar a todos os centros de traballo, sensibilizar, mobilizar e acadar medidas prácticas, tanto do Goberno central, que ten a maioría das competencias, como da Xunta de Galiza, que ten a responsabilidade política fronte ao pobo galego.
Agora ben, neste intre, a defensa dos dereitos básicos está unida á loita a prol das liberdades democráticas, contra a represión do movemento social. As recentes sentenzas de Lugo condenando a tres compañeiros por participaren nun piquete, a un total de case 15 anos de cadea e 11.000 euros, por feitos que non pasan dun altercado menor coa policía, son graves e inxustas. Estas penas indican que a xustiza e a súa interpretación son cada vez máis favorecedoras dos sectores económicos máis poderosos, da patronal, dun réxime neoliberal e globalizador disposto a todo por garantir beneficios para uns poucos. Cantos patróns se condenan con penas tan duras mesmo por feitos moito máis graves?... A CIG vai recorrer estas sentenzas, ímonos mobilizar contra elas, xa que non poden ir adiante.
Medidas para reducir ao mínimo a contratación eventual e o desemprego, eliminación das ETTs !!! Na defensa dos sectores produtivos !!! Contra a represión do movemento sindical e social !!! Viva o Día da Clase Obreira Galega !!! | |||||||
 | |||||||
ÚLTIMA REVISIÓN: 01/03/2004 |
