Actualidade / Artigo A Coruña, 6 de abril de 2004 Suriname   Xurxo Martínez Crespo- xurxomartinez@cantv.net   Por cada dúas bandeiras holandesas, en Holanda, hai dúas bandeiras surinamesas... en Amsterdam.   U-lo Paramaribo? En América do Sul. É a capital de Suriname, antiga Güiana Holandesa. U-lo Suriname? Está nas pernas e nos pés da metade dos xogadores de futebol de Holanda. Nos bares de Amsterdam que teñen unha bandeira multicor con unha estrela amarela no centro, e na remesa que mensualmente uns centos de milleiros mandan aos poucos milleiros que decidiron ficar en Paramaribo. Os holandeses, que son xente prática, tentaron dar-lle a independéncia ás illas ABC (Aruba, Bonaire e Curaçao), pero os arubanos e antillanos, que son mais práticos que os práticos holandeses... non quixeron. A única cervexa fabricada con auga do mar do mundo está nestas illas. Pero os surinameses non tiveron tanta sorte, polo menos os que decidiron non emprender o "salvase quen poda" da independéncia. A comezos da década dos 70 unha enxurrada de surinameses empezou a montar-se en avións para ir a Holanda e non ser "independentes". En 1975 lograron a "independéncia" ainda que o Estado holandés mantiña o país.   Un “home forte”, Desi Bouterse, militar, fixose co país. Aliouse con Cuba e os holandeses deixaron de mandar cartos. Mentres, os surinameses en Holanda, seguian dando-lle couces a un balón. Acusado de asasinato fixo de Suriname unha República Independente Cocaleira.   Un "home forte", Desi Bouterse, militar, fixose co país. Aliouse con Cuba e os holandeses deixaron de mandar cartos. Mentres, os surinameses en Holanda, seguian dando-lle couces a un balón. Holanda deixou de ser unha selección de laranxas mecánicas, para se converter nunha selección de chocolates sincrónicos. E Desi Bouterse foi-se como chegara... pola porta pequeniña e asilouse en Holanda, á que tanto combatera. Acusárono de traficante de drogas, de asasino, de ladrón... de herdeiro dun réxime corruto como o colonial. E Desi compartiu en Holanda con mais dun millón de surinameses, que son moitos mais que os 300.000 que viven en Suriname. E aparece na televisión e vai ao supermercado e merca condimentos indonesios para lle botar á comida en Amsterdam. Porque en Suriname non hai ideoloxias políticas. Non as hai porque Desi Bouterse, o ex home forte de Suriname eliminou esas trastes, eses adornos antes de que existisen, porque en Suriname os partidos non teñen ideoloxia se non raza. O partido hindú, o dos mestizos, o dos negros, o dos crioulos, o dos indonesios... Herdanza da cizaña que sementaron, cultivaron e coidaron agarimosamente os colonialistas holandeses, para que se matasen entre eles, mentres eles os remataban expoliando todo o expoliábel até o derradeiro día, antes da indepéndencia, cando sairon e sairon tantos avións cara as subcencións estatais holandesas e os estadios de futebol. A catedral de madeira mais grande do mundo está en Paramaribo. Non collen en ela os seus 150.000 habitantes, pero aí está. Tamén unha restra de xogadores que levaron a ideoloxia racial á sua orixe: Holanda. Os sesudos analistas non se explican o por que do fracaso dos holandeses como selección. Din que hai duas seleccións: A dos brancos e a dos que non o son... e que asi non se gaña, perdese sempre, se cadra porque xogan tres equipas no campo.   Cidades con nomes copiados. Malas copias das reais... no meio de ningures, camiño a ningures. Porén, os surinameses continúan a ser a tinta da laranza... mecánica.   E en Holanda os surinameses non son ministros, nen alcaldes, nen famosos doutores, nen renomeados actores. Están dando-lle couces a un balón, e o laranxa da camisola fica-lles ben, porque o negro combina con todo. Suriname ten as portas abertas ao investimento estranxeiro. Quere ser invadido de divisas, inda que hai uns anos querian a indepéndencia e o non alineamento. Están-lle esquilmando os bosques as empresas transnacionais, e cando non lles fique nada, xa non poderán ir-se a Holanda: Non hai sítio para tanto futebolista. Suriname non ten selección de futebol, ou si ten? U-la selección de futebol surinamesa? Onde está? No mesmo sítio no que está Suriname: En Holanda. A selección surinamesa de futebol, está dando-lle couces a un balón con unha camisola cor laranxa baixo a cor cumbo do ceo de Holanda. A mestura étnica surinamesa é patente nas múltiples crenzas das xentes do país. A mais importante é a católica e a morava, a pesares de que moitos cristiáns aínda practican ritos tradicionais africanos como obeah e inti. O 80 % da povoación é hindú, man de obra semiescrava traida co gallo das fuxidas masivas dos esclavos negros cara á selva.   O número de surinameses fóra de Suriname triplica aos de dentro.   A pesares de que o holandés é a lengua oficial, o Sranan, tamén coñecido como surinaams, unha mestura de inglés con crioulo é amplamente falado. Hindi, xavanés, chinés, djiuka e saramaccan e outras lenguas amerindias completan o abano de lenguas dun povo dividido grazas á explotación do tirano holandés durante a época colonial e os seus desexos de encher Suriname de obra de man barata de algures. E os surinameses continúan a dar patadas ao balón, iso si, os surinameses que moran nos Países Baixos, que teñen a posibilidade de comer e de rexeitar estudar e rexeitar ser inda que non rexeitar o estar. Unha república cocaleira foio o que fixo Bouterse co seu aprezado país, e hoxe, ninguén fala nin de Bouterse, nin de Suriname, e nós, os galegos e galegas que aprezamos o mundo diferente gostariamos de ter un paisano, unha paisana en Paramaribo.   Casas... cidades... povos sen ruas.   A história non absolverá a tanto futbolista branco que despreza aos seus iguais de outra cor. Holanda fíxose grande coa variedade actual. Non terán unha raíña surinamesa pero si unha arxentina filla dun ministro da ditadura militar. Pero os nosos aínda non saben onde está a segunda cidade máis grande do mundo de madeira, pero si saben que un holandés de cor escura é un holandés que ven de lonxe, se cadra de tan lonxe, que terán que pasar séculos para non ser remitido “mentalmente” a un lugar de nome extraño onde a xente para sobreviver preferiu montar nun avión e fuxir antes da indepéndenza. Tal enxurrada de xente fixo que os Países Baixos, caíran, se cadra, aínda máis baixo do que o fixeran ao longo da história, porque o peso dos homes e mulleres, dos feitos e da história aínda están sobre nós e o pasado colonial recente de algúns Estados europeus. Xurxo Martínez Crespo.

Confederación Intersindical Galega www.galizacig.com ÚLTIMA REVISIÓN: 06/04/2004 cig.informatica