|
Actualidade / Opinión Rafa Villar-
“A Internacional” é o himno obreiro por excelencia, desde a súa interpretación pública en 1888 (hai 127 anos!) e a súa autoría compártena Eugène Pottier (autor da letra) e Pierre Degeyter (autor da música). A súa popularización a nivel mundial débese á súa adopción como himno pola II Internacional, no ano 1910, o que levou a que fose adoptado por centos e centos de partidos de orientación socialista e comunista dos cinco continentes. A escasos días dunha nova conmeración do 1º de Maio, resulta cando menos curiosa esta polémica que envolve á “Internacional”: o himno operario ten dono -a sociedade Chant du Monde- ata mediados da década que vén, concretamente ata o ano 2014, se facemos caso das declaracións da Sociedade francesa para a Xestión de Dereitos de Autor. É dicir, que aínda restarían dez anos en que “A Internacional” xeraría o cobro dos dereitos de autor, se finalmente vai adiante en Francia a demanda presentada pola devandita SDRM. Tampouco non sería de estrañar que nun mundo onde todo se volver mercadoría, para xeral satisfacción do capital, se producise esta reapropiación do himno da clase traballadora, himno que a forza da Historia socializou xa irremediabelmente. Os centos de millares de persoas que no mundo enteiro veñen entoando “A Internacional” desde finais do século XIX fixeron deste himno un lugar común de encontro, no que se expresan os anceios de emancipación como clase dos traballadores e traballadoras. En síntese, “A Internacional”, a través da súa letra e dos sons da súa música, lémbranos a realidade da opresión capitalista e anima ao combate contra a devandita opresión. Nestes tempos de exacerbación do capital, na chamada globalización neoliberal, tamén é conveniente termos presente isto. Máis alá dos anos transcorridos desde o seu nacemento e oficialización como himno dos traballadores e traballadoras, “A Internacional” é símbolo dunha loita: pola xustiza social e a solidariedade. Poden mudar os tempos, mais non deberían mudar as vontades. O século XXI é en si mesmo unha proba de lume para a clase traballadora e, por extensión, para o conxunto da humanidade. Fronte a calquera desánimo, só queda o vieiro de resistir e de construír alternativas cara á emancipación. Isto é aquí, na Galiza nación sen estado, como en calquera outra parte do planeta. Unha soa nota da “Internacional” debería facérnolo recordar máis amiúdo. E para a anécdota ha quedar a reclamación que un día certa sociedade xeral de autores fixo co fin de obter 1.000 tristes euros a conta de que nun filme francés se asubiou durante sete segundos a “Internacional”.
|
|||||||||||
|
|||||||||||
|
ÚLTIMA REVISIÓN: 19/04/2005
|
Descarga unha versión instrumental
de “A Internacional”
