Actualidade / Opinión Santiago, 10 de xuño de 2005 DESDE O VENTRE DA BALEA Campaña electoral [1]: apuntamentos no seu ecuador   Rafa Villar- CIG-Normalización Lingüística O nacionalista Anxo Quintana queda só nos debates, só porque tanto Fraga como Touriño saben que nunha campaña con contraste de ideas e programas o BNG ten todos os ases da baralla. Nin no debate da cadea SER nin no da TVG compareceron os candidatos do PP e do PSOE á Presidencia da Xunta. Quin semella armado de paciencia e de argumentos para se bater cos seus adversarios de menor rango e saír airoso. Vencedor nun combate do que os outros escapan, porque falar de política nesta campaña é un ben escaso.   La Voz de Galicia e Sondaxe sacan da manga o dato da suposta non influencia da ‘cuestión Prestige’ á hora de os galegos e galegas iren votar o 19 de xuño. Esquecen deliberadamente que aquí ninguén esquece nin o chapapote nin o ‘Nunca Máis’, por moito que medios de comunicación como La Voz de Galicia leven tempo varrendo este asunto para debaixo da alfombra. Iso si, varrendo con dilixencia a cambio dun montante importante de diñeiro público da Xunta de Galiza, como se coñecía non hai demasiados días.   Un. Fraga Iribarne recorre á metralla electoraleira e vai á cerna do idioma construído polo noso pobo e dispara un ‘mexa por nós e temos que dicir que hoxe’ (perpetrando ao propio Castelao). Fraga, curiosamente el, a quen Galiza nunca lle coubo na cabeza, máis preocupado polo servizo inmaculado á patria española desde a caverna da ditadura franquista. A prensa española e a cipaia, os políticos españois e os cipaios, alporízanse e falan de “escatoloxía” ao se referir á frase de Fraga. Eles descoñecen Galiza e descoñecen as reviravoltas dunha lingua, o galego, que leva anos reinventándose desde os seus primeiros tatexos coma tal hai uns mil anos. Dous. As enquisas que se fan públicas (diariamente a do Instituto Opina e a de Sondaxe) fan que o PP sinta na caluga o frío da derrota electoral. Sen maioría absoluta non parece posíbel gobernar Galiza para a dereita españolista. Un estremecemento percorre o espiñazo do director de campaña do PP, o lalinense Xosé Crespo, que se apresta a declarar que nestes momentos existe un “empate técnico”. Esquece que son maioría cualificada os que declaran abertamente que “queren outra cousa” para o Goberno autonómico galego. Tres. Paco Vázquez segue teimando en lle facer a cambadela ao seu actual xefe de filas, o candidato Pérez Touriño, de quen abraia a súa manía de verse presidente como se realmente o merecese, despois de catro anos de silenciosa oposición, ao remolque do nacionalismo galego no Parlamento e nas rúas. Vázquez, en troca, fala do seu compromiso “hasta las cachas” con Pérez Touriño, aínda que na súa boca semella o abrazo do oso. Vox populi é que o candidato Touriño se viu desprazado á lista de Pontevedra porque o ínclito alcalde herculino impuxo “un dos seus” encabezando a lista coruñesa. Por certo que rachando o seu tradicional mutismo no Senado español, cámara da que é membro electo, o absentista Paco Vázquez decidiu tomar a palabra, co único fin de que se lucise a Ministra de Medio Ambiente (no Pleno do Senado do 8 de xuño de 2005). En eleccións, é ben sabido que todo vale. A pregunta na súa literalidade foi “¿Qué actuaciones está desarrollando el Ministerio de Medio Ambiente en la Costa da Morte en Galicia?”. Os escasos segundos que durou interpelación no Senado se cadra sexan os únicos en que interveña o alcalde coruñés en catro anos como senador. Catro. O nacionalista Anxo Quintana queda só nos debates, só porque tanto Fraga como Touriño saben que nunha campaña con contraste de ideas e programas o BNG ten todos os ases da baralla. Nin no debate da cadea SER (de inclinación filo-socialista) nin no da TVG (canle pública viciada e abertamente ‘pepeira’), compareceron os candidatos do PP e do PSOE á Presidencia da Xunta. Quin semella armado de paciencia e de argumentos para se bater cos seus adversarios de menor rango (até o de agora, Núñez Feijoo e Méndez Romeu) e saír airoso. Vencedor nun combate do que os outros escapan, porque falar de política nesta campaña é un ben escaso. Cinco. É continuo o desembarco en Galiza das hostes de PP e PSOE a nivel estatal. Presidentes de partido, de Goberno, secretarios varios, todos co fin último de dar un empurrón a Fraga e a Touriño, que seica non abondan para turrar ben do electorado galego. O PP mesmo tivo a graza de traer a unha desas fanáticas e fundamentalistas, da liña ‘mayororejista’ do Partido, que deitou bile e estupideces contra o nacionalismo galego amparada nunha suposta ‘liberdade de expresión’ que a outros lles é coutada ou simplemente negada. Seis. La Voz de Galicia e Sondaxe sacan da manga o dato da suposta non influencia da ‘cuestión Prestige’ á hora de os galegos e galegas iren votar o 19 de xuño. Esquecen deliberadamente que aquí ninguén esquece nin o chapapote nin o ‘Nunca Máis’, por moito que medios de comunicación como La Voz de Galicia leven tempo varrendo este asunto para debaixo da alfombra. Iso si, varrendo con dilixencia a cambio dun montante importante de diñeiro público da Xunta de Galiza, como se coñecía non hai demasiados días. Sete. O nacionalismo galego, o BNG, vén sendo nos últimos oito anos -dúas lexislaturas- a segunda forza política en canto a representación parlamentaria na Cámara galega. Calquera observador non moi informado que se achegase estes días á campaña das eleccións autonómicas dificilmente chegaría a coñecer este dato. Os medios de comunicación, como parte da engranaxe do sistema, pugnan en facer invisíbel o nacionalismo galego. Xa durante toda a lexislatura tentaron facelo. Á maquinaria do bipartidismo en clave españolista amólalle supinamente a existencia máis que consolidada do BNG. Ladran e o nacionalismo galego, malia todo, cabalga. Santiago de Compostela, 9 de xuño de 2005. Rafa Villar é escritor e responsábel do Departamento de Normalización Lingüística da CIG.

Confederación Intersindical Galega www.galizacig.com ÚLTIMA REVISIÓN: 10/06/2005