Actualidade / Opinión Santiago, 7 de outubro de 2005 DESDE O VENTRE DA BALEA Noticia dunha folga de fame que comeza   Rafa Villar- CIG-Normalización Lingüística Que traballadores teñan que recorrer a unha folga de fame como instrumento de protesta e mobilización soamente é entendíbel nun escenario en que a parte empresarial se volve inflexíbel nos seus posicionamentos. Nun escenario en que calquera vía de diálogo é dinamitada pola simple imposición do criterio patronal coma no caso da empresa Arriva.   Malia a chamada á folga das centrais sindicais presentes na empresa -cun seguimento esmagador por parte dos traballadores-, Arriva aínda non accedeu a sequera estabelecer un diálogo para encarreirar a solución do conflito, solución que de entrada para os traballadores pasa inescusabelmente pola reincorporación dos dous compañeiros despedidos. (Ilustración: Stephen Goodfellow, “Bus Stop”, 1998).   Dous traballadores do transporte, condutores de autobuses para máis datos, acaban de comezar unha folga de fame. Ambos foron despedidos pola empresa Arriva sen maior explicación que unha carta onde lles facían chegar este feito. Estaban despedidos. Nin valor nin vergoña tiveron os responsábeis da empresa de sentaren a falar cos traballadores. Nin cos seus representantes sindicais. Se cadra, darlles a coñecer as razóns do despedimento, se é que as había. O máis seguro é que se trate, como tantos outros, de despedimentos non motivados. Mais boa parte da patronal funciona deste xeito, tamén aquí. A golpe de carta á casa e a xente para a rúa. Que máis ten! Cantos destes empresarios e empresarias serían quen de pasar unha simple proba de corrección no trato cos seus empregados e empregadas? Cantos non avogan pola ‘lei da selva’ no espazo laboral? Contratos fraudulentos, baixos salarios, disposición case absoluta do tempo do traballador e, a ser posíbel, despedimento libre... Non por fea a realidade pode ou debe ser ocultada. Que traballadores teñan que recorrer a unha folga de fame como instrumento de protesta e mobilización soamente é entendíbel nun escenario en que a parte empresarial se volve inflexíbel nos seus posicionamentos. Nun escenario en que calquera vía de diálogo é dinamitada pola simple imposición do criterio patronal. O caso da empresa Arriva nestes momentos exemplifica ben ás claras esta actitude empresarial. Malia a chamada á folga das centrais sindicais presentes na empresa -cun seguimento esmagador por parte dos traballadores-, Arriva aínda non accedeu a sequera estabelecer un diálogo para encarreirar a solución do conflito, solución que de entrada para os traballadores pasa inescusabelmente pola reincorporación dos dous compañeiros despedidos. Estes, un na Coruña e outro en Ferrol, espantan a incerteza e o desacougo (que son tamén a incerteza e o desacougo da súa xente) optando por unha decisión valente e arriscada, a folga de fame. Valente por se tratar dun xesto de auténtica coherencia e dignidade persoal. Arriscada porque fisicamente implica un gran desgaste, que tamén afecta animicamente. De aí a necesidade dun respaldo social a esta folga de fame, respaldo que desde o sindicalismo nacionalista é inequívoco. Hai veces que na vida dun traballador son necesarias, case imprescindíbeis, accións de forza coma esta, que lle deben amosar á patronal o ánimo de non se dobregar ante os seus caprichos por máis poderosa que esta sexa ou se crea. Esta é unha desas veces. E a nosa solidariedade hoxe ten nestes dous traballadores do transporte o seu destinatario. Santiago de Compostela, 7 de outubro de 2005. Rafa Villar é escritor e responsábel do Departamento de Normalización Lingüística da CIG.

Confederación Intersindical Galega www.galizacig.com ÚLTIMA REVISIÓN: 07/10/2005 cig.informatica

Para estar ao día da actualidade sindical en Galiza, subscríbete á lista de correo da CIG e recibe puntual notificación das novas informacións, artigos, documentos, publicacións, convenios colectivos... que ofrece a CIG na sua páxina web galizacig.com. Apóntate en: http://www.elistas.net/lista/galizacig/alta