|
Actualidade CIG-Comunicación-
Ourense é a provincia con maior número de saídas á emigración. Tal é así que por cada mil habitantes, emigraron 36 no ano 2003 para Europa, o resto do Estado e as zonas máis industrializadas de Galiza. Unha cifra que se incrementou no ano 2004, con máis de 12.000 ourensáns que marcharon “á procura dun posto de traballo e futuro que lles nega a nosa terra”. Estes son algúns dos datos que recolle o informe de xestión presentado e aprobado polo IV Congreso da CIG de Ourense. Un informe no que se advirte que “os máis afectados por esta lacra social son os mozos e mozas con maior cualificación”. E non é de estrañar que esta sexa a saída pola que acaba optando a mocidade. Máis se se ten en conta que Ourense, con 21.723 paradas/os inscritas/os no INEM no mes de novembro, se sitúa a 2,30 puntos porcentuais por riba da media estatal e 1 punto por riba da media galega.
Porén, nestes últimos catro anos a deslocalización castigou aínda máis a esta provincia, co peche dunha das súas maiores empresas: Valeo, que mantivo durante anos máis de 600 empregos directos e outros moitos indirectos. A precariedade é outro dos grandes problemas que afectan á clase traballadora ourensá. De feito, durante o ano 2004 fixéronse 55.273 contratos, dos que o 95% foron eventuais. Este tipo de contratación afecta maioritariamente á xente nova que accede ao seu primeiro posto de traballo agora en peores condicións que hai vinte anos seus pais. As mulleres son as máis afectadas pola contratación en precario e a tempo parcial. Estes contratos, que ascenderon a 11.116, supoñen un 21% do total, e na maior parte dos casos son obrigadas a facer unha xornada laboral real que supera á máxima estabelecida en convenio, polo que as condicións de explotación aumentan. A alta taxa de desemprego e precariedade son, segundo o informe de xestión, a principal causa da sinistralidade laboral, favorecida pola sobreextensión da xornada legal, a obriga de facer horas extra, a rotación dentro dun mesmo centro de traballo en empresas diferentes, o retroceso da negociación colectiva... “Só nos primeiros nove meses do ano, morreron en xornada de traballo por accidente laboral 5 traballadores e 52 sufriron feridas de gravidade, dun total de case 3.000 accidentes.
Diante desta situación “o que se precisa é un sindicalismo nacionalista forte”, afirmaba Etelvino Blanco na súa intervención de clausura. Para iso, engadía, “é necesario reforzar a organización e acadar máis representatividade nas empresas”. Blanco apostou ademais por unha acción sindical dirixida a “loitar polo emprego”, desde unha posición de “independencia sindical, estea quen estea no goberno”. Posición que para o secretario comarcal da CIG xa se recolle no propio lema deste IV Congreso: “As melloras e conquistas”. Un lema que trata de sintentizar a idea de que “é a clase traballadora quen ten que conquistar esas melloras e non é o poder quen as dá graciosamente. Son os traballadores quen as conseguen”. Etelvino Blanco amosou tamén a súa satisfacción polo feito de que a candidatura á Secretaría Comarcal e á Executiva fora “única e de consenso. Unha candidatura feita en base ao pluralismo existente na CIG, onde as diferentes sensibilidades nos puxemos de acordo para que fóra unha asemblea de unidade”. Diste xeito a recén electa Executiva queda conformada por: Etelvino Blanco Rodríguez, Canto aos representantes no Consello Confederal, foron elixidos: Carlos Vázquez Castro,
O informe de xestión asume que “non podemos sentirnos satisfeitos cos resultados da negociación colectiva nestes anos, porque non houbo unha mellora importante das condicións salariais e laborais nos convenios provinciais”. Unha situación que deriva, sobre todo, da “claudicación dos sindicatos estatais con pactos sociais en Madrid, que limitan os salarios e provocan a perda de poder adquisitivo e a desmobilización da clase traballadora”, provocando que a negociación colectiva quede reducida a “un ritual anual de aplicar eses topes salariais, negociados polas cúpulas sindicais e alleos á nosa realidade”.
Para facer fronte a unha conxuntura tan difícil para a clase traballadora “fai falla unha organización máis forte na súa estrutura organizativa e con máis presenza nos centros de traballo e, para iso, debemos aumentar moito máis o nivel de afiliación e de representantes sindicais nas empresas que son a garantía de resposta inmediata aos problemas diarios e ao éxito das campañas”. Este compromiso, adquirido no informe de xestión é ademais resposta ao escaso medre en representación sindical obtido durante o proceso electoral 2002/2003. Un medre condicionado pola “intromisión dos empresarios no proceso, beneficiando candidaturas amarelas doutros sindicatos, para impedir o aumento de representación do sindicalismo nacionalista, que somos o obxectivo a combater”. Malia todo, a CIG sitúase como segunda forza sindical, aumentando ao 24,22% na comarca e na cidade, exceptuando Valdeorras e un incremento de afiliación do 20% nos últimos catro anos. |
||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||
|
ÚLTIMA REVISIÓN: 29/12/2005 |
||||||||||||||||||
|
