|
Actualidade / Opinión Rafa Villar-
Este triunfo nas urnas estivo precedido de anos e anos de intensas loitas sociais e populares, na defensa de servizos públicos esencias e estratéxicos (a auga, o gas...), loitas nas que o xa presidente de facto, Evo Morales -importante líder campesiño-, tivo sempre un papel destacado, feito que provocou que máis dunha vez dese cos seus ósos no cárcere. Bolivia é hoxe un país empobrecido, cuns índices de depauperación social dos máis altos da súa contorna, mercé a séculos de saqueo e explotación. Evo Morales e o MAS van ter que se empregar a fondo para combater isto e poder elevar sensibelmente os niveis de vida de boa parte do pobo boliviano, pobo soterrado nunha batalla diaria pola supervivencia e sometido ao xugo das multinacionais que controlan a práctica totalidade da economía deste país andino. As primeiras declaracións públicas de Evo Morales non deixan lugar a dúbidas, e sinalan un camiño de enfrontamento ás prácticas neoliberais desde o novo Goberno boliviano. Así, todo parece indicar que Bolivia vai entrar xa a formar parte dese “Eixo da Dignidade” latinoamericano, ao carón de países como Venezuela, Cuba, Uruguai, Arxentina ou o propio Brasil. Países estes que, aínda vivindo procesos político-sociais tan diferentes, apuntan novos modelos, máis alá das claves neoliberais e desencallando dos controis do (neo)imperalismo norteamericano, imperalismo que ten en acordos económicos como o ALCA (Acordo de Libre Comercio das Américas) se cadra a súa arma máis poderosa para manter a influencia na rexión. Ante o fascinante proceso que se abre en Bolivia, pódese supor que nalgún ignoto lugar o sorriso do Che está a florecer unha vez máis.
|
||||
|
||||
|
ÚLTIMA REVISIÓN: 23/12/2005 |
||||
|