|
Actualidade / Opinión Rafa Villar-
Que o presidente do Goberno español Rodríguez Zapatero abrira no Congreso dos Deputados o debate do diálogo para lograr o cesamento da actividade armada da ETA (debate que rematou cunha resolución favorábel a este diálogo por parte dunha ampla maioría da devandita cámara) era un xesto evidente da vontade de abordar politicamente desdes as estruturas do Estado a cuestión vasca. Xesto que se viña a sumar ao da propia esquerda abertzale, que na coñecida como “Declaración de Anoeta” (en novembro de 2004) viña a facer explícita a súa aposta por afondar na vía política non armada. Así as cousas, só a actitude obstrucionista do Partido Popular e de certos poderes do Estado pode facer desencarreirar un proceso, que, aínda que longo e complexo, parece que xa comezou a desenvolverse. Por iso, son moi malas novas as que cheguen do ámbito xudicial, prohibindo a asemblea de Batasuna, organización que, iso si, levaba meses realizando este debate nas súas bases, en máis de duascentas asembleas por toda Eukal Herria. O propio Goberno vasco e os partidos que o sustentan, encabezado polo PNV, viñan reclamando publicamente que esta asemblea de Batasuna puidese realizarse, pola transcendencia do momento político e a necesidade de que a esquerda abertzale cohesionase o seu propio posicionamento no escenario aberto de cara ao silencio das armas en Euscadi. E mesmo o PSOE e o Goberno español, nun primeiro momento, semellaban desexar que esta asemblea tivese lugar sen maiores atrancos, aínda que a presión política, mediática e xudicial do PP fixo mudar isto, é obvio que para mal. Se cadra, este é un bo momento para proceder á derrogación da escasamente democrática “Lei de Partidos”, criticada desde ámbitos moi diversos e dispares polo seu carácter de lei ‘ad hoc’, que conculcaba dereitos e liberdades mesmo recollidos no actual marco constitucional español. Sen esa lei, o famoso auto do non menos famoso xuíz Garzón (nun papel que hoxe desempeña o seu avantaxado alumno, Grande-Marlaska), que ilegalizaba as actividades de Batasuna e a súa propia existencia como organización, ou a recente resolución do devandito Grande-Marlaska, non serían posíbeis, e o futuro dunha Euscadi en paz e democracia (e tamén con soberanía) estaría máis próximo. Con todo, haberá que ver como se desenvolven os acontecementos, os máis inmediatos e os futuros, os cales nesta cuestión adoitan sucederse imprevisibelmente e con non pouca rapidez. É posíbel que, malia os obstáculos que van aparecendo, en non demasiados meses se poida enxergar algo de luz do longuísimo túnel que leva a unha Euscadi diferente, na que se extinga o conflito armado e na que o dereito a decidir o seu destino recaia nos propios cidadáns e cidadás vascos.
|
|||||||
|
|||||||
|
|||||||
|
ÚLTIMA REVISIÓN: 20/01/2006 |
|||||||
|
