|
Actualidade CIG-Comunicación-
“Temos, sen dúbida, unha oportunidade histórica para que, por fin, o noso pobo sexa recoñecido legalmente como tal. Non nos podemos quedar con preámbulos. Non nos podemos quedar con aspectos que limiten o que realmente somos: unha nación”. Así comezaba Paulo Rubido a súa intervención no acto de clausura do IV Congreso da Federación de Servizos. Unha intervención na que tamén defendeu o “dereito á autodeterminación” e chamou a aproveitar a forza que ten a Federación e a CIG no seu conxunto para “contribuír para que o noso pobo teña o recoñecemento legal que se merece”. O novo secretario nacional da Federación de Servizos denunciou a regresión que está a padecer a clase traballadora, cunha importante perda de poder adquisitivo e un cada vez maior empobrecemento da poboación. Situación da que responsabilizou ao modelo de pensamento único e á imposición da ideoloxía que o sustenta: o neoliberalismo económico. Un sistema que “conleva explotación e espoliación” e que “é triste que nestes momentos ninguén cuestione”, afirmou.
Cun espectacular medre afiliativo, dun 11% anual, a Federación de Servizos tense convertido na máis grande da CIG. Isto exixe unha capacidade de resposta a curto prazo das necesidades que esta nova afiliación require, xa que aglutina sectores e subsectores con realidades e problemas de grande diversidade e complexidade. Unha grande maioría dos afiliados do sector teñen contratos a media xornada, con ingresos inferiores ao Salario Mínimo Interprofesional e convenios colectivos moi diferentes. Tal é así, que en CIG-Servizos o promedio de Convenios Colectivos por comarca pode andar polos 15 ou 20 (sectoriais e de empresa), impoñendo un esforzo suplementar aos responsábeis da súa negociación. Isto equivale, tal e como se analiza no relatorio de Organización, a que “os e as responsábeis da Federación nas Comarcas deben ter uns coñecementos cando menos básicos para poder dar resposta tanto a un ou unha traballadoras da limpeza, da seguridade privada, da xardinería, da hostelaría ou dun medio de comunicación”. Por iso, diante desta complexidade e das condicións económicas dos seus afiliados, desde a Federación pídese un esforzo da Confederación para que “sexa sensíbel” e contribúa á súa mellor organización e funcionamento. Do mesmo xeito estabelécese a necesidade de facer “un maior investimento en recursos para o seu bo funcionamento que en outras federacións da CIG”.
Pártese de que o sector servizos “é sen dúbida o principal motor da economía galega, o que máis medra e o que máis postos de traballo ten xerado nos últimos anos” pero tamén o máis precarizado e o que conta cunha presenza máis importante das pequenas e medianas empresas. Unha peculiaridade que condiciona o traballo sindical, xa que este é ben diferente dunha grande empresa a unha pequena. Neste sentido, sinálase que a permanencia no tempo dos e das liberadas da Federación, lonxe de garantir unha continuidade no traballo, demóstrase habitualmente como a xeralización da dependencia do traballo dunha única persoa, e finalmente no estancamento tanto da Federación como do seu traballo. Por iso, á hora de realizar novas contratacións desde a Federación, “debemos obrigatoriamente contar con compañeiros e compañeiras que teñan traballado no ámbito da empresa”, di o relatorio e engade que “só o coñecemento da realidade da opresión do patrón, permite ter unha perspectiva correcta e o enfoque axeitado do traballo sindical a realizar. Ademais estabelécese como prioridade a contratación de delegados de Persoal a través de excedencias forzosas para reforzar a estrutura da Federación. Do mesmo xeito, sinálase a necesidade de reforzar os grupos de traballo dos distintos subsectores da Federación e a súa organización a nivel nacional coordinada pola Executiva Confederal para dotar de unidade de acción á Acción Sindical de CIG-Servizos.
No relatorio de Organización apúntase como responsábel da precariedade que padecen as e os traballadores do sector a “anos de reformas laborais e de perda continuada de dereitos”, que teñen deixado tras de si un panorama desolador: perda cualitativa e cuantitativa de calidade de vida, dereitos e poder adquisitivo, xeneralizándose as situacións de dificultades económicas entre a poboación. “Un marco legal”, di o relatorio, “cada vez máis favorábel aos depredadores capitalistas (ETTs, empresas de servizos, aparición de novos convenios estatais de subsectores con salarios por debaixo do SMI...), afonda a precariedade do traballador/a de Servizos, que se fai especialmente inxusta na mocidade, que atopa nestas empresas case en exclusividade a súa única saída laboral no País”. Para abordar esta situación proponse que as distintas comarcas realicen planos de traballo nos cales se definan as súas necesidades, prioridades e obxectivos para os vindeiros catro anos, en coordinación coa Executiva Nacional. Outro dos eixos do traballo de cara aos próximos catro anos é a formación de cadros sindicais. Alén diso, salientando a importancia das eleccións sindicais, sublíñase como prioridades do traballo a desempeñar pola Federación a organización e consolidación interna e o combate á precariedade.
Paulo Paio Rubido Bará,
Paulo Paio Rubido Bará, |
||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||
|
ÚLTIMA REVISIÓN: 07/03/2006 |
||||||||||||||||||
|
