Actualidade / Opinión Santiago, 3 de marzo de 2006 DESDE O VENTRE DA BALEA “Banquete de Conxo”: artesáns e estudantes de mans dadas   Rafa Villar- CIG-Normalización Lingüística Aqueles artesáns e estudantes que un día se deron a man, por obra e graza dun vento que comezaba a zoar e que varrería o planeta de cabo a rabo baixo o nome de socialismo, tamén o fixeron sabedores de que a terra que decote tripaban tiña arelas de liberdade.   Entre os estudantes, destacaba Aurelio Aguirre, mozo que cursaba a carreira de dereito e, segundo as crónicas, bo orador. Á mesma mesa sentaba un tal Eduardo Pondal, aqueles días estudante de medicina e a quen a Historia lle gardaba algunha que outra sorpresa. Quen lle diría que un poema seu sería musicado por Pascual Veiga para se converter no himno da nación galega!   Indisimuladamente arrodeados polas forzas da orde, un 2 de marzo do ano 1856 estudantes e artesáns confraternizaban nun xantar no lugar de Conxo (antigamente concello e hoxe barrio da cidade de Santiago de Compostela) e brindaban por un mundo mellor. Simbolicamente, os estudantes da época -pertencentes ás clases acomodadas- serviron a comida aos artesáns. Entre os estudantes, destacaba Aurelio Aguirre, mozo que cursaba a carreira de dereito e, segundo as crónicas, bo orador. Á mesma mesa sentaba un tal Eduardo Pondal, aqueles días estudante de medicina e a quen a Historia lle gardaba algunha que outra sorpresa. Quen lle diría que un poema seu sería musicado por Pascual Veiga para se converter no himno da nación galega! O coñecido como “Banquete de Conxo”, que tanto incomodara aos poderes daquel tempo (principiando pola propia curia compostelá), co paso dos anos acabou por ser un data de referencia dentro do imaxinario colectivo do incipiente nacionalismo galego das primeiras décadas do século XX. Apenas dez anos, en 1846, antes tivera lugar a proclama “protonacionalista” de Solís en Lugo e a represión posterior, que deu lugar aos fusilamentos de Carral. Traer hoxe á memoria un acontecemento como o do “Banquete de Conxo” é unha sorte de exercicio de xustiza histórica, e mais nun país coma o noso, en que a Historia exixe algún que outro rescate, pois a oficial escribiuse moitos anos seguindo as liñas tortas e nesgadas da historiografía española, tantas veces inzada de esencialismo e tantas máis negadora da nosa identidade nacional. Aqueles artesáns e estudantes que un día se deron a man, por obra e graza dun vento que comezaba a zoar e que varrería o planeta de cabo a rabo baixo o nome de socialismo, tamén o fixeron sabedores de que a terra que decote tripaban tiña arelas de liberdade. O seu xesto, na Galiza do século XXI, debe ser lembrado. Así o facían este 2 de marzo o sindicalismo e o estudantado nacionalistas, con xentes do mundo político, cultural e social do noso país por testemuña. A nación que hoxe construímos, contra vento e maré, leva impresos momentos como o do “Banquete de Conxo”, que foron vieiros abertos ao futuro. Outros novos están e terán que se seguir a abrir. Máis cedo ca tarde. Santiago de Compostela, 3 de marzo de 2006.

Rafa Villar, escritor e responsábel do Departamento de Normalización Lingüística da CIG.

Confederación Intersindical Galega www.galizacig.com ÚLTIMA REVISIÓN: 03/03/2006 cig.informatica

web-espello en www.galizacig.org e www.galizacig.net (mirrors) Para estar ao día da actualidade sindical en Galiza, subscríbete á lista de correo da CIG e recibe puntual notificación das novas informacións, artigos, documentos, publicacións, convenios colectivos... que ofrece a CIG na sua páxina web galizacig.com. Apúntate en: http://www.elistas.net/lista/galizacig/alta