|
Actualidade / Artigo Xurxo Martínez Crespo-
Os artigos de Iñaki de Juana Chaos poden ser consultados na Internet (aínda non é delito lelos) e calquera lector pode ver que nin son ameazas nin merecen 12 anos e sete meses de cadea. Iñaki de Juana Chaos leva moitos anos na cadea. O 24 de outubro de 2004 tiña que ser posto en liberdade do cárcere de Algeciras, despois de 17 anos e 9 meses na prisión. Foi condenado baixo o Código Penal de 1973, que recollía a refundición de condenas, é dicir, a acumulación nunha soa, e fixaba o limite máximo de permanencia na cadea en 30 anos, establecendo os criterios para as redencións de penas con que reducir o cumprimento destas. Mais o caso de Iñaki de Juana non é o único entre presos que deberían estar na rúa e aínda están na cadea. Txomin Troitiño, que leva 19 anos, Patxi Gómez López, 17 anos, Txutxin Bollada Álvarez, 19 anos, Joseba Artola Ibarretxe, 20 anos, Koldo Hermosa Urra, 19 anos e Txerra Martínez García con 15 anos, tamén deberían estar agora nas súas casas, mais están no cárcere.
Xunto a estes doentes están os máis de 146 presos que cumpriron as tres cuartas partes da condena e tamén deberían estar en liberdade. As constantes “revisións” de penas non son outra cousa que a aplicación dunha cadea perpetua, abolida no Estado español dende o Código Penal de 1928.
No tan denominado “primeiro mundo” de Rajoy, onde existe un Estado de Dereito, ningunha lei pode ser aplicada con carácter retroactivo cando prexudica o reo, o traballador ou o contribuínte, e poño estes tres exemplos porque son precisamente aos únicos aos que si se lles pode aplicar unha lei con caracter retroactivo sempre que os beneficie. A finalidade da pena, unha vez abolida a cadea perpetua, o españolísimo garrote vil, os fusilamentos e tantas outras cousas, é a reinserción do reo na sociedade. Un principio básico do dereito é que “o pensamento non delinque”, só os feitos poden ser considerados, segundo un tipo penal, delitos. Se non hai tipo (descrición do feito obxecto dunha pena), non hai delito. As leis informan que todo o que non estea expresamente prohibido está permitido. A reinserción do reo na sociedade que agarda por el, no caso de Iñaki de Juana, vén da man dos seus estudos feitos no cárcere, así como das publicacións e as redencións extraordinarias e ordinarias que rebaixaron a súa condena.
A raíz do caso de Iñaki de Juana Chaos, leo con atención os dous principais xornais do Estado (pola tiraxe) que son El País e El Mundo. Victoria Prego, facendo alarde de incultura e veleno mal intencionado, chama ao Poder Xudicial a defenderse contra a intromisión do Poder Executivo por querer influír nas condenas ou redencións de condenas debido ao proceso de paz. Doutra banda, o Poder Xudicial do Estado español, o mesmo que permite saír do cárcere por depresión a Rafael Vera, ou ao ex-xeneral Galindo e a tantos outros, antepón o que eles chaman lei á xustiza, que non son o mesmo, porque na Alemaña de Hitler aplicábase a lei, tanto así como na Unión Soviética de Stalin, na Arxentina de Videla e sucesores, no Chile de Pinochet, no Estado español de Franco, no Israel de Sharon ou na Uganda de Idi Amín; de feito, nada lles valeu aos alemáns alegar o cumprimento da lei na Alemaña nacionalsocialista como defensa nos xuízos de Nüremberg, pois segundo o Tribunal Internacional existen dereitos por encima da lei coma o Dereito Natural, que nos di que a vida dos seres humanos é un ben a protexer. Aristóteles colocaba á equidade como complemento da xustiza. Colocábaa coma unha virtude, que constituía un hábito permanente para interpretar e aplicar a lei, determinando o que é xusto en cada caso particular. A lei ten un carácter universal e non pode prever nin determinar en concreto todos os casos particulares. Tampouco pode prever nin ter en conta a variabilidade das circunstancias en que se executarán as accións. Por isto é necesaria a equidade, que se distingue pola súa flexibilidade, corrixindo a moldeando a rixidez que son propias da lei, e aplícaa non como unha norma ríxida e inhumana, senón ao xeito da regra flexíbel de chumbo dos albaneis lesbios, que se afai ás formas da pedra que tratan de medir(1). Neste sentido, moitas veces o equitativo é preferíbel ao xusto. Tampouco o que ten a lei ao seu favor debe ser rixidamente xusto, senón con suavidade. En Rethorica Aristóteles di “Pois o equitativo parece que é xusto, mais é equitativo o xusto máis alá da lei escrita. Isto acontece unhas veces con vontade e outras sen vontade dos lexisladores; sen a súa vontade, cando non poden definir, mais é forzoso falar en absoluto, ou se non, co valor máis xeral. Ser indulxente coas cousas humanas é tamén de equidade. E mirar, non a lei, senón o lexislador. E non a letra, senón a intención do lexislador, e non o feito, senón a intención, e non a parte senón o todo, nin como é o acordo no momento, senón como era sempre ou a maioría das veces. E lembrarse máis dos bens que dos males recibidos, e máis dos bens que recibiu que dos que fixo. E soportar a inxustiza recibida. E preferir a solución máis polas palabras que polas obras. E querer mellor acudir a unha arbitraxe que a un xuízo, porque o árbitro tende ao equitativo, mais o xuíz á lei, e por iso inventouse o árbitro, para que domine a equidade”(2). Coido que estas citas de Aristóteles son claras. El tamén está preso no único país de Europa que pechou un xornal (xunto a Turquía) e ilegalizou un partido político. |
|||||||||||||||
|
|||||||||||||||
|
Notas: (1) Ética a Nicomaco, V, 13, 1137a28-1138a3. (2) Retórica I 13, 1374a28-1374b22. |
|||||||||||||||
|
|||||||||||||||
|
ÚLTIMA REVISIÓN: 15/11/2006 |
|||||||||||||||
|
