Actualidade / Artigo Vigo, 5 de marzo de 2007 (Publicado en Diario de Ferrol o 03/03/2007) Misións humanitarias   Manuel Mera- fs@galizacig.net   Todos recoñecen hoxe que Afganistán é o maior productor do mundo de opio, agora ben, dicir que estas cotas máximas se deben á produción nas zonas talibáns, que así financian a guerra, sería aceptar que controlan permanentemente unha zona importante do país, algo que as fontes militares e políticas negan. Os talibáns poden cobrar impostos sobre a droga nalgunhas zonas, algo que habería que probar, mais do que non hai dúbida é que as forzas ocupantes son as que permiten o seu cultivo, a pregunta é: tamén tiran beneficios?...   A morte dunha soldado en Afganistán pon de novo de actualidade o debate sobre o envío de tropas a outros países, sen declaración de guerra previa, e sempre co argumento de garantir a democracia, asegurar a paz, ou axudar por motivos humanitarios. Unhas razóns que fican en entredito cando son executadas por militares coas armas na man. No caso concreto das dúas misións máis importantes que hai no exterior neste momento, en Afganistán e no Líbano, resulta moi difícil de entender porque non se aplican os mesmos criterios que se deron pra Iraq, cando se trata de zonas de guerra, nas que se están a garantir exclusivamente os intereses económicos e xeopolíticos das grandes potencias. Que conten estas misións militares co aval do ONU non dá ningunha lexitimidade, cando menos moral e histórica, e non significa o máximo respeito á soberanía dos povos e dos estados, xa que está totalmente controlada polos Estados Unidos. Como exemplo abonda con ollar pra o nomeamento do novo secretario xeral. A menos que se exerza o dereito de veto no Consello de Seguridade por algunha das grandes potencias que o compoñen. A ONU avala todo o que favorece a estas potencias, porén a maioría das veces esto prexudica aos pequenos países ou a potencias rexionais rebeldes, que son convertidos deste xeito en protectorados “lexitimamente”. Afganistán foi ocupado polo seu interese xeo-estratéxico, xa que había plans con esta finalidade anteriores ao 11 de setembro. É un estado tapón entre China e Iran, e fronteirizo cos grandes productores de gas centroasiáticos. Non se pode esquecer asemade que os talibáns agromaron dos grupos que os Estados Unidos apoiaron, na súa guerra contra as tropas soviéticas e o exercito do governo laico e progresista que dirixía o país, e que o chamado “governo democrático actual” de karzai é un xeito de pacto entre os xefes tribais e as forzas internacionais. E, se algo asegura este contexto, é o cultivo de amapola e a produción de opio, que durante o control dos talibáns fora reducido ao mínimo. Todos recoñecen hoxe que Afganistán é o maior productor do mundo de opio, agora ben, dicir que estas cotas máximas se deben á produción nas zonas talibáns, que así financian a guerra, sería aceptar que controlan permanentemente unha zona importante do país, algo que as fontes militares e políticas negan. Os talibáns poden cobrar impostos sobre a droga nalgunhas zonas, algo que habería que probar, mais do que non hai dúbida é que as forzas ocupantes son as que permiten o seu cultivo, a pregunta é: tamén tiran beneficios?... Outro dos aspectos que nos deben preocupar é o relativo aos dereitos humans, xa que son múltiples as organizacións internacionais que denuncian a detención sen garantías e mesmo a tortura, e a gran base norteamericana de Bagram semella ser o centro de todos os males. A esto cumpre engadir, que se ten utilizado moito como propaganda a negación dos dereitos da muller durante a etapa dos talibáns, algo que é totalmente certo, porén malia facer anos que perderon o control do país e existir un governo avalado polas potencias occidentais pouco ou ren se ten avanzado no tema fora de Kabul. A presenza de tropas no Líbano tamén merecería un amplo comentario, xa que se trata dunha zona moi quente, onde todo indica que se foi a resgardar as costas dos agresores israelís e inclinar a balanza do poder interno, e polo tanto intervir nas liortas entre libaneses pro-occidentais e pro-sirios. É unha demostración máis do comprometido que está o Estado español no eido militar arrastrado polos intereses económicos no exterior, e polo tanto de ter e amosar poder. E esto non conxenia cun discurso de esquerda e solidario.

Manuel Mera, secretario confederal de Formación Sindical e Comunicación da CIG. (Máis artigos...)

Confederación Intersindical Galega www.galizacig.com ÚLTIMA REVISIÓN: 05/03/2007 cig.informatica

web-espello en www.galizacig.org e www.galizacig.net (mirrors) Para estar ao día da actualidade sindical en Galiza, subscríbete á lista de correo da CIG e recibe puntual notificación das novas informacións, artigos, documentos, publicacións, convenios colectivos... que ofrece a CIG na sua páxina web galizacig.com. Apúntate en: http://www.elistas.net/lista/galizacig/alta