|
Actualidade / Artigo Xurxo Martínez Crespo-
Porén, o atentado foi reivindicado polo DRIL (Directorio Revolucionario Ibérico de Liberación) e considerado como un grave erro polo falecemento desta menor de 22 meses. Así o ten dito o comandante Soutomaior e membros do DRIL como Rojas, ámbolos dous falecidos e sen posibilidade de contradicir esta enxurrada mediática que pretende atribuír a morte da menor a ETA polo seu efecto mediático. Das accións armadas do DRIL pouco se ten escrito. Moitos circunscríbeno ao secuestro do Santa María e pouco máis. A primeira vítima dunha acción terrorista no Estado español foi a nena de 22 meses Begoña Urroz Ibarrola, morta o 27 de xuño de 1960, cando estoupou unha bomba na estación de Amara, en Donostia.
Cando a morte de Begoña Urroz Ibarrola, a Oficina de Prensa Euzkadi do Goberno vasco no exilio recolle a noticia a través da axencia de noticias United Press International, que o atribúe ao Directorio Revolucionario Ibérico de Liberación DRIL e non a ETA. O verán de 1959 o DRIL coloca as primeiras bombas en Madrid. Unha na oficina do alcalde, outra, que ía ser colocada no local nacional de Falange, estóupalle a Martínez Donoso antes de ser colocada e falece. Coa detención do construtor da bomba, “Gustavo”, irmán do falecido, cae outro activista que colocara un explosivo no Pazo Municipal de Madrid e é condenado a morrer por garrote vil. O resto dos activistas foxen cara a Francia. O xeneral Ungría da policía franquista marcha tras a pista dos fuxidos. La Sureté Nationale colabora cos franquistas. Agóchanse en Bélxica. O verán seguinte, 1960, o DRIL volve atacar. Incendia o tren expreso Madrid-Barcelona. Planearon un atentado contra Franco, “Operación Covadonga”, que nunca se levou a cabo; este é o saldo de accións do DRIL antes do que sería a súa acción máis sonada, o primeiro secuestro dun barco, na historia da humanidade, con fins políticos: o Santa María. Aínda que ETA non actuaría até 1968 con resultado mortal, xa a policía española ía detrás deles dende moitos anos atrás. Así o membro de ETA Julen Madariaga, salvou a súa vida o 26 de marzo de 1960, cando é cribado a tiros o coche do empresario Luís Batarrita en Bolueta ao confundíreno co de Madariaga. Oito anos, 7 de xuño de 1968, tardaría ETA en matar e como acuñara Goio López Irasuegi: “Foi o primeiro en matar e o primeiro que morreu”, referíndose a Txabi Etxebarrieta, responsábel de ETA en Gipuzkoa e encargado de seguir ao comisario-torturador Melitón Manzanas, que sería asasinado despois. Etxebarrieta viña co seu compañeiro Iñaki Sarasketa e nun control rutineiro foron detidos por un policía. Este pediulles a documentación do coche con matricula de Zaragoza, e decatouse inmediatamente de que os documentos eran falsos, intentando sacar a súa arma. Etxebarrieta adiantouse e disparou primeiro ao garda, José Pardines Arcay; este foi a primeira vítima de ETA. Despois, Etxebarriata e Sarasketa marchan a Tolosa onde Eduardo Osa se presta para axudalos. Perderan dúas horas e a policía xa montara unha busca. Etxebarrieta, Sarasketa e Osa serían detidos unhas horas despois nun control na estrada en Olarrain. Obrigados a baixar do coche, Osa é esposado e Etxebarrieta golpeado polos gardas civís. Sarasketa foxe disparando mentres Etxebarrieta xace no chan. Dous disparos contra Etxebarrieta rematarán coa súa vida o mesmo día, unhas horas despois, que matara a Pardines. “Txabi (Etxebarrieta) morreu dun dos disparos, feito a queimarroupa case encima do seu corpo, e cando estaba no chan semiinconsciente”(1). As razóns para atribuírlle a morte de Begoña a ETA son simplemente propagandísticas e cunha intención de confundir á opinión pública. ETA nunca tivo ningunha razón para non reivindicar ningún atentado. A atribución a ETA deste atentado non é máis que un torpedo máis na liña de flotación do barco do Goberno socialista de Zapatero ante calquera posibilidade de diálogo coa organización separatista armada vasca. Incluso a intencionalidade de atribuír a responsabilidade do asasinato de Lluch a este artigo seu, non é outra cousa máis que unha información intencionada dirixida contra a verdade e contra a intención do Goberno socialista de rematar coa violencia a través do diálogo. Ernest Lluch foi ministro dun Goberno que se caracterizou
por empregar, financiar, xustificar e ocultar o terrorismo de Estado a través do GAL. O GAL é a organización
terrorista con máis mortos no veciño Estado francés, 27. Os principais membros desta organización
terrorista nunca foron nin detidos nin coñecidos. Non é máis probábel que Lluch fora
asasinado pola súa acción (ou omisión) dentro desta organización criminal que un día
no Estado español foi financiada por xente do Goberno? |
||||||||||||
|
||||||||||||
|
Nota: (1) Lorenzo Espinosa, José María, Txabi Etxebarrieta armado de palabra y obra, Txalaparta, 1994. |
||||||||||||
|
||||||||||||
|
ÚLTIMA REVISIÓN: 19/03/2007 |
||||||||||||
|
