Portada
Temas
Confederal
Sectores
Entrevistas
Opinion
Multimedia
Contacta
 
Compostela, 9/7/2012
Chuza Menéame del.icio.us
compartir

Pola liberdade dos cinco cidadáns cubanos detidos e retidos inxustamente nos Estados Unidos

Sumándose a diversas campañas internacionais, a CIG ten enviado numerosas peticións, a última, o pasado 5 de xullo
Xa van alá case 14 anos desde que cinco cidadáns cubanos, axentes de intelixencia, foron detidos en Miami (Florida) acusados de 26 cargos, entre eles os de espionaxe e conspiración contra os Estados Unidos. “Os cinco”, como son internacionalmente coñecidos, realizaban accións de vixilancia entre as organizacións de exiliados cubanos que atentaban permanentemente contra Cuba.

Trátase de Ramón Labañino, con sentencia de 30 anos de prisión; Antonio Guerrero, condenado a 22 anos de prisión; Fernando González, condena de 18 anos; Gerardo Hernández con 15 anos de prisión e René González, 12 anos de cadea. Estas sentenzas modificaron as primeiras emitidas que consistían en dobre cadea perpetua para Gerardo, cadea perpetua para para Ramón e Antonio; 19 anos a Fernando e 15 para René.

René xa cumpriu a condena, pero está retido en Miami por un período de tres anos en réxime de “liberdade custodiada”, sen que se lle permita cumprir a súa vontade de regresar a Cuba.

O xuízo a que foron sometidos non contou con garantías xurídicas e, por iso,  numerosas personalidades e organizacións de dentro e fora dos Estados Unidos – entre elas Amnistía Internacional - veñen reclamando insistentemente a súa posta en liberdade.

Os días cinco de cada mes, decenas de miles de mensaxes son enviados ao presidente estadounidense, Barak Obama, esixindo a liberdade e o regreso a Cuba dos “cinco prisioneiros do Imperio”. Sumándose a diversas campañas internacionais. a CIG ten enviado numerosas peticións no mesmo sentido a diversas autoridades norteamericanas: presidente, fiscal xeral e gobernador de Florida.

Reproducimos a última, enviada onte 5 de xullo, ao Presidente Obama.

“Sr. Barack Obama

Presidente dos Estados Unidos de Norteamérica

Faltan moi poucas semanas para que se cumpran 14 anos da detención en Florida de cinco cidadáns cubanos acusados e condenados por múltiples cargos, entre eles os de espionaxe e conspiración.

Os cinco cidadáns dedicáronse unicamente a recoller información destinada a impedir os continuados atentados e sabotaxes cometidos contra Cuba, os seus cidadáns, institucións e propiedades, por individuos e organizacións con residencia en Florida.

Desde entón son innumerábeis os profesionais xurídicos e organizacións de dereitos humanos que denuncian as deficiencias procedimentais, a inconsistencia ou mesmo inexistencia de probas e a obstaculización do dereito á defensa que caracterizaron os procesos a que foron sometidos.

Unha vez máis sumámonos a todas esas voces, de dentro e fóra dos Estados Unidos, na demanda de liberdade inmediata e regreso a Cuba dos catro cidadáns cubanos aínda en prisión. Igualmente, apoiamos - e facémonos partícipes dela - a petición de eliminación das trabas que impiden a René González regresar a Cuba, retido en Miami en contra da súa vontade.

En Santiago de Compostela, a 5 de xullo de 2012.

Asdo:Xesús Ramón GONZÁLEZ BOÁN

CIG – Confederación Intersindical Galega

Departamento Internacional”

En decembro de 2005, o mensual “Le Monde Diplomatique” publicou un artigo no que resumía o xuízo contra dos “Cinco”. Polo seu alto interese reproducímolo a continuación.

O 12 de setembro de 1998, cinco cubanos Gerardo Hernández, Antonio Guerreiro, Ramón Labañino, Fernando González e René González, foron arrestados en Miami (Florida), e acusóuselles de cometer 26 delitos ante os ollos das leis federais norteamericanas.

Os Cinco, como lles chamaremos en diante, chegaron aos Estados Unidos desde A Habana coa misión de infiltrar as organizacións mercenarias armadas xurdidas da comunidade cubana no exilio, toleradas e, inclusive, protexidas na Florida polos sucesivos gobernos norteamericanos, e descubrir, así, as súas potenciais actividades terroristas contra Cuba.

A Illa sufriu perdas humanas significativas e grandes danos por mor de tales agresións. Os seus reclamos ante o goberno dos Estados Unidos e as Nacións Unidas foron vans. A inicios da década dos noventa, e cando Cuba se esforzaba por desenvolver o turismo, os anticastristas de Miami desencadearon unha violenta campaña dirixida a disuadir aos estranxeiros de ir á Illa. En 1997, foron descubertas bombas, outras estalaron, en varios hoteis da Habana. Diversas instalacións turísticas foron branco de metralladoras desde embarcacións procedentes de Miami.

Durante o arresto, os Cinco non opuxeron ningunha resistencia. A súa misión non consistía en obter segredos militares norteamericanos, senón en vixiar aos terroristas e informar a Cuba sobre os seus plans de agresión [1].

Foron enviados inmediatamente a celas disciplinarias reservadas ao castigo dos prisioneiros máis perigosos, onde permaneceron por 17 meses, ata que comezou o proceso. Ao termo do mesmo, 7 meses máis tarde, en decembro do 2001 (tres meses despois do schock do 11 de setembro), foron condenados a penas máximas de prisión: Gerardo Hernández a dobre cadea perpetua, Antonio Guerreiro e Ramón Labañino a cadea perpetua. Os outros dous, Fernando González e René González a 19 e 15 anos, respectivamente. Vinte e catro dos seus cargos de acusación, de carácter técnico e relativamente menores, refírense ao uso de documentación falsa e ao incumprimento da obrigación de declararse axentes estranxeiros. Ningún destes cargos comprende o uso de armas, actos de violencia ou a destrución de bens.

Nada é máis revelador que o contraste entre a conduta do goberno estadounidense neste caso e a súa actitude fronte a Orlando Bosch e Luís Pousada Carriles. Ambos son, por demais, os organizadores dun atentado con bomba no que un avión de aerolínea cubana explotou en pleno voo, en outubro de 1976, ocasionando a morte de 73 persoas.

Cando Bosch solicitou un permiso de estancia nos Estados Unidos, en 1990, unha investigación oficial do Departamento de Xustiza concluíu: “Durante anos, estivo implicado en ataques terroristas no exterior, autoproclámase  partidario da execución de atentados e sabotaxes e participou en varios deles”. No entanto, o propio presidente George Bush pai outorgoulle o permiso de estancia.

En espera do veredicto polo atentado de 1976 contra a aeronave de Cubana de Aviación, Pousada Carriles “escapouse” dun cárcere venezolano en 1985 coa axuda de poderosos “amigos”. Admitiu, en dúas oportunidades, que el era responsábel dos atentados con bomba de 1997 n’A Habana (onde un turista italiano foi asasinado e unha decena de persoas resultaron feridas) [2]. Un tribunal panameño declarouno culpábel por "pór en perigo a seguridade pública", tras ser arrestado, en novembro do 2000, mentres preparaba un atentado contra o presidente Fidel Castro, quen se atopaba rodeado de centenas de persoas, principalmente de estudantes, en ocasión dun Cume rexional.

Pousada gozou de xeito inexplicábel da hospitalidade do goberno dos Estados Unidos, logo do indulto ilegal que lle concedeu a presidenta de Panamá, Mireya Moscoso, dous días antes de finalizar o seu mandato. Mentres que a súa presenza en territorio norteamericano era un segredo a voces, detívoselle soamente logo de ofrecer unha conferencia de prensa. Con aloxamento custeado polas autoridades, non nunha prisión, senón nunha residencia especial situada nun centro de detención, non se lle abriu ningún proceso xudicial na actualidade e aplícaselle simplemente unha medida administrativa por non posuír un permiso de estancia. En consecuencia, pode ser expulsado cara ao país da súa elección. Os Estados Unidos rexeitan a idea de extraditalo a Venezuela, que o reclama, e onde debería responder polas acusacións de terrorismo.

Os Cinco, para retomar o tema, foron separados e colocados en cárceres de alta seguridade, a centenas de quilómetros uns doutros. A dous deles negóuselles, despois, a visita das súas esposas, en detrimento das leis norteamericanas e as normas internacionais.

O proceso estendeuse por máis de 7 meses. Máis de 70 testemuñas compareceron, ata tres xenerais e un almirante retirado, un conselleiro da presidencia, todos presentados pola defensa [3]. As dilixencias representan 119 volumes de transcricións, os testemuños recollidos antes do proceso e o expediente de instrución outros 15 volumes. Máis de 800 documentos probatorios producíronse, algúns excedían as 40 folios. Os 12 xuíces, conducidos polo seu presidente, quen manifestou abertamente a súa hostilidade contra Fidel Castro, declararon aos Cinco culpábeis dos 26 cargos de acusación, sen facer unha soa pregunta ou pedir unha nova lectura dos testemuños, feito inusitado no caso dun xuízo tan longo e complexo como este.

Os dous cargos principais baséanse nun método de acusación que se emprega con frecuencia en casos de natureza política: a "conspiración" (acordo ilegal establecido entre dous ou máis persoas para cometer un delito). Non fai falta que se consuma o delito. O único que debe facer a acusación é demostrar, sobre a base dunha proba circunstancial, que un acordo "debe existir". Moi raramente aparecen probas reais e directas dun acordo ilegal, excepto cando un dos participantes preséntaas en por si ou decide confesar. Nun caso deste tipo, o xurado parte do principio de que houbo un acordo, sen evidencias do delito, tendo en conta consideracións políticas, a pertenza a unha minoría ou a nacionalidade do acusado.

A primeira acusación de conspiración sinalaba que tres dos Cinco se puxéron de acordo "para cometer espionaxe". Desde o principio, o goberno indicou que non estaba obrigado a probar o delito de espionaxe, pero que existía simplemente un complot de espionaxe. Unha vez librados da obrigación de probar o delito, os fiscais afanáronse en convencer ao xurado de que eses cinco cubanos deberon terse posto de acordo para alcanzar o seu obxectivo.

Na súa exposición inicial, a Fiscal admitiu que os Cinco non posuían a máis mínima páxina de informacións, clasificadas top secret polo goberno, mentres que, en cambio, este lograra obter máis de 20 000 páxinas de correspondencia entre eles e Cuba - a revisión de devandita correspondencia confióuselle a un dos máis altos oficiais a cargo dos asuntos da intelixencia no Pentágono [4]. Cando se lle interrogou a respecto diso, recoñeceu que non recordaba achar a máis mínima información que fixese alusión á defensa nacional de Estados Unidos. Segundo a lei, debe probarse esta presenza para que poida existir o delito de espionaxe.

Aínda máis, o único elemento sobre o que se basea a acusación, foi o feito de que un dos Cinco, Antonio Guerreiro, traballaba nun taller de fundición da base naval de adestramento de Boca Moza, ao Sur da Florida. Aberta por completo ao público, esta base contaba, ata, cun área onde os visitantes podían fotografar os avións na pista. Mentres traballou alí, Guerreiro non solicitou en ningún momento un pase de seguridade. Non estaba autorizado a entrar nas zonas de acceso limitado e non intentou facelo xamais. Nos dous anos que antecederon ao seu arresto e, durante os cales o FBI vixiábao, ningún axente detectou o menor signo de comportamento incorrecto pola súa banda.

Guerreiro tiña como única misión a de detectar e informar á Habana a partir de "o que podía apreciar el" observando "actividades públicas". Enténdase por isto, ademais, informacións ao alcance de calquera sobre as saídas e chegadas dos avións. Así mesmo, ocupábase de recortar os artigos da prensa local que ofrecían datos sobre as unidades militares situadas na rexión.

Ex-altos oficiais do exército e dos servizos de seguridade norteamericanos declararon que Cuba non constituía unha ameaza militar para Estados Unidos, que non había ningunha información militar que obter en Boca Moza e que, "o interese de Cuba polo tipo de informacións expostas no xuízo era coñecer se, en realidade, nós intentabamos preparar unha acción armada contra eles".[5]

Unha información que é de dominio público non pode ser parte dunha acusación de espionaxe. Con todo, logo de escoitar tres veces o argumento fantasioso en extremo da acusación, segundo a cal os Cinco tiñan "por obxectivo destruír aos Estados Unidos", o xurado, guiado máis pola paixón que pola lei e as probas, declarounos culpábeis.

A segunda acusación de conspiración veu engadirse logo de sete meses da primeira. Esta vez contra un dos Cinco, Gerardo Hernández, por conspirar con outros funcionarios cubanos, que non estaban acusados, a fin de derrubar dúas avionetas pilotadas por exiliados cubanos da organización Irmáns ao Rescate, no momento en que penetraban no espazo aéreo cubano provenientes de Miami, a pesar das advertencias das autoridades. Os Migs cubanos interceptáronas e provocaron a morte das catro persoas a bordo.

A acusación recoñeceu que non existía nin sombra dunha proba referente a un suposto acordo entre Hernández e os oficiais cubanos sobre se derrubarían ou non as avionetas, e o xeito en que o farían. En consecuencia, a obrigación legal de probar "máis aló de calquera dúbida razoabel" que un tal acordo teña lugar, non se cumpriu. O goberno admitiu ante a Corte que se atopaba fronte a un "obstáculo infranqueábel". Propuxo, inclusive, modificar a súa propia acusación, o cal non aceptou o tribunal de apelación. A pesar de todo, o xurado declarou culpábel a Hernández dese delito inventado.

Os Cinco cubanos apelaron inmediatamente as sentenzas ante o 11 Circuíto de Atlanta, en Xeorxia. Posterior a unha minuciosa revisión dos documentos, unha troika de xuíces fixo público, o 9 de agosto do 2005, unha análise detallada de 93 páxinas acerca do proceso e as probas, e anulou o veredicto destacando que os Cinco non recibiran o beneficio dun xuízo xusto en Miami. Cos seus 650 000 exiliados que deron a Bush os votos faltantes para a súa vitoria nas eleccións presidenciais do 2000, esta cidade foi considerada por un tribunal de apelación federal, de tal modo hostil e irracional con relación ao goberno cubano e tan favorábel á violencia exercida contra aquel, que non podería servir como sede dun proceso xusto aos cinco inculpados. Ademais, a conduta dos fiscais, presentando argumentos esaxerados e sen fundamentos aos membros do xurado, fortaleceron os prexuízos, do mesmo xeito que o fixeron as informacións fornecidas pola prensa tanto antes como durante o proceso.

Ordenouse un novo xuízo. Máis aló do recoñecemento de que os dereitos elementais dos acusados foron violados, a Corte, por primeira vez na historia da xurisprudencia norteamericana, admitiu as probas presentadas pola defensa respecto das accións terroristas realizadas contra Cuba desde a Florida, citando ata en nota, o papel de Pousada Carriles, e referíndose a este como un terrorista. Tal decisión da troika deixou estupefacta á administración Bush. Con todo, estaba decisión precedida pola do grupo de traballo de Nacións Unidas sobre as detencións arbitrarias [6], que concluíu considerando a dos Cinco como unha delas, e apelando ao goberno dos Estados Unidos a tomar as medidas para pór fin a esta situación.

Ex-conselleiro de George Bush, o ministro de Xustiza dos Estados Unidos, Alberto González, tomou a decisión inusitada de presentar unha apelación ante os 12 xuíces do 11 Circuíto, pedíndolles insistentemente revisar a decisión da troika, un procedemento de cando en cando premiado co éxito, sobre todo cando os tres xuíces estiveron de acordo e expresaron unha opinión tan erudita e ampla. Para maior sorpresa de moitos avogados que seguen o caso, os xuíces do 11 Circuíto puxéronse de acordo para revisar devandita decisión... "Os Cinco" non foron xulgados por violar a lei norteamericana, senón porque o seu traballo centrou a atención naqueles que, precisamente, o facian. Ao infiltrarse nas redes criminais existentes, de xeito aberto, na Florida, espiron a hipocrisía da oposición ao terrorismo, da cal os Estados Unidos tanto presume.

[1].Unha lei norteamericana, a Lei de Neutralidade, prohibe lanzar, desde territorio dos Estados Unidos, ataques contra países estranxeiros cos cales existen relacións de paz. [2]. Confesións publicadas no New York Estafes os días 12 e 13 de xullo de 1998 e difundidas uns días despois por unha cadea televisiva en idioma español, dependente da CBS. [3]. O xeneral James R. Clapper Jr. (retirado), ex-director da Axencia de Intelixencia para a Defensa (DIA); Sr. Edward Breed Atkeson, maior xeral, Exército terrestre; Sr. Eugène Carrol, contraalmirante retirado; Sr. Charles Elliot Wilhelm, xeneral retirado da Infantería de mariña, ex-comandante en xefe do Comando Sur dos Estados Unidos (SouthCom); Sr. Richard Nuncio, ex-conselleiro do presidente Bill Clinton. [4]. Director de Intelixencia da Defensa, un xeneral de tres estrelas. [5]. Maior xeral Edward Breed Atkenson (Exército dos Estados Unidos, Escola de intelixencia para a defensa de Estados Unidos) [6]. Subordinado á Comisión de dereitos humanos.

cig.prensa@galizacig.com