A mañá do venres 3 de xullo era de novo punto de encontro para os folguistas nas distintas zonas industriais, desde onde partían para coller pasadas as dez da mañá vinte autobuses para mobilizarse nesta xornada fronte á Factoría Naval de Marín, para despois camiñar até Pontevedra, onde se realizou unha nova manifestación polo centro da cidade, onde puideron escoitar e visibilizar a dignidade da loita do Metal, que non para e que continúa, diante de ameazas e o acoso patronal, e baixo unha forte presión e unha desmedida presenza de dotacións de antidisturbios de novo.

Se o escenario dunha folga despois de vintedúas xornadas de folga sempre é complexo, na mañá do 2 de xullo aínda o era un pouco máis, xa que amencía coa decisión, que aparecia nos medios de comunicación, de UGT de desconvocar a folga do Metal. A folga continuou e novas marchas percorreron a cidade de Vigo, que confluiron nunha asemblea na Praza do Concello, onde se decidiu continuar coas mobilizacións e levar na xornada 23 de folga esta folga até Marín e Pontevedra. A CIG apostou por recompoñer a unidade sindical e por continuar a dar a batalla por acadar un convenio digno.

A terceira xornada de folga nas empresas do sector da pedra e o mármore da provincia de Pontevedra volveron rexistrar un seguimento masivo nas principais industrias do ramo, situadas na zona de O Porriño, Ponteareas e Tui. Nesta ocasión, os traballadores e traballadoras tamén desenvolveron unha asemblea e posterior manifestación polas rúas do centro de O Porriño e solicitaron unha entrevista co alcalde do municipio para exporlle a situación laboral na que se atopan os obreiros.

Logo de 18 exitosas xornadas de folga, os traballadores do metal iniciaron unha marcha a pé dende Pontevedra até Compostela para reclamar á Xunta de Galiza unha maior implicación e que tome a iniciativa na mediación dun conflito de tanta trascendencia e importancia como o de metal. Na marcha participan arredor de 2.600 traballadores que percorrerán os máis de 60 quilómetros que separan Pontevedra da capital da Galiza para reivindicar o seu dereito a un convenio digno e facer visíbel a súa loita a todos aqueles que aínda non a quixeron recoñecer.

Os traballadores e traballadoras en folga do Metal de Pontevedra continúan a loitar na defensa dun convenio xusto e decidiron ir máis alá nesta mobilización: o luns comezarán unha longa marcha desde Pontevedra a Compostela a pé para rematar esta manifestación cunha concentración ás portas da Xunta de Galiza en San Caetano. Esta mobilización realizarase en dúas xornadas, e está prevista a chegada desta marcha ao mediodia do martes. Os folguistas chegarán vestidos coa súa funda a Compostela para visibilizar a multitude que representa o Metal e a trascendencia desta loita de dignidade e resistencia que son.  

A folga do Metal continúa a ser un referente de loita e dignidade, que cada dia colle unha forma e cor distinta, e que se visibiliza masivamente polas rúas de Vigo. Na súa decimoquinta xornada comezou como ven sendo habitual coas marchas pola cidade desde as distintas zonas industriais, e que confluian nunha asemblea na Praza do Concello. Despois continuaban estas mobilizacións, mais ao baixaren pola Gran Via, os antidistubios, que levaban toda a mañá insultando aos traballadores e provocando, cargaron con brutalidade, deixando a un traballador de Navaliber, de Vincios, ferido polos porrazos e pelotazos. As marchas continuaron, e a resistencia dos folguistas non se axeonlla, nin diante da instransixencia da Patronal nin do acoso policial. Toda unha lección de dignidade.

O luns 22 de xuño amencia a provincia de Pontevedra cunha nova xornada de folga, nunha semana decisiva para o conflito pola negociación colectiva do convenio do Metal destas comarcas. Asi esta semana está convocada folga toda a xornada desde o luns, e o xoves xa está convocada a folga xeral do sector de novo. Coa negociación aberta desde a tarde do luns, os traballadores e traballadoras do Metal continúan coas mobilizacións e co seguimento masivo da folga, malia ás tentativas de amedrentar a este sector coas presións patronais e o acoso policial. A loita pola dignidade continúa no sur do noso país.