As respostas á crise deben buscarse á marxe dos responsábeis e involucrar os pobos e formar suxeitos para o sustento de cambios profundos e que pugnen por resolver as diferenzas que demoran a urxencia do Banco do Sur ou outros proxectos de articulación produtiva e cultural que oportunamente foron propostos.

O Cumio do G20 realizado en Washington propúxose “restaurar o crecemento económico e reformar o sistema financeiro global” sen discutir o tipo de crecemento económico e a súa distribución. É o mesmo un incremento da industria automotriz para uso individual, que unha expansión de medios colectivos de locomoción? Importa crecer con depredación dos recursos naturais que facelo preservando o medio ambiente, a soberanía alimentaria ou enerxética? Vale contabilizar a produción militar ou a actividade especulativa como referencia do aumento da economía? Aparece máis atractiva a discusión sobre a nova arquitectura financeira, aínda que caben algúns interrogantes. Quen debe protagonizar o devandito debate? Os responsábeis da orde actual? Recordemos que Paulson saltou en 2006 desde Goldman Sachs a Secretario do Tesouro de EEUU. O seu primeiro reflexo foi destinar 700.000 millóns de dólares para “comprar carteiras tóxicas” e salvar entidades financeiras expostas por créditos incobrábeis. Logo modificou a orientación para avanzar con estatizacións temporais, para retomar logo o camiño da liberalización.

Nese sentido, o Cumio sostivo que "O noso traballo estará guiado por unha crenza compartida de que os principios do mercado, o libre comercio e os réximes de investimento, e uns mercados financeiros regulados en forma efectiva albergan o dinamismo, a innovación (...) que son esenciais para o crecemento económico, o emprego e a redución da pobreza". Despois de décadas de hexemonía neoliberal e políticas de restauración conservadoras, o que menos se necesita é a reiteración das políticas que levaron á concentración do ingreso e a riqueza xunto ao empobrecemento da poboación. Non abonda coas apelacións a “fortalecer a supervisión sobre institucións financeiras” ou promover “reformas do sistema financeiro mundial e as organizacións resultantes de Bretton Woods”, porque esa orde emerxente ao final da segunda guerra é o que está en crise: a economía mundial do dólar patrón de cambio. A discusión é sobre a nova orde mundial e especialmente sobre quen están habilitado para a súa consecución. No 44 o debate dérono os vencedores da contenda. Quen son eses actores na actualidade? Desde o 2001 impúxose unha demanda do movemento popular mundial por outra orde posíbel e necesaria.

Arxentina podería contribuír a ese desafío con políticas económicas promotoras da distribución do ingreso e a riqueza no marco dunha integración alternativa ao librecambio sustentado polo poder económico mundial e local. Iso supón unha desconexión do foco da crise e unha reconexión virtuosa con países da rexión para modificar a ecuación de beneficiarios no desenvolvemento económico. A presidenta arxentina manifestou en Washington a superación da crise desde “outro capitalismo”. É unha afirmación para se preguntar acerca da posibilidade da tese con transnacionalización crecente. É tempo para pensar audazmente na superación do neoliberalismo e o capitalismo seguindo a procura creativa na rexión, onde se sustentan propostas máis alá e aínda contra o capitalismo; mesmo socialistas.

As respostas á crise deben buscarse á marxe dos responsábeis e involucrar os pobos e formar suxeitos para o sustento de cambios profundos e que pugnen por resolver as diferenzas que demoran a urxencia do Banco do Sur ou outros proxectos de articulación produtiva e cultural que oportunamente foron propostos, como iniciativas rexionais enerxéticas, de comunicacións, de infraestrutura (respectando o medio ambiente e a cultura popular) e en diversas esferas da economía. Trátase de resolver problemas económicos sociais á vez que se constrúe o suxeito social para o seu implementación. É un lóxica diferente á inxección de liquidez pública a institucións invalidadas pola súa práctica, como o FMI. Máis que reformar o FMI, os nosos países poden organizar respostas similares á de Bolivia retirándose do CIADI; ou Ecuador coa Auditoría da débeda pública. Son medidas converxentes cun estrito control ao movemento de capitais.

É tempo de denunciarmos os organismos multilaterais e construírmos institucionalidade alternativa. Algo contrario ao sustentado polo G20 que traballa pola culminación antes de fin de ano da rolda de Doha (OMC), que ten como obxectivo baixar aranceis para bens industriais nos nosos países, á vez que EEUU e Europa manteñen cuantiosos subsidios á produción e exportación de produtos agrícolas. Requírese denunciar cuantiosos tratados en defensa dos investimentos para instalar novas normas de intercambio que privilexien resolver necesidades sociais insatisfeitas.

[Artigo tirado do sitio web ‘América Latina en Movimiento’, do 24 de novembro de 2008]