<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<rss version="2.0" xml:base="http://www.galizacig.com/avantar" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/">
<channel>
 <title></title>
 <link>http://www.galizacig.com/avantar/rss/opinions</link>
 <description></description>
 <language>gl</language>
<item>
 <title>Acordo para o emprego e a negociación colectiva: Recorte salarial e laboral, sen contrapartidas</title>
 <link>http://www.galizacig.com/avantar/opinion/10-2-2012/acordo-para-o-emprego-e-a-negociacion-colectiva-recorte-salarial-e-laboral-sen-con</link>
 <description>&lt;p&gt;&lt;strong&gt;O
Acordo para o emprego e a negociación colectiva (AENC), asinado recentemente
pola patronal CEOE-Cepyme e as direccións de CCOO e UGT, para o período
2012-14, supón un recorte da capacidade adquisitiva dos salarios, e un
retroceso laboral e da capacidade reguladora dos sindicatos. Non existen
contrapartidas significativas para traballadores e traballadoras, e non permite
xerar emprego. &lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Non
aposta por unha saída xusta da crise senón que impón a austeridade salarial a
unha parte: as capas asalariadas. Non é un acordo equitativo, xa que non se
esixe aos empresarios ningunha renuncia substantiva nin ningún compromiso firme
pola creación de emprego, a regulación dos beneficios empresariais e os prezos,
e fai recaer novos sacrificios ás clases traballadoras xunto cunha maior
subordinación laboral. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;É un
paso máis na consolidación da capacidade empresarial para impor os seus
obxectivos e intereses de maximizar os seus beneficios, abaratar custos e dispor
unha man de obra máis dócil, coa va esperanza de que esa é a vía para asegurar
o investimento e o crecemento económico e do emprego. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Adóptase
o discurso neoliberal de culpabilizar os salarios e as condicións laborais da
crise e que o seu retroceso é inevitábel e imprescindíbel para saír dela.
Supón, xa que logo, afianzar a pasividade no mundo laboral e un retroceso
cultural e da capacidade crítica e alternativa das direccións sindicais&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Recorte
salarial, maior flexibilidade interna e menor capacidade contractual&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Vexamos
algunhas das súas características concretas dos tres elementos chave: recorte
salarial, maior flexibilidade interna e menor capacidade contractual.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Primeiro,
o recorte ao redor de punto e medio (anual) de capacidade adquisitiva dos salarios.
O tope do incremento salarial fíxase no 0,5% para o ano 2012, e o 0,6% para o
ano 2013 e o ano 2014. Nos dous primeiros anos recóllese unha cláusula de
actualización que incorpora as variábeis do IPC español, o harmonizado da
eurozona e o prezo do petróleo, de tal forma que ante unha inflación previsíbel
de máis dun 2% ese indicador se vería recortado, perdendo en todo caso esa
diferenza de 1,5% ou 1,4% anual. Para o último ano, a actualización depende da
evolución do PIB, de forma que se crecese entre o 1% e o 2% (cousa dubidosa),
os salarios poderían incrementarse até o 1% (e ata o 1,5% se o aumento do PIB
fose superior ao 2%). Os incrementos salariais se disocian do aumento dos
prezos, perdendo capacidade adquisitiva.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Pero,
ademais, este acordo supón o incumprimento patronal do anterior ANC para 2012,
en que se prevía uns aumentos salariais entre 1,5% e 2,5%, precisamente como
recuperación da perda de poder adquisitivo nos dous anos anteriores (2010 e
2011) en que os dirixentes sindicais aceptasen o tope do 1% (cun IPC este ano
do 2,4%). Así, ante o bloqueo dos convenios e a impotencia sindical para
garantir ese incremento, renúnciase a esa menor perda adquisitiva e imponse o
criterio empresarial de profundar a rebaixa salarial.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Segundo,
aválase a flexibilidade interna, que non substitúe a externa -despedimento e
contratación- senón que a impón adicionalmente. Así, a ampliación da
dispoñibilidade empresarial para organizar o tempo de traballo (170 h.),
ademais de poder empeorar as condicións dos empregados, leva a diminución de
novas contratacións (temporais) nos momentos de puntas de traballo que se
cubrirían coa mesma persoal (desaparecendo tamén as horas extras, a un prezo
superior). Igualmente, desenvolve a polivalencia laboral ao establecer que
durante seis meses nun ano (ou oito en dous anos) calquera traballador poderá
desempeñar funcións diferentes ás do seu grupo profesional, que tamén se
deberán adecuar ás divisións funcionais. Asume a lóxica liberal de que a
competitividade empresarial depende (alén de diminuír os salarios e custos
laborais) desa capacidade empresarial para dispor máis libremente da forza de
traballo.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Terceiro,
avala o debilitamento da negociación colectiva, cunhas comisións negociadoras e
paritarias con menos capacidade regulatoria e a consolidación da decisión final
nas arbitraxes externas. Este baleiramento da capacidade contractual da
negociación colectiva era un factor regresivo e antisindical clave da norma
aprobada polo anterior Goberno socialista en xullo, ao que se opuñan os
sindicatos. Por outra banda, mantense a estrutura dos convenios sectoriais e
suxire expresamente a continuidade dos provinciais, aínda que a citada norma
anunciaba a súa redución. Aínda que permanecen as correspondentes comisións
negociadoras e comisións paritarias, a capacidade contractual delas queda
reducida, máis no actual contexto de limitada conflitividade laboral. Xa que
logo, confírmase a súa menor funcionalidade e o seu desprazamento como sistema
de negociación e regulación das condicións laborais. O centro de decisión
desprázase cara aos mecanismos de arbitraxe, externos ao sindicalismo e máis
cómodos para os empresarios. Así, redúcese a capacidade contractual e
reguladora dos sindicatos, aínda que haxa sectores da patronal e do propio Goberno,
coa inminente reforma laboral, que pretenden ir aínda máis lonxe no desamparo
dos traballadores das pequenas empresas.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Este
aspecto da flexibilidade empresarial refórzase ao favorecer os acordos de
empresa (inferiores ao sectorial) e os descolgues (inaplicación do convenio),
nos que o empresario aducindo “perspectivas económicas negativas” pode reducir
ou suspender eses dereitos e condicións acordados nun ámbito máis xeral. Por
suposto, acéptase a necesidade da información e a consulta sindical, pero non é
necesario o acordo cos representantes dos traballadores. Así, ante o desacordo
no ámbito da empresa, chégase a cifrar nun tope de sete días o tempo para a
consulta á correspondente comisión paritaria sectorial (cuxo acordo tampouco é
imprescindíbel) antes de que pase á comisión de arbitraxe e esta finalmente
ditamine. Mesmo se habilita unha chamada “flexibilidade extraordinaria”, para
que o empresario poida impor, por necesidades temporais, cambios do tempo de
traballo e a mobilidade funcional, por motivos económicos, organizativos,
técnicos ou produtivos.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;En
definitiva, non se reforza a intervención do sindicalismo na regulación das
condicións laborais, senón que se amplía a capacidade empresarial para
modificalas nun sentido regresivo, debilítase a función contractual e
reguladora das comisións negociadoras e as comisións paritarias, xa diminuídas
pola baixa dinamización sindical, e ante os desacordos trasládase a decisión
final aos mecanismos de arbitraxe, de composición maioritaria allea aos sindicatos.
Xa que logo, esta faceta supón un retroceso nas relacións laborais. Non
constitúe unha “contrapartida” positiva ao recorte salarial e á maior
facilidade para a imposición empresarial da mobilidade “interna”, senón que
debilita a capacidade contractual desas comisións negociadoras e paritarias,
fundamentais para manter a funcionalidade e a lexitimidade das estruturas
intermedias dos sindicatos.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Non
favorece o emprego &lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;No seu
conxunto, estes contidos apenas teñen nada que ver cos obxectivos reivindicativos
fixados polas direccións de CCOO e UGT de novembro de 2011 na súa proposta de
Pacto polo emprego e a cohesión social. Queda a concreción do seu desexado
mantemento do sistema de diálogo social. Nese sentido cómpre unha segunda
reflexión xeral sobre o significado deste acordo respecto do obxectivo de xerar
emprego e o interese implícito de “salvar o sindicato”, todo iso en relación
coas condicións do contexto económico e sociopolítico.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
valoración sobre as vantaxes neses campos tampouco é positiva. A tregua
conseguida na presión antisindical é fráxil e moi limitada no tempo. Nin
sequera estas concesións, definidas por patronal e Goberno como positivas pero
insuficientes, evitan retrocesos maiores na inminente reforma laboral. Ao
contrario, neutraliza a oposición ao seu desenvolvemento ao perder
credibilidade a ameaza de mobilización sindical para freala. Aínda que, probabelmente,
o Goberno non aprobe a versión máis dura da súa reforma laboral non sería tanto
debido a esta “habilidade” negociadora dos interlocutores sindicais, ofrecendo
antes o seu aval a estes retrocesos parciais, canto ao descontento social e
cidadán e o seu impacto sociopolítico e electoral (en particular nas eleccións
autonómicas andaluzas).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Vexamos
algúns argumentos, precisando que críticas, a quen e para que. Dou por suposto
que este é un feito que afecta ao conxunto das clases traballadoras e a
cidadanía e debe ser sometido a debate público, nun marco de respecto á
pluralidade existente nos propios sindicatos. Neste caso, realízase desde a
actitude unitaria de fortalecer a acción da esquerda social e o sindicalismo
fronte á involución regresiva da política socioeconómica e laboral.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Primeiro,
este acordo non achega nada á reactivación do emprego, e mesmo é
contraproducente. Ante a evidencia do prexuízo en salarios e seguridade para a
xente empregada, este acordo inténtase xustificar co argumento de que é un plan
solidario coas persoas paradas. Lonxe diso, a contracción da capacidade
adquisitiva dos salarios, debilitará a demanda e o consumo e retardará as
medidas de investimento e actividade produtiva. Os beneficios empresariais non
van reverter na reactivación económica, senón en ganancias extras que se poden
derivar por outras vías especulativas, financeiras ou de consumo elitista.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Os
problemas reais de competitividade da economía española e, especialmente, a súa
reactivación e a creación de emprego deben abordarse desde outra vía: un forte
investimento público que tire da economía, unha mellora da capacidade
adquisitiva das familias, unha ampliación dos servizos públicos e a protección
social cunha reforma fiscal progresiva e profunda que asegure o seu
financiamento e unha redistribución máis equitativa dos recursos. Esa é a
converxencia dos intereses das camadas empregadas e paradas. Iso inclúe a
mellora da capacidade adquisitiva dos salarios, con incrementos superiores á
inflación, particularmente a traballadores e pensionistas de rendas
medias-baixas e baixas, que son os dous terzos da poboación (máis da metade
está cuns ingresos inferiores a 1.100 euros mensuais).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Pero
esta vía, tamén compartida polas direccións sindicais até o de agora, péchase.
Este acordo ten a lóxica contraria, e consolida unha saída da crise máis
regresiva: retrocesos nos dereitos salariais e laborais e maior poder e
beneficios empresariais, sen garantías de reactivación do emprego nin
consolidación do gasto público social. Esas propostas xenéricas das direccións
sindicais sobre outra saída máis equilibrada da crise, perden credibilidade e
desactívase o seu discurso crítico e alternativo á crise. Refórzase a
xustificación liberal-conservadora de culpar da crise aos salarios e o gasto
público. Imponse a súa redución, cando na maioría da sociedade é evidente a
preocupación polo paro e a esixencia de responsabilidades aos mercados
financeiros e os xestores institucionais. Enmárcase na política económica
dominante nas institucións europeas e españolas de priorizar a redución do
déficit público mediante políticas de austeridade laboral e fiscal, aínda coa
retórica de que o paso seguinte e afastado será a mellora do emprego. Apenas
agocha o seu sentido fundamental: impor un retroceso aos dereitos económicos e
sociolaborais, desequilibrar as relacións laborais a favor do poder
empresarial, frear as demandas populares e sindicais e consolidar a hexemonía
política e cultural das dereitas conservadoras.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Non
evita unha dura reforma laboral inminente&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;En
segundo lugar, este acordo non reporta maiores garantías para frear este
proceso de reformas laborais antisociais nin impedir o forte carácter regresivo
da seguinte que prepara o Goberno do PP. Do mesmo xeito que co pacto social das
pensións, co seu forte recorte, constitúe unha incorporación deses dirixentes
sindicais a unha orientación regresiva. Esa actuación, na medida que avala ese
proceso, mantén a aparencia do sistema de diálogo social. Esa decisión
converteuse nun mecanismo non de defensa de dereitos sociolaborais ou de veto a
medidas impopulares, senón de colaboración das cúpulas dos sindicatos con este
recorte.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Esa
participación sindical no proceso de negociación tampouco conseguiu unha “suavización”
significativa dos plans empresariais. É verdade que hai sectores neoliberais
aínda máis duros e fundamentalistas que desexarían ir máis aló. E que o acordo
non traspasa o límite cara a unha individualización total das relacións
laborais ou unha completa arbitrariedade empresarial na súa xestión das
condicións de traballo, e respecta a participación sindical aínda que máis
diminuída e subordinada. Pero tampouco se pode apoñer ao haber deste acordo,
senón a un equilibrio máis xeral sobre as súas consecuencias sociopolíticas. Os
poderes principais, económicos e institucionais, tamén deben avaliar os ritmos
e a xeneralización das medidas regresivas e impopulares contando cos efectos do
seu grao de lexitimación social (aínda que teñan un respaldo electoral recente)
e de neutralización do descontento popular e a indignación cidadá.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Non
mellora a capacidade contractual e representativa dos sindicatos&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;En
terceiro lugar, hai que facer unha referencia a como se chegou até aquí e as
actuais circunstancias. Coa renuncia dos aparellos sindicais á prolongación do
conflito social tras a folga xeral do 29-S e o seu xiro co aval ao pacto das
pensións de hai un ano, así como a impotencia demostrada na negociación dos
convenios colectivos e a seguinte reforma da negociación colectiva, debilitouse
a súa vontade e a súa capacidade de oposición a esas políticas impopulares. A
estratexia confederal dos sindicatos maioritarios, de diálogo social con
subordinación nun contexto de predominio de políticas regresivas con gran apoio
económico e institucional, levounos a un beco sen saída. É evidente a súa
relativa impotencia transformadora, para conseguir modificar substancialmente
esas medidas. Reconstruír a credibilidade ante os poderosos da súa forza e
influencia social requiriría outra xestión sindical. A súa actitude non se pode
xustificar como unha pretendida adaptación a unha débil correlación de forzas.
Pódese partir dunha análise realista e definir unha proposta e un camiño
adecuados para o seu reequilibrio, no canto de aceptar resignadamente a
imposición de retrocesos.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Persiste
o dilema estratéxico entre dúas dinámicas: por unha banda, a colaboración
sindical coa expectativa de “suavización” dos recortes e a estabilidade para os
aparellos, pero con riscos de ausencia de resultados substantivos e deslexitimación
social; doutra banda, a pugna prolongada e realista, con activación das súas
bases, reorientación estratéxica e renovación de ideas e dinámicas. O primeiro
vai demostrando a evidencia da impotencia reivindicativa e defensiva, e non
garante a continuidade do sistema de diálogo social (non subordinado). É
incapaz mesmo para “salvar o sindicato”, estabilizar o status dos aparellos ou
a lexitimidade da burocracia sindical. Ademais, no plano cultural, incorpora o
discurso da “austeridade”, debilitando as súas críticas ou propostas
alternativas. Con todo iso debilita a súa dimensión representativa,
transformadora e sociopolítica. Supón o esgotamento da primeira opción, e
ábrese a necesidade dunha reformulación da orientación e a dinámica sindical.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Nese
sentido, foron meritorias as importantes folgas e mobilizacións noutros ámbitos
concretos, como o sector de ensino, en particular en Madrid, e de sanidade en
Catalunya, así como as manifestacións de empregados públicos. Xa que logo, aquí
non se cuestiona a acción dos sindicatos e menos o duro labor dos seus
representantes e estruturas, intermedias e de base, máis comprometidas coa
defensa inmediata dos intereses dos traballadores e traballadoras nas súas
empresas e sectores. Ao contrario, é preciso reforzar a función defensiva e
representativa dos sindicatos e o seu prestixio e dimensión social.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;No
entanto, o que segue constituíndo un forte erro estratéxico é esta actuación
dos interlocutores confederais de incorporarse a unhas medidas laborais
regresivas e sen contrapartidas. Iso non reforza o sindicalismo, fronte á
ilusión ou a aparencia de conseguir unha relativa tregua nas críticas mediáticas.
Este proceso tamén debilita o papel das estruturas sindicais (intermedias e
superiores) nas relacións laborais. Consolida os plans antisindicais das
reformas do anterior Goberno socialista, en particular, como se expresou antes,
ao avalar o incremento do poder empresarial na flexibilidade interna e o
desprazamento do poder de decisión sobre as condicións salariais e laborais
desde as comisións negociadoras e paritarias, con participación sindical, aos
mecanismos de arbitraxe. Supón unha menor influencia da parte sindical, un
predominio das decisións externas e alleas na determinación das condicións
laborais. Así, diminúe a función defensiva e contractual das estruturas
sindicais e debilita a súa operatividade, lexitimidade e prestixio ante as súas
bases sociais.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Xa que
logo, en cuarto lugar, este acordo tampouco leva a contrapartida de “salvar o
sindicato”, a estabilidade funcional e de recursos das súas estruturas
superiores. Deteriórase o status e o prestixio do seu aparello dirixente, que
se ve sometido a unha significativa deterioración da súa capacidade contractual
e de influencia. Pero, ademais, debilítase a súa dimensión social e
representativa, o seu papel sociopolítico e transformador. As súas propostas e
esixencias teñen menos credibilidade ante as contrapartes empresariais e
institucionais. Os dirixentes confederais seguen contando cunha gran
representatividade interna. Pero son, especialmente, as estruturas de base -os
delegados sindicais e os representantes directos- os que gozan dunha simpatía popular
e ven como necesarios e positivos ante tanta arbitrariedade e presión
empresarial nos centros de traballo. Son o vínculo directo cos traballadores e
o vehículo da representatividade directa, coa participación dos traballadores
na súa elección.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Porén,
existe unha disociación entre ese labor duro e permanente dos sindicalistas nas
empresas apoiando directamente aos traballadores, e determinadas actuacións por
arriba que avalan retrocesos significativos para eles. Por moito que esas
cúpulas sindicais se queiran resgardar con esa representatividade das súas
estruturas de base, e apoiarse nesa lexitimidade e o papel positivo e
progresivo desa parte central do sindicalismo, non poden obviar a súa
responsabilidade en determinadas actuacións impopulares e estratexias sen
saída. A falta de afecto ou estima de sectores desa esquerda social, bases
sociais do sindicalismo, a determinadas actuacións deses dirixentes non chega
ao distanciamento dos “sindicatos”, da súa representación directa ou dos
mecanismos de participación ou afiliación.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Ese
fenómeno é distinto á desconfianza cidadá na clase política ou á desafección
dunha parte da súa base electoral cara aos dirixentes socialistas, responsables
directos de políticas regresivas, e explicitada por varios millóns de persoas.
Os aparellos sindicais foron capaces de articular unha folga xeral contra a
reforma laboral, esixindo a rectificación desa política e contribuíron a xerar
e canalizar a indignación popular e a esixencia de cambio. Ademais, as súas
estruturas intermedias e de base seguen pelexando nas empresas ante a
arbitrariedade empresarial e apoiando aos traballadores. Os seus dirixentes
tamén representan e se apoian nesa acción sindical cotiá, persistente,
asistencial e informativa. Pero sería un erro infravalorar a diminución do
entusiasmo e a confianza, entre sectores amplos das súas bases sociais e da
esquerda social ou a cidadanía indignada, cara a este tipo de actuación: a
colaboración e o aval dalgúns aparellos sindicais a diversas medidas
impopulares e a súa inacción ante esta nova onda regresiva da dereita.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Xa que
logo, este aval das direccións sindicais a un retroceso salarial e laboral, non
fortalece os sindicatos. Apenas logra agochar a imaxe da súa incapacidade
contractual, transformadora ou de influencia. E durante un período moito máis
curto (que co pacto das pensións e a reforma da negociación colectiva), xa que
aparece como a antesala da seguinte reforma laboral inminente. No canto de
constituír un freo aparece como a súa primeira parte.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Reorientación
estratéxica da acción sindical e sociopolítica&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;En
resumo, esas direccións dos grandes sindicatos levaron o sindicalismo a unha
lameira, afianzando a súa impotencia e pasividade. A súa estratexia é errónea,
é un beco sen saída para a defensa dos dereitos sociolaborais e a súa propia
capacidade contractual. Tampouco consegue consolidar o status do propio
aparello, nin a estabilidade das funcións contractuais das súas estruturas
intermedias. Aínda que lles xere certo recoñecemento institucional, é moi
fráxil e temporal, e condicionado a continuar con esa dispoñibilidade
colaboradora coas políticas regresivas. E iso é insostíbel para manter unha
lexitimidade relevante entre as súas bases sociais.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
xestión do descontento popular e o conflito social, a defensa dos intereses das
súas bases sociais debe supor unha reformulación estratéxica, de discursos e
acción sindical. Mesmo a estabilidade organizativa, estímaa social e o
fortalecemento das estruturas sindicais tamén dependen desa reorientación da
dinámica sindical. O risco é o lento e progresivo devalo da súa influencia e a
súa dimensión social. Un horizonte a rexeitar, querido por sectores poderosos,
é unha saída regresiva da crise cunha deterioración substancial das condicións
salariais, laborais e de emprego, e un forte desequilibrio nas relacións
laborais cunha marxinación das estruturas sindicais e unha subordinación maior
da forza de traballo.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
ofensiva liberal-conservadora, para varios anos, está en todas esas frontes:
paro masivo, redución de dereitos sociais e laborais, inoperancia dos
sindicatos, sometemento da cidadanía. A estratexia alternativa debe contemplar
a interrelación e unidade neses planos. O risco da alta burocracia sindical
pode ser priorizar o seu obxectivo estratéxico de “salvar o sindicato”,
particularmente na súa acepción corporativa do aparello sindical, mesmo á conta
de concesións nos demais planos. Craso erro. O sindicalismo só pode adquirir
relevancia e capacidade representativa e contractual, na medida que cumpre a
súa función defensiva e articuladora de propostas e aspiracións populares. O
seu recurso é a activación das súas bases sociais, o arraigamento social e o
estímulo da participación democrática, a firmeza nas súas reivindicacións.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Existen
dificultades para a xeración de unidade, mobilización sindical e conflito
laboral. A realidade social está moi fragmentada, as consecuencias da crise son
distintas e os efectos das medidas xeran situacións máis ou menos incertas e
penosas. Unha pequena perda de poder adquisitivo do salario, a persoas de renda
media-media ou alta e emprego estábel, pode xerar descontento, pero, comparando
con outras situacións, ser asimilábel por eles cunha tendencia á adaptación e a
resignación. Os millóns de persoas en paro de longa duración, progresivamente
máis empobrecidos e sen protección ao desemprego, é o outro extremo que
presenta un escenario de frustración e perspectivas inseguras ou tráxicas.
Entre medio existen moitos sectores precarios e vulnerables, e con tendencias
en descenso ou bloqueadas.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Polo
tanto, hai que contemplar o primeiro paso doutra actitude: a vontade,
determinación, preparación e utilización intelixente de todos os recursos e
oportunidades para a acción sindical e sociopolítica. O obxectivo é o reforzo
do sindicalismo, da resistencia cidadá contra a política liberal-conservadora,
e abrir un horizonte de cambio social cara a unha saída xusta da crise.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[Artigo tirado do sitio web ‘&lt;a href=&quot;http://rebelion.org/noticia.php?id=144465&quot;&gt;Rebelión&lt;/a&gt;’, do 10
de febreiro de 2012]&lt;/p&gt;</description>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/5418">CCOO</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1461">crise</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1843">Estado español</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/3674">mobilización social</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/5420">negociación colectiva</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1486">neoliberalismo</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/2881">patronal</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1480">sindicalismo</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/5419">UGT</category>
 <pubDate>Fri, 10 Feb 2012 10:19:19 +0100</pubDate>
 <dc:creator>rafa.villar</dc:creator>
 <guid isPermaLink="false">27828 at http://www.galizacig.com/avantar</guid>
</item>
<item>
 <title>A «via diplomática» da UE</title>
 <link>http://www.galizacig.com/avantar/opinion/10-2-2012/a-via-diplomatica-da-ue</link>
 <description>&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Hoje,
no Irão, é o pretenso perigo de desenvolvimento de armas nucleares – nunca
confirmado pela Agência Internacional de Energia Atómica – que tenta
justificar, por parte dos EUA e UE, a imposição de sanções e de movimentações
militares provocatórias. Mas como a história nos ensina e nos torna
previdentes, temos por certo que, para lá de evidentes interesses
geoestratégicos no contexto do projecto do «Grande Médio Oriente», as
verdadeiras ambições dos EUA e da UE no Irão residem no facto de este ser o
segundo país produtor de petróleo da OPEP.&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;No site
do Parlamento Europeu (PE) pode ler-se num título: «Eurodeputados apoiam novas
sanções ao Irão e avisam contra nova escalada», a propósito de uma resolução
aprovada no passado dia 2 de Fevereiro sobre o Irão, em plenário do PE. Se quem
escreveu o título (e o texto) tivesse algum rigor jornalístico, teria
mencionado que a dita resolução não foi subscrita (nem votada favoravelmente)
pelo GUE/NGL, grupo no qual os deputados do PCP se integram, mas sim pelos
restantes grupos políticos (direita, liberais, sociais-democratas,
conservadores, verdes). &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O texto
em causa é o respaldo do PE à decisão do Conselho Europeu de aprovar novas
sanções unilaterais contra o Irão que incluem o embargo europeu de petróleo
iraniano e a proibição de transacções da UE com o Banco Central iraniano,
medidas que nada têm de original, sendo apenas a réplica europeia das sanções
já decididas pelos EUA. Nesta resolução, o PE diz «apoiar o empenho do Conselho
na procura de uma solução diplomática para a questão nuclear iraniana». Sim, é
estranho, mas a maioria dos deputados do PE consideram que impor um bloqueio
que pretende asfixiar o sistema económico e financeiro do Irão (a UE compra 18
por cento da exportação de petróleo iraniano) e cujas consequências incidirão
em primeiro lugar nas condições de vida do povo iraniano, é uma forma
«simpática» e «diplomática» de estabelecer diálogo. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;É
evidente que seja inaceitável, para os responsáveis europeus, perante tão
«diplomática» abordagem dos EUA e da UE, que o governo iraniano tenha
respondido com a ameaça de encerrar o estreito de Ormuz, por onde passa cerca
de 20 a 30 por cento do petróleo transportado por mar. É que as medidas da UE
são sempre «diplomáticas», já as respostas do Irão consistem em «provocações»
merecedoras de repúdio e condenação. Ora, para combater essa «ameaça» de quem
não tem direito a resistir a estratégias imperialistas, segundo a maioria dos
deputados europeus, os EUA e países da UE foram «obrigados» – mas, sempre,
«diplomaticamente» – a enviar enormes contingentes navais, como a V Esquadra,
para a costa marítima iraniana.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Sejamos
claros. Qual é a parte desta triste «estória» que a humanidade não conhece já?
Ter um pretexto para tentar que a opinião pública «aceite» uma possível
intervenção militar que satisfaça as ambições imperialistas dos EUA e da UE?
Não foi a alegada existência de armas de destruição maciça que pretendeu
«justificar» a invasão dos EUA e da Grã-Bretanha ao Iraque, à margem de
qualquer decisão do Conselho de Segurança das Nações Unidas? Mais tarde, o
próprio vice-secretário da Defesa da administração Bush, Paul Wolfowitz,
confessou que o motivo que conduziu a uma ocupação que fez mais de um milhão de
mortos, a maioria civis, foi a existência de petróleo iraquiano. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;No
Afeganistão, a «luta contra o terrorismo» foi o motivo apresentado pelos EUA
que queriam aqui pregar, mais uma vez, a sua «moral democrática». Mas,
coincidentemente, o Afeganistão tornou-se novamente, por estes tempos, o país
monopolista na produção mundial de ópio. E, mais recentemente a Líbia. Aqui,
mais uma vez, os EUA, com o apoio da França e da Grã-Bretanha, papaguearam
acerca da necessidade de uma curta «intervenção humanitária». Afinal, os
devastadores bombardeamentos da NATO destruíram cidades e aldeias líbias
durante mais de sete meses. E ainda antes de ter acabado a guerra, já os agressores
imperialistas discutiam como distribuir o saque, ou seja, o petróleo e o gás
líbios.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Hoje,
no Irão, é o pretenso perigo de desenvolvimento de armas nucleares – nunca
confirmado pela Agência Internacional de Energia Atómica – que tenta
justificar, por parte dos EUA e UE, a imposição de sanções e de movimentações
militares provocatórias. Mas como a história nos ensina e nos torna
previdentes, temos por certo que, para lá de evidentes interesses
geoestratégicos no contexto do projecto do «Grande Médio Oriente», as
verdadeiras ambições dos EUA e da UE no Irão residem no facto de este ser o
segundo país produtor de petróleo da OPEP e nos negócios lucrativos que uma
guerra pode trazer, sobretudo, em tempos de crise.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;As
preocupações dos responsáveis e dos deputados europeus acerca de possíveis
projectos nucleares é, curiosamente, muito «selectiva». É uma preocupação que
visa alguns países mas jamais potências nucleares como a França, Inglaterra, os
EUA ou Israel.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Quanto
a nós, continuamos, como sempre, a defender e a lutar pelo desarmamento e fim
das armas nucleares e de destruição maciça, pelo cumprimento das determinações
da Carta das Nações Unidas, pelo respeito pela soberania e igualdade dos povos,
pelo direito a viver em Paz. Mas sem hipocrisias.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[Artigo tirado do sitio web portugués ‘&lt;a href=&quot;http://avante.pt/pt/1993/europa/118647/&quot;&gt;Avante&lt;/a&gt;’,
do 9 de febreiro de 2012]&lt;/p&gt;</description>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1527">Estados Unidos</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1614">imperialismo</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/2345">Irán</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1481">Unión Europea</category>
 <pubDate>Fri, 10 Feb 2012 09:42:11 +0100</pubDate>
 <dc:creator>rafa.villar</dc:creator>
 <guid isPermaLink="false">27824 at http://www.galizacig.com/avantar</guid>
</item>
<item>
 <title>O fracaso dos recortes</title>
 <link>http://www.galizacig.com/avantar/opinion/9-2-2012/o-fracaso-dos-recortes</link>
 <description>&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Por fin
comeza a percibirse que algo non funciona cos recortes. Mesmo os neoliberais
comezan a dicir que tales recortes teñen que ir acompañados dun estímulo
económico. Pero asumen erroneamente que a falta de crecemento económico (que
antes dicían que se debía ao inexistente excesivo gasto público) a causan os
salarios “excesivamente altos”. &lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O dogma
neoliberal que estivo impondo unhas políticas de austeridade con recortes moi
marcados do gasto público, incluíndo do gasto público social (en transferencias
-como pensións e axudas ás familias-, así como en gastos en servizos públicos
do Estado do benestar -como sanidade, educación, servizos de dependencia,
escolas de infancia, vivenda social, servizos sociais e outros-, que determinan
de xeito fulcral a calidade de vida e o benestar da gran maioría da poboación),
dominou todo o discurso e a práctica política do Consello Europeo, da Comisión
Europea, do Banco Central Europeo, do Fondo Monetario Internacional e da
maioría de gobernos da UE durante estes anos de crises. Estas políticas de
recortes foron particularmente acentuadas nos países que despectivamente se
coñecen na terminoloxía anglosaxoa como PIGS (&lt;em&gt;porcos&lt;/em&gt;), e que inclúen a Portugal, Irlanda, Grecia e o Estado
español (Spain) aos que ultimamente engadiron outro I (PIIGS), ao incluírse
Italia.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Tales
recortes presentáronse como necesarios para recuperar a “confianza dos mercados
financeiros”, sobada frase que se utilizou con gran frecuencia para
xustificalos. Outra frase tamén en gran uso na sabedoría convencional
neoliberal é a necesidade de “mostrar responsabilidade fiscal”, coma se
responsabilidade e recortes fosen sinónimos. Agora ben, unha simple análise dos
datos mostra que, a pesar de que aqueles países estiveron recortando e
recortando, a famosa “confianza dos mercados” non apareceu por ningures. Os xuros
da débeda pública na maioría destes países continuaron elevadísimos, con niveis
insostíbeis en todos eles. A desconfianza continúa malia os recortes, e iso
ocorreu país por país.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;No
Estado espaoñol houbo uns recortes sen precedentes (acentuados agora máis co
Goberno do Partido Popular), aprobándose mesmo unha reforma da Constitución que
dificultará no futuro a redución do enorme déficit de gasto público social que
ten o Estado español, o máis baixo, per cápita, da UE-15 (o grupo de países da
UE con semellante desenvolvemento económico ao noso). A pesar destes recortes,
os xuros da débeda pública foron subindo de xeito tal que o presidente Rajoy
indicou que levará a cabo as reformas que fixo Portugal cando foi intervido,
posibilidade que o presidente Zapatero coidaba evitar coas súas políticas de
recortes, as cales se xustificaban para previr o que acabou ocorrendo. Cómpre,
daquela, facer a pregunta de como se xustifica tanto recorte cando a famosa “confianza
dos mercados financeiros” non apareceu por ningures.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Unha
situación parecida tivo lugar en Grecia, onde os recortes están xerando unha
gran axitación social, sen que os xuros da débeda baixen. Antes ao contrario,
alcanzaron uns niveis insostíbeis. Un caso parecido é o de Irlanda, onde a
pesar dos recortes das pensións (de máis do 10%) e da redución sen precedentes
dos beneficios sociais e do emprego nos servizos do Estado do benestar, os xuros
da débeda pública continúan afogando á débeda pública. E o mesmo está ocorrendo
en Italia.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Todos
estes países PIIGS estiveron gobernados por partidos conservadores (ditatoriais
no caso de Grecia, Portugal e o Estado español) na maioría do período tras a II
Guerra Mundial, sendo as forzas conservadoras aínda as dominantes na súa vida
política e mediática. En todos estes países -ao revés que no norte de Europa- o
mundo do traballo é débil e o do capital (hexemonizado polo capital financeiro)
é forte. En consecuencia, teñen políticas fiscais regresivas, enormes fraudes
fiscais e estados do benestar pouco desenvolvidos. E en todos eles a redución
do déficit público foi primordialmente a base de recortes do gasto público
social. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A pesar
diso, a súa débeda pública, como porcentaxe do PIB, continuou aumentando desde
2007 sen que os recortes a reduciran. No Estado español subiu do 36% do PIB ao
68%, en Portugal do 68% ao 102%, en Grecia do 107% ao 161%, en Irlanda do 25%
ao 107% e en Italia do 103% ao 120%. En realidade, estes recortes empeoraron a
situación en lugar de mellorala, tal como algúns de nós predixemos. Os famosos “mercados”
acreditan en que, a non ser que crezan, estes países xamais poderán pagar a súa
débeda. E tales recortes están dificultando que crezan. Como dixo Wolfgang
Munchau, codirector do &lt;em&gt;Financial Times&lt;/em&gt;:
“Non entendo como alguén con formación macro-económica e cun mínimo de
honestidade e decencia pode apoiar hoxe a fantasía de que as políticas de
austeridade estimulan a economía” (“Why Europe’s Officials Lose Sight of the
Big Picture”, The Financial Times, 16/10/11).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Por fin
comeza a percibirse que algo non funciona cos recortes. Mesmo os neoliberais
comezan a dicir que tales recortes teñen que ir acompañados dun estímulo
económico. Pero asumen erroneamente que a falta de crecemento económico (que
antes dicían que se debía ao inexistente excesivo gasto público) a causan os
salarios “excesivamente altos”. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Segundo
tal dogma, os soldos deben reducirse, o cal afundirá aínda máis as economías de
tales países, porque o maior problema que teñen estas é a falta de demanda,
resultado do enorme descenso das rendas do traballo (que diminuíron a
capacidade adquisitiva da maioría da poboación) e da especulación financeira,
consecuencia do obsceno crecemento das rendas do capital financeiro, e que
provocou a escaseza de crédito. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A baixa
dos salarios, xunto coa redución do gasto público, reducirá aínda máis tal
demanda, levándonos a unha Gran Depresión. En realidade, para amplos sectores
das clases populares, a Gran Depresión xa está aquí.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[Artigo tirado do sitio web ‘&lt;a href=&quot;http://blogs.publico.es/dominiopublico/4764/el-fracaso-de-los-recortes/&quot;&gt;Público&lt;/a&gt;’, do 9 de
febreiro de 2012]&lt;/p&gt;</description>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/4425">austeridade</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1493">crise económica</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1843">Estado español</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1486">neoliberalismo</category>
 <pubDate>Thu, 09 Feb 2012 12:51:23 +0100</pubDate>
 <dc:creator>rafa.villar</dc:creator>
 <guid isPermaLink="false">27709 at http://www.galizacig.com/avantar</guid>
</item>
<item>
 <title>Como os bancos romperam o contrato social ao promoverem os seus interesses particulares</title>
 <link>http://www.galizacig.com/avantar/opinion/9-2-2012/como-os-bancos-romperam-o-contrato-social-ao-promoverem-os-seus-interesses-particul</link>
 <description>&lt;p&gt;&lt;strong&gt;A banca
alterou-se de tal forma desde os tempos em que financiava o crescimento
industrial e o desenvolvimento económico que agora beneficia sobretudo um
despesismo económico predatório e extractivo, oposto àquele que se baseia em
empréstimos produtivos. Este é o grande problema do nosso tempo. Os bancos emprestam
hoje em dia sobretudo a outras instituições financeiras, a fundos de
investimento, a raiders empresariais, companhias de seguros e imobiliárias,
para além de especularem eles próprios no mercado das divisas, na arbitragem
das taxas de juro e em estratégias comerciais dirigidas informaticamente.&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;A relação, inerentemente simbiótica, entre
bancos e governos foi recentemente subvertida. Na época medieval, os banqueiros
ricos emprestavam aos reis e aos príncípes, que eram os seus maiores clientes.
Mas agora são os bancos que estão necessitados e dependentes dos governos para
se aprovisionarem, como durante os resgates pós-2008, que os salvaram de uma
falência causada pelos seus maus empréstimos ao sector privado e pelos jogos
especulativos. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Ainda
assim, os bancos continuam a intimidar os governos – não por terem dinheiro em
caixa, mas sob a ameaça de uma falência que arrastaria consigo toda a economia,
caso não lhe seja dado um controlo completo da política fiscal, dos gastos e do
planeamento económico público. Este processo está mais avançado nos Estados
Unidos. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Joseph
Stiglitz caracterisa a enorme transferência (levada a cabo pela administração
Obama) de dinheiro e dívida pública para os bancos como uma &quot;privatização
dos ganhos e uma socialização das perdas. É uma parceria na qual um dos
parceiros rouba o outro&quot;. [1] O Prof. Bill Black defende que os bancos se
estão a tornar realidades de tipo criminal e a inovar no campo das fraudes ao
controlo. [2] A alta finança corrompeu as agências de regulação, falsificou a
contabilidade através de truques de &quot;mark to model&quot; (contabilidade
com base em modelos financeiros, e não no preço de mercado) e financiou as
campanhas dos seus apoiantes para desactivar a fiscalização pública. O
resultado foi deixar os bancos controlar a forma como a economia distribui o
seu créditos e os seus recursos. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Se algo
há de positivo na actual crise da dívida, é que ela torna impossível a
manutenção da presente situação e das suas tendências. Portanto, ela não é
apenas uma oportunidade para reestruturar o sector bancário; tal reestruturação
não é uma escolha, mas uma necessidade. A questão premente é a de saber quem
controlará a economia: os governos ou o sector financeiros e os monopólios aos
quais se aliaram? &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Felizmente
não será necessário reinventar a roda. Há mais de um século que o perfil de um
sistema bancário industrial produtivo é bem conhecido. Mas os recentes lobbis
bancários obtiveram um enorme sucesso em desviar as atenções das análises
clássicas acerca de como construir um sistema fiscal e financeiro capaz de
promover o crescimento económico – através de controlo público aos privilégios
dos bancos. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Como os
bancos romperam o contrato social ao promoverem os seus interesses particulares
&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Outrora,
as actividades dos bancos eram conhecidas de todos. Os bancos recebiam depósitos
e emprestavam-nos, pagando menos ao depositantes do que cobravam em juros por
empréstimos de risco ou com pouca liquidez. O risco era suportado pelos
banqueiros, e não pelos depositantes, nem pelo governo. Hoje em dia, trata-se
cada vez mais de emprestar quantias irresponsáveis a especuladores que as usam
para actividades comercias de curto prazo. As crises financeiras
aprofundaram-se e começaram a afectar camadas mais amplas da população à medida
que a pirâmide da dívida disparou e que a qualidade do crédito se afundou até à
categoria tóxica do &quot;empréstimo trapaceiro&quot;. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O
primeiro passo no sentido da actual dependência mútua entre a alta finança e os
governos foi dado quando os bancos centrais começaram a funcionar como último
recurso de crédito, de forma a mitigar as crises de liquidez que resultavam dos
privilégios detidos pelos bancos em termos de criação de crédito. A seu tempo,
os governos começaram também a assegurar os depósitos, por reconhecerem, no
contexto de um crescente ímpeto da Revolução Industrial, a importância de
mobilizar e transformar as poupanças em investimento de capital. Em troca deste
apoio, os governos regularam os bancos como um serviço público. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Com o
passar do tempo, os bancos procuraram sempre anular esta vigilância reguladora,
ao ponto de descriminalizar a fraude. Patrocinando um ataque ideológico aos
governos, acusaram as burocracias públicas de &quot;distorcer&quot; os mercados
livres (entenda-se, mercados livres de comportamentos predatórios). Neste
momento, o sector financeiro procura controlar o planeamento económico. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O
problema é que o tempo financeiro está estruturado a curto prazo e é
frequentemente auto-destrutivo. Na medida em que o produto do sistema bancário
é dívida, o plano empresarial por ele orientado tende a ser predatório, com
grandes custos para as economias. É por isso que são necessários pesos e
contrapesos, bem como vigilância regulatória, para garantir a justeza dos
negócios. O desmantelamento das tentativas públicas de orientar a banca no
sentido da promoção do crescimento económico (e não apenas no sentido de
enriquecer os banqueiros) permitiu aos bancos transformarem-se em algo que
ninguém previa. Os seus maiores clientes são outras instituições financeiras,
seguradoras e imobiliárias – e não empresas industriais. A alavancagem da
dívida por parte do sector imobiliário e dos monopólios, de especuladores de
arbitragem cambial, hedge funds e corporate raiders inflaciona os preços dos
activos de crédito. O resultado desta criação de &quot;riqueza contabilística&quot;
é a sobrecarga da economia real (produção e consumo) com dívida e impostos
relacionados, aumentando o custo de vida e os custos empresariais numa
proporção superior à diminuição dos custos de produção conseguidos pelo aumento
da produtividade. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Desde
2008, os resgates públicos têm eliminado os maus empréstimos da contabilidade
do bancos, com elevadíssimos custos para os contribuintes – cerca de 13 mil
milhões de dólares nos Estados Unidos, e ainda mais, proporcionalmente, na
Irlanda e nas economias que estão agora sujeitas à austeridade para pagar a
desregulação do &quot;mercado livre&quot;. Os banqueiros têm a economia refém,
ameaçando com um crash monetário caso deixem de ter injecções de liquidez,
empréstimos dos bancos centrais quase a custo zero, hipotecas ou outras garantias
necessárias aos seus jogos de casino. A política que daí resulta torna os
governos demasiado fracos para ripostar. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O
processo que começou com o apoio por parte dos bancos centrais tornou-se assim
numa estrutura de amplas garantias governamentais contra a insolvência dos
bancos. Os maiores bancos concederam tantos empréstimos irresponsáveis que
estão neste momento completamente dependentes dos estados. No entanto,
tornaram-se suficientemente poderosos para fazerem o poder legislativo agir
apenas em seu benefício. Os media e mesmo alguns teóricos economistas foram
mobilizados para se apresentarem como especialistas, numa tentativa de
convencer a opinião pública de que a política financeira deve ser deixada nas
mãos de burocratas – escolhidos pelos bancos, como se nenhuma política
alternativa restasse aos governos senão subsidiar almoços grátis financeiros e
coroar os banqueiros como monarcas da sociedade. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
Economia da Bolha e a sua consequente austeridade não teriam existido sem o
sucesso obtido pelo sector financeiro no enfraquecimento da regulação pública e
no aprisionamento dos tesouros nacionais, sucesso que se estende ao ponto de
tornar inoperante a aplicação da lei. Os governos devem render-se a esta tomada
do poder? Se não o fizerem, quem deverá suportar o peso das perdas acumuladas
por um sistema financeiro que se tornou disfuncional? Se os contribuintes
tiverem de pagar, a economia tornar-se-á dispendiosa e perderá competitividade
– e a oligarquia financeira reinará. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;O
actual dilema da dívida &lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Dantes,
o fim do jogo consistia em cancelar parcialmente (write down) as dívidas
incobráveis. Isto significava perdas para os bancos e para os investidores. Mas
hoje em dia, o montante da dívida geral está estabilizado – através da
transferência das dívidas incobráveis da contabilidade dos bancos para uma
dívida pública, que os contribuintes têm de pagar para salvar os bancos e os
seus credores das perdas. Os governos dão aos bancos obrigações acabadas de
cunhar ou crédito nos bancos centrais em troca de hipotecas tóxicas e apostas
falhadas – tudo isto sem qualquer reestruturação do sistema financeiro no
sentido de criar uma economia mais estável e menos conduzida pela dívida. A
premissa é que estes resgates permitirão aos bancos voltar a emprestar o
suficiente para permitir à economia voltar a crescer e pagar as suas dívidas. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Adivinhando
o futuro, os banqueiros estão a ficar com o máximo de dinheiro dos planos de
resgate e a usá-lo para comprar rapidamente a maior quantidade de propriedades
tangíveis e direitos de propriedade que podem, enquanto os seus lobistas mantêm
abertas as torneiras dos subsídios públicos. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A ideia
é de que as economias estranguladas pela dívida podem retomar o seu crescimento
normal pedindo emprestado o suficiente para saírem da dívida. Mas um quarto do
património imobiliário norte-americano é já capital líquido negativo – ou seja,
vale menos que as hipotecas que lhe estão associadas – e o mercado das
propriedades continua a encolher, e por isso os bancos não emprestam a menos
que tenham garantias da Administração Federal que lhes garantam a cobertura de
qualquer perda que possam sofrer. De qualquer forma, é já matematicamente
impossível suportar o montante geral da dívida actual sem impor medidas de
austeridade, conduzindo à deflação e à depressão. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Não era
assim que se esperava que os bancos evoluíssem. Se os governos têm de garantir
os empréstimos bancários, então também podem emprestar directamente – e receber
os juros. Efectivamente, desde 2008 que o crash da economia sobre-endividada
levou os governos a tornarem-se os maiores accionistas dos maiores e mais
ameaçados bancos – Citybank nos Estados Unidos, o Banco da Irlanda e o Royal
Bank of Scotland na Grã-Bretanha. E ainda assim, em vez de aproveitar a
oportunidade para gerir estes bancos como serviços públicos e diminuir as taxas
sobre o serviços dos cartões de crédito – e, sobretudo, parar de emprestar a
especuladores – os governos deixam estes bancos ser parte de um
&quot;capitalismo de casino&quot; que se tornou o seu plano empresarial. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Não há
nenhuma razão natural para que as coisas sejam assim. As relações entre os
bancos e os governos costumavam funcionar ao contrário. Em 1303, o rei Filipe
IV de França (&quot;O Justo&quot;) deu o tom, ao confiscar os bens dos
Templários, prendendo-os e matando muitos deles – não por crimes financeiros,
mas acusando-os de adorar o diabo e de práticas sexuais satânicas. Em 1344, o
banco Peruzzi faliu, seguido pelo Bardi, por fazer empréstimos sem garantias a
Eduardo III de Inglaterra e a outros monarcas que morreram ou não pagaram.
Muitos bancos desde aí tiveram que suportar perdas originadas por empréstimos
imobiliários ou especulativos que nunca foram pagos. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;De
forma oposta, os actuais governos dos EUA, da Grã-Bretanha e da Letónia
transferem as perdas dos bancos para os seus orçamentos nacionais, impondo uma
pesada carga aos seus contribuintes – enquanto deixam os banqueiros ficar com a
riqueza. Esta troca de &quot;dinheiro por lixo&quot; transformou a crise das
hipotecas e o colapso geral da dívida num problema fiscal. Ao transferir as
novas dívidas públicas de resgate para a economia não-financeira, arriscamo-nos
a aumentar o custo de vida e os custos empresariais. Este é o resultado da
incapacidade da economia distinguir dívidas e empréstimos produtivos e
improdutivos. Isto ajuda também a explicar porque é que as nações sofrem hoje
em dia com a austeridade e a servidão da dívida, em vez de desfrutarem do
aprazível crescimento económico que os optimistas tecnológicos lhes prometiam
há um século atrás. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Voltamos
assim ao problema inicial: qual deve ser o papel dos bancos? Esta questão foi
exaustivamente discutida nos anos que antecederam a 1ª Guerra Mundial. Hoje em
dia, reveste-se de uma ainda maior urgência. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Como os
economistas clássicos procuraram modernizar os bancos para os tornar agentes do
capitalismo industrial &lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
Grã-Bretanha foi o berço da Revolução Industrial, mas raros foram os
empréstimos financeiros a longo prazo a serem investidos em fábricas ou outros
meios de produção. Os bancos comerciais ingleses e holandeses tendiam a
emprestar a curto-prazo e com base em contrapartidas, tais como mercadorias ou
contratos de vendas de mercadorias (&quot;recebíveis&quot;). Estes
financiamentos comerciais obtiveram um sucesso suficiente para permitir aos
banqueiros manter as antigas práticas de financiamento a curto prazo durante a
época da Revolução Industrial. Isto significa que James Watt e os outros
inventores não tiveram outra alternativa senão angariar fundos de investimento
junto da sua família e amigos, na impossibilidade de os pedir emprestados aos
bancos. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Foram
os franceses e os alemães que levaram a banca para a fase industrial, de modo a
permitir às suas nações igualarem o desenvolvimento das potências industriais.
Em França, os saint-simonianos sublinhavam a necessidade de criar um sistema de
crédito industrial destinado a financiar meios de produção. Com efeito, eles
propuseram uma reestruturação da banca segundo princípios próximos dos do
mutualismo. Esta reestruturação teve início com o Crédit Mobilier, fundado em
1852 pelos irmãos Péreire. O seu objectivo era fazer a banca passar do
financiamento de dívida contra juros a empréstimos equitativos pelos quais
receberia dividendos, dividendos esses que poderiam crescer ou diminuir de
acordo com o sucesso do negócio do devedor. Dando margem aos empresários para
diminuir os dividendos quando as vendas e os lucros diminuírem, os acordos de
partilha de lucros evitavam o problema dos juros a serem pagos aconteça o que
acontecer. Se um pagamento de juros falha, o devedor pode ser forçado a
declarar falência e os credores podem executar a dívida. Foi para evitar este
benefício sistemático dos credores, independente da capacidade do devedor pagar
a sua dívida, que Mohammed proibiu a usura na lei islâmica. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Atraindo
para a sua causa reformadores de vários campos político-sociais, desde
socialistas a banqueiros de investimento, os saint-simonianos conseguiram o
apoio do governo durante o II Império francês. A sua abordagem inspirou tanto
Marx como os industrialistas alemães e os proteccionistas americanos e
ingleses. O denominador comum a este vasto leque era o reconhecimento da
necessidade de um sistema bancário eficiente para financiar a indústria da qual
dependiam o estado e o poder militar. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;A
Alemanha desenvolve um sistema bancário industrial &lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Foi na
Alemanha que o financiamento a longo prazo encontrou a sua máxima expressão,
com o Reichsbank e os outros bancos industriais, que formavam, juntamente com a
indústria e o governo, a &quot;santa trindade&quot; do &quot;socialismo de
estado&quot; de Bismarck. Os bancos alemães fizeram o que tinham de fazer de
forma extremamente virtuosa. Enquanto os bancos britânicos &quot;extraiam a
maior parte dos seus fundos dos depósitos&quot;, e os dirigiam para o
financiamento comercial, o que obrigava as empresas domésticas a financiar os
novos investimentos com os seus próprios ganhos, na Alemanha &quot;a falta de
capital...forçou a indústria a recorrer aos bancos&quot;, como nota o
historiador George Edwards. &quot;Uma parte considerável dos fundos da banca
alemã veio não dos depósitos dos seus clientes, mas de capital subscrito pelos
proprietários.&quot; [3] Consequentemente, os bancos alemães
&quot;privilegiaram operações de investimento e foram criados não tanto para
receber depósitos e garantir empréstimos, mas sobretudo para suprir as
necessidades de financiamento da indústria&quot;. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Quando
eclodiu a Grande Guerra, em 1914, as rápidas vitórias alemãs foram vistas como
reflexo da superioridade do seu sistema financeiro. Para alguns observadores, a
guerra era essencialmente um conflito entre diferentes formas de organização
financeira. O seu resultado definiria não apenas quem iria governar a Europa,
mas também o tipo de economia (mais estatal-socialista ou mais laissez faire )
que predominaria no continente. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Em
1915, pouco depois do início das hostilidades, o padre e político socialista
cristão Friedrich Naumann publicou Mitteleuropa, uma obra onde descreve a forma
como a Alemanha tinha compreendido melhor que nenhuma outra nação que a
tecnologia industrial necessitava de financiamento a longo prazo e de apoio
governamental. O seu livro inspirou em Inglaterra o Prof. H. S. Foxwell, que
expôs os seus argumentos em dois ensaios notáveis publicados no Economic
Journal em Setembro e Dezembro de 1917: &quot;A Natureza da Luta
Industrial&quot; e &quot;O Financiamento da Indústria e do Comércio&quot;. Ele
apoiava a alegação de Naumman segundo a qual &quot;o antigo capitalismo
individualista, segundo ele, de tipo inglês, está a ceder face a uma nova
forma, de grupo, mais impessoal: o capitalismo disciplinado e científico, que
ele reclama como sendo um produto alemão&quot;. Tal empreendimento era necessariamente
um feito de grupo, conseguido pela integração tripartida da banca, da indústria
e do governo, com a finança como &quot;indubitável causa principal do sucesso
da empresa alemã moderna&quot;, conclui Foxwell. (p.514). Os funcionários da
banca alemã incluíam especialistas industriais que estavam a transformar a
política industrial numa ciência. E, na América, The Engineers and the Price
System (1921) de Thorstein Veblen, foi a voz da nova filosofia industrial,
pedindo aos bancos e aos governos que se tornassem os engenheiros dos mercados
de crédito. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Foxwell
alertava para o facto de a indústria pesada britânica se estar a tornar
obsoleta devido sobretudo à incapacidade dos seus banqueiros compreenderem a
necessidade de promover o investimento e de aumentar o crédito a longo prazo.
Eles baseavam as suas decisões de empréstimo, não na nova produção e no lucro
que tal empréstimo poderia vir a criar, mas simplesmente nas contrapartidas que
poderiam executar em caso de não pagamento: inventários de bens não
comercializados, propriedade imobiliária e dinheiro a receber de clientes. E em
vez de investirem nas acções das empresas que os seus empréstimos supostamente
ajudariam a construir, distribuíam a maioria dos seus ganhos sob a forma de
dividendos – e incentivavam os seus clientes a fazer o mesmo. Esta visão de
curto prazo forçou as empresas a concentrarem-se na manutenção da liquidez,
retirando-lhes margem de manobra para desenvolver uma estratégia de longo
prazo. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Em
contraste, os bancos alemães distribuíam (e esperavam receber dos seus
clientes) dividendos a uma taxa 50% inferior à dos bancos britânicos,
preferindo reter os seus lucros como reserva de capital ou investi-los nas
acções dos seus clientes industriais. Olhando para estas empresas como aliadas
e não como meros clientes, dos quais se procura extrair o máximo de lucro no
mínimo período de tempo possível, os responsáveis dos bancos alemães tinham
assento nos seus conselhos de administração e ajudavam-nas a expandir os seus
negócios, emprestando dinheiro a governos estrangeiros sob condição de os seus
clientes serem preferidos aquando da adjudicação de grandes investimentos
públicos. Vendo que as leis da História beneficiavam o planeamento nacional do
financiamento da indústria pesada, a Alemanha deu aos seus banqueiros voz
diplomática, fazendo deles &quot;o principal instrumento da expansão do seu
comércio exterior e do seu poder político.&quot; &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Um
contraste semelhante é visível no mercado de acções. Os corretores britânicos
estavam tão mal preparados para as tarefas de financiamento da manufactura como
os seus bancos. O país tinha liderado desde cedo neste campo, graças à criação
de Companhias da Coroa, como a Companhia das Índias Orientais, o Banco de
Inglaterra e mesmo a Companhia dos Mares do Sul. Apesar do colapso da Bolha dos
Mares do Sul, em 1720, a constante valorização das acções destes monopólios de
capital livre entre 1715 e 1720 popularizou a Bolsa de Londres como local de
investimento aos olhos, não apenas dos investidores britânicos, mas também dos
Holandeses e de outros estrangeiros. No entanto, o mercado era dominado pelos
caminhos-de-ferro, canais e outras grandes infraestruturas públicas. As
empresas industriais não eram grandes emissoras de acções. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;De
qualquer forma, após ganharem a sua comissão sobre uma determinada emissão de
acções, os corretores britânicos eram conhecidos por passarem a outra, sem se
preocuparem demasiado com o futuro dos investidores que tinham comprado os
primeiros títulos. &quot;Assim que conseguiu conspirar para que a sua emissão
fosse cotada a uma taxa superior, permitindo aos seus subscritores retirarem os
seus lucros&quot;, queixa-se Foxwell, &quot;dá a sua tarefa por terminada.
&#039;Para ele&#039;, como diz o Times, uma flutuação bem conseguida é mais importante
que um empreendimento economicamente sólido&quot;. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Algo de
muito semelhante acontecia nos Estados Unidos. Os seus ídolos comerciais eram
negociantes individualistas e bem informados politicamente, que agiam
frequentemente no limite da lei e forjaram as suas fortunas através de
manipulações da bolsa de valores, de manobras políticas tendentes a obter
terrenos de caminhos de ferro, de companhias de seguros, minas e extracção de
recursos naturais. O espírito americano da busca do bem-estar é personificado
pelo método de invenção por tentativa e erro de Thomas Edison, quando conjugado
com o elevado grau de contencioso envolvido na obtenção das suas patentes e
direitos de monopólio. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Em
suma, os bancos e bolsas de valores britânicos e americanos não fizeram planos
para o futuro. Tinham uma visão de curto prazo e preferiram projectos implicando
uma elevada extracção de recursos à inovação industrial. A maioria dos bancos
preferiu emprestar ao sector imobiliário, aos caminhos-de-ferro e às obras
públicas, cujos fluxos de rendimento podiam ser previstos com mais certeza. As
empresas industriais tiveram de esperar até se tornaram suficientemente grandes
para puderem obter créditos bancários ou bolsistas significativos. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O que é
incrível é que tenha sido precisamente este modelo de banca e alta finança a
triunfar um pouco por todo o mundo. A explicação é antes de mais a vitória
militar dos Estados Unidos, da Grã-Bretanha e dos seus Aliados na 1ª Grande
Guerra e, uma geração mais tarde, na 2ª Guerra Mundial. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;O
regresso às dívidas pesadas e improdutivas do pós-1ª Guerra Mundial &lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O
desenvolvimento do crédito industrial levou os economistas a distinguir entre
empréstimos produtivos e improdutivos. Um empréstimo produtivo fornece, aos que
dele beneficiam, os recursos para investir com um lucro suficiente ao pagamento
do empréstimo e do juro associado. Um empréstimo improdutivo tem de ser pago
com um rendimento ganho de outra forma. Por exemplo, os governos têm de pagar
os empréstimos de guerra com o rendimento dos impostos. Os consumidores têm de
pagar os seus empréstimos com o seu salário – ou vendendo activos. Estes
pagamentos de dívida desviam o rendimento do consumo e do investimento, e levam
a uma contracção da economia, que tradicionalmente leva a crises que anulam as
dívidas, e antes de mais as improdutivas. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;No
seguimento da 1ª Guerra Mundial, tanto as economias das nações europeias
vitoriosas como as das vencidas, eram dominadas por dívidas de guerra. Estas
dívidas inter-governamentais dirigiam-se ao pagamento de armas (é o caso dos
Aliados, a quem os Estados Unidos exigiram inesperadamente pagamento pelas
armas compradas antes de os EUA entrarem na guerra) ou a compensar destruição
de propriedade (caso dos países da Tríplice Aliança), mas não a gerar novos
meios de produção. O facto de serem inter-governamentais tornava estas dívidas
ainda mais problemáticas que as dívidas contraídas junto dos bancos ou
obrigacionistas. Apesar da soberania dos governos lhes garantir o direito de
anular as dívidas a credores privados, os países derrotados não estavam em
posição de tomar tal atitude. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;E, no
que toca aos Aliados, a Grã-Bretanha liderou a capitulação face à tentativa
americana de cobrar pelas armas vendidas, prisioneira da ideia de que &quot;uma
dívida é uma dívida&quot; e deve ser paga independentemente do que isso
implicar na prática ou sequer do facto de poder ou não ser efectivamente paga.
Face à exigência americana de pagamento, os Aliados viraram-se para a Alemanha.
Depois de se apoderarem dos seus activos líquidos e da maioria dos seus
recursos naturais, insistiram para que obtivesse os pagamentos através de
impostos. Nenhuma tentativa foi feita no sentido de calcular de que forma
poderia a Alemanha fazê-lo – e sobretudo como poderia converter o seu
rendimento doméstico (o &quot;problema orçamental&quot;) em ouro ou moeda
forte. Apesar da banca estar familiarizada com créditos internacionais e
transferências de moeda desde o século XII, houve uma negação generalizada
daquilo que John Maynard Keynes identificou como um problema de transferência
de divisas. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Nunca
antes tinham existido dívidas de tal magnitude. Porém, todos os partidos
políticos e agências governamentais da Alemanha procuram encontrar formas de
tributar a economia para angariar as somas exigidas. Porém, os impostos são
pagos na moeda nacional. A única forma de pagar aos aliados era que o Reichsbank
pegasse no rendimento fiscal e o colocasse nos mercados de divisas, de forma a
obter as libras e as outras moedas necessárias ao pagamento, dinheiro esse que
a Grã-Bretanha, a França e os outros credores usariam posteriormente para pagar
a sua dívida ao seu aliado americano. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Adam
Smith sublinhou que nunca nenhum governo pagou a sua dívida pública. Mas os
credores sempre foram relutantes em admitir a incapacidade do devedor pagar.
Desde que David Ricardo os defendeu nos Debates Britânicos sobre o Ouro, que os
credores encontraram formas de promover um ângulo morto ideológico, segundo o
qual toda e qualquer dívida pode ser paga, independentemente da sua magnitude.
Eles recusam-se a aceitar a distinção entre angariar fundos internos (através
de um superávite orçamental) e obter as divisas estrangeiras necessárias ao
pagamento da dívida externa. Além disso, e ignorando o facto evidente de os
cortes no consumo e no investimento, causados pelas políticas de austeridade,
serem apenas extractivos, os economistas que defendem os credores recusam-se a
reconhecer que as dívidas não podem ser pagas através de uma contracção da
economia [4] . Ou que dívidas externas e outros pagamentos internacionais não
podem ser feitos em moeda interna sem que a taxa de câmbio desça. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Quanto
mais moeda a Alemanha tentava converter, mais a sua taxa de câmbio descia face
ao dólar e às outras moedas de padrão-ouro. Isto levou os alemães a pagar muito
mais pelas suas importações. Foi o colapso da taxa de câmbio que causou o
aumento espectacular da inflação, e não um acréscimo da quantidade de divisas
domésticas, como hoje defendem os economistas monetaristas, patrocinados pelos
credores. Keynes chamou a atenção, em vão, para a estrutura específica da
balança de pagamentos alemã, apelou aos credores para especificarem qual a
parcela das suas exportações que estavam dispostos a aceitar e para explicarem
de que forma as divisas domésticas poderiam ser convertidas no mercado, sem
provocar colapso da taxa de câmbio e causar inflação. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Tragicamente,
a visão limitada de Ricardo ganhou o favor dos governos Aliados. Bertil Ohlin e
Jacques Rueff afirmaram que as economias que estavam a receber pagamentos
alemães iriam fazer refluir o dinheiro para a Alemanha e para os outros países
devedores ao comprarem as suas exportações. Se os ajustamentos de rendimento
não mantivessem as taxas de câmbio e os preços estáveis, a sua queda tornaria
as exportações alemãs suficientemente atractivas para que gerassem rendimento
suficiente para reembolsar a dívida. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;E é
esta mesma lógica que o FMI segue meio século mais tarde, quando que os países
do Terceiro Mundo devem transferir os rendimentos estrangeiros e até permitir a
fuga de capitais, ao mesmo tempo que pagam as suas dívidas externas. É a mesma
orientação neo-liberal que pede austeridade para a Grécia, a Irlanda, a Itália
e outros países da eurozona. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Os
lobistas dos bancos afirmam que o Banco Central Europeu se arrisca a incentivar
a inflação dos preços e dos salários se fizer aquilo que os bancos centrais foram
criados para fazer: financiar o défice orçamental. O monopólio desta tarefa
electrónica – e o de receber os juros que um verdadeiro banco central poderia
simplesmente criar no teclado do seu computador – foi dado às instituições
financeiras europeias. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Mas
porque é que o financiamento dos défices orçamentais por parte dos bancos
comerciais cria menos inflação do que se for feito pelos bancos centrais? As
práticas de empréstimos bancários que alimentaram desde 1980 uma bolha
financeira global, deixaram como herança uma dívida global que é hoje em dia
tão insuportável como eram as dívidas alemãs em 1920. Será que o crédito
governamental teria levado a uma tão descontrolada e irresponsável inflação dos
activos financeiros? &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Como a
criação de dívida acelerou a inflação dos activos a partir dos anos 80 &lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A banca
não seguiu, nas décadas mais recentes, o desenvolvimento que os economistas de
outrora previam. Como já referimos acima, em vez de financiar investimento
tangível de modo a promover a produção e a inovação, a maior parte dos
empréstimos são feitos apenas com base em garantias, sendo os juros pagos a
partir de lucros que provém de outras fontes que não a produção ou a inovação.
Apesar de não ser &quot;produtivo&quot; no sentido clássico da palavra, era
lucrativo para os devedores investirem o dinheiro dos empréstimos, não em
actividade económica produtiva, mas na crescente onda de inflação dos activos
financeiros que se gerou entre 1980 e 2008. O empréstimo sobre hipotecas teve
como consequência a inflação dos activos imobiliários, atraindo especuladores e
novos compradores para o mercado na expectativa de que os preços continuassem a
subir. Esta situação de constante crédito trouxe consigo um aumento do serviço
da dívida, o que fez encolher as margens de crédito das indústrias de bens e de
serviços. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
consequência normal desta situação seria um diminuir dos valores das rendas, ao
qual se seguiria uma diminuição do valor dos imóveis e consequentemente o
incumprimento dos empréstimos. Mas os bancos adiaram o colapso através de uma
estratégia de redução das exigências no acto de conceder os empréstimos,
conseguindo assim uma nova vaga de crédito que alimentou a contínua inflação
dos preços. Duas décadas de inflação do valor dos activos permitiram aos
especuladores, proprietários e investidorespedirem emprestado para pagarem os
juros vencidos e ainda assim obterem uma margem de lucro. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Esta
esperança de ganhos permanentes fez com que os investidores pagassem aos
credores a totalidade do rendimento, fazendo assim com que os bancos se
tornassem nos maiores beneficiários das rendas. Este processo de inflação dos
preços através do crédito fácil e da diminuição das taxas de juro alimentava-se
a si mesmo. Era também um processo autodestrutivo, pois o aumento do valor pelo
qual uma renda imobiliária ou um rendimento empresarial pode ser convertido em
capital a ser emprestado pelos bancos aumentou o peso da dívida na economia. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Os
mercados de valores mobiliários também se tornaram parte desde problema. O
aumento do valor das acções e das obrigações fez com que os fundos de pensões
comprassem mais caro os garantes dos seus rendimentos, colocando em risco o
modelo de fundo de pensões americano. Também em perigo ficou a indústria, pois
em vez de viabilizarem soluções financeiras para as empresas, os mercados
tornaram-se candidatos à aquisição dessas mesmas empresas em situação de
endividamento. Os investidores pediam emprestado para comprar aos accionistas
endividados, sobrecarregando de dívidas as empresas. Os mais bem sucedidos
saqueadores deixavam atrás de si apenas carcaças de empresas falidas. Quando os
credores investiram os ganhos económicos deste processo para influenciar o
poder político a sobrecarregar de impostos os salários e a industria, enquanto
aligeirava a sua própria carga fiscal, isto aumentou o custo de vida e o custo
da actividade empresarial numa proporção superior à da diminuição dos preços
pela evolução tecnológica. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A União
Europeia rejeita a criação de moeda por parte do Banco Central, deixando o
financiamento da dívida para os bancos privados &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O
artigo 123 do Tratado de Lisboa proíbe o Banco Central Europeu (BCE) ou
qualquer outro banco central de emprestar dinheiro aos estados. Mas os bancos
centrais foram criados precisamente com a função de financiar a dívida dos seus
estados. A União Europeia conseguiu fazer retroceder a história em 300 anos,
procedendo de uma forma idêntica à que era comum no tempo que antecedeu à
criação do Banco de Inglaterra. Ao reservar a tarefa da criação de crédito
exclusivamente à banca comercial, deixou os governos sem um banco central que
pudesse financiar as despesas públicas necessárias para impedir a depressão e o
colapso financeiro generalizado. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;No
entanto, o feitiço virou-se contra o feiticeiro. Os partidários de uma moeda
forte que ditam as políticas europeias assumiram que a dívida pública estaria
sempre isenta de riscos. Obrigar os défices públicos a serem financiados por
credores privados parecia oferecer uma bela oportunidade: poder recolher juros
através da criação electrónica de crédito, algo que os governos podem eles
mesmo fazer. Agora, os governos europeus necessitam de crédito para equilibrar
os seus orçamentos sob pena de incumprimento da dívida. Face a esta situação a
banca privada quer que o banco central crie dinheiro para resgatar os maus
empréstimos em que está atolada. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
situação é a seguinte: O Banco Central Europeu (BCE) empresta 489 mil milhões,
a um prazo de 3 anos e a 1% de juro à banca privada para que esta, por sua vez,
compre títulos da dívida da Grécia ou de Espanha. Esta política de compra da
dívida por parte da banca privada nos &quot;mercados&quot;, depois conseguido o
dinheiro emprestado junto do BCE a uma taxa de juro baixa é uma oportunidade de
ouro para ter lucro fácil. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;De que
forma é que estas facilidades concedidas à banca privada podem ser consideradas
menos inflacionárias para a economia do que o financiamento da dívida
directamente pela acção do banco central? Será que o objectivo é apenas dar aos
bancos uma oportunidade para obterem ganhos fáceis e para que retomem a
economia de&quot;bolha&quot;, a mesma que nos trouxe à actual crise de
sobre-endividamento? &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Conclusão
&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Os
governos podem gerar crédito nos seus computadores tão facilmente como o fazem
os bancos comerciais. E, ao contrário dos bancos, é previsível que as suas
despesas sirvam um propósito social e sejam definidas democraticamente. Quando
os bancos comerciais se apoderam do controlo da política económico-financeira
em detrimento dos governos e dos bancos centrais, eles tendem a defender a sua
política lucrativa de criação de um crédito inflacionário dos activos –
deixando os custos para serem pagos pela austeridade pós-bolha. Isto torna o
volume de dívida ainda mais difícil de pagar – na verdade, impossível. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Voltamos
assim à questão de quão diferente é a criação pública de dinheiro para
financiar os défices orçamentais, da emissão, por parte dos governos, de obrigações
a serem compradas pelos bancos. A última opção é apenas uma forma mais
complicada de financiar os ditos défices – com um custo desnecessário em juros.
Quando os governos convertem os seus défices orçamentais em dinheiro, não
precisam de pagar juros aos detentores das obrigações. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Já ouvi
banqueiros argumentarem que os governos precisam de um corretor honesto para
poderem decidir se um determinado empréstimo ou despesa pública é responsável.
Até agora, as suas opiniões não geraram crédito produtivo. Mas ainda assim,
procuram agora reparar os estragos da crise financeira convencendo os governos
devedores a venderem propriedade pública. Esta &quot;solução&quot; baseia-se no
mito de que a gestão privada é mais eficiente e baixará os custos dos serviços
infraestruturais básicos. No entanto, tal &quot;solução&quot; implica o
pagamento de juros aos compradores dos direitos de extracção de rendas, de
salários mais altos aos executivos, da opção de compra de acções e de outras
taxas financeiras. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
maioria dos ganhos é obtida pela utilização de trabalho não sindicalizado e
acabam normalmente por ser devolvidos aos compradores, aos seus banqueiros e
aos detentores de obrigações, em vez de reverterem para o orçamento público. E
os banqueiros promovem a desregulamentação dos preços, permitindo aos novos
donos aumentar o custo do acesso a esse serviço. Isto torna a economia mais
dispendiosa e consequentemente menos competitiva – precisamente o oposto
daquilo que fora prometido. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A banca
alterou-se de tal forma desde os tempos em que financiava o crescimento
industrial e o desenvolvimento económico que agora beneficia sobretudo um
despesismo económico predatório e extractivo, oposto àquele que se baseia em
empréstimos produtivos. Este é o grande problema do nosso tempo. Os bancos emprestam
hoje em dia sobretudo a outras instituições financeiras, a fundos de
investimento, a raiders empresariais, companhias de seguros e imobiliárias,
para além de especularem eles próprios no mercado das divisas, na arbitragem
das taxas de juro e em estratégias comerciais dirigidas informaticamente. As
empresas comerciais evitam o sector bancário ao financiarem novos investimentos
de capital a partir dos seus próprios lucros e satisfazem as suas necessidades
de liquidez emitindo directamente o seu próprio crédito comercial. Mas, para
que a economia de casino continue a triunfar, os banqueiros querem agora não
apenas que os governos os resgatem, mas que lhes permitam renovar o seu plano
de empresarial falhado – e que mantenham as dívidas actuais para que os
credores não sofram perdas. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Estas
exigências significam que a sociedade deve ficar a perder e ainda sofrer os
efeitos da depressão económica. Estamos a lidar não apenas com ganância, mas
com um comportamento claramente hostil e anti-social. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Assim,
a Europa chegou a um momento fundamental, em que terá de decidir que interesses
pôr em primeiro lugar: os dos bancos ou os da &quot;economia real&quot;. A
História dá-nos variados exemplos que mostram os perigos de capitular face aos
banqueiros, e também de como reestruturar os bancos num sentido mais produtivo.
As questões seguintes são bastante claras:&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Será
que o papel histórico dos bancos está acabado ou podem eles ser reestruturados
de forma a financiarem investimentos produtivos em vez de se limitarem a
inflacionar o preço dos activos financeiros? &lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Será
que uma opção pública não resultaria num crédito melhor direccionado e menos
dispendioso? &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Porque
não promover a recuperação da economia através de uma amortização das dívidas
que seja o reflexo a capacidade de as pagar, em vez de abandonar cada vez mais
riqueza às mãos de credores cada vez mais agressivos?&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Resolver
os problemas financeiros da zona euro pode tornar-se mais fácil através das
reformas fiscais defendidas pelos economistas clássicos como complemento às
reformas financeiras. Estes defendem um aumento da carga fiscal sobre o
imobiliário e sobre os lucros monopolistas e financeiros, de modo a livrar os
consumidores e os assalariados de uma pesada taxação. O princípio é o de que os
direitos sobre a propriedade, os monopólios e outros privilégios do género não
acarretam directamente custos de produção, e assim podem ser taxados sem
qualquer impacto na rareza ou no seu preço no mercado. A abolição das deduções
fiscais de que os lucros gerados pelos juros beneficiam seria outra reforma
chave necessária à resolução do problema. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Uma
taxa sobre as rendas imobiliárias baixa o preço das casas e dos serviços
básicos, cujos rendimentos tendem a ser capitalizados através de empréstimos
bancários e pagos posteriormente sob a forma de juros. Ainda para mais, os
rendimentos imobiliários e decorrentes dos recursos naturais são os mais fáceis
de taxar (assim como os rendimentos decorrentes dos juros), pela simples razão
de que são amplamente visíveis e de que o seu valor é fácil de determinar. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
pressão para encurtar os défices orçamentais oferece uma oportunidade única
para racionalizar o sistema fiscal da Grécia e dos restantes PIIGS, onde os
ricos escapam ao pagamento de impostos. O problema político que bloqueia uma política
fiscal clássica é o de que esta interfere com os lucros fáceis que a banca
procura capitalizar sob a forma de empréstimos. Assim, a banca move as suas
influências para que o imobiliário e os monopólios existentes (e também a
própria banca) continuem isentos de impostos. Apesar de desejar a solvência dos
estados, para que estes cumpram as obrigações da dívida, o sector financeiro
pôs em marcha uma enorme operação de relações públicas, que se estende até aos
economistas duvidosos da &quot;academia&quot;, para publicitar uma forte
oposição às políticas que podem resolver as discrepâncias fiscais da forma mais
justa. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;É
demasiado cedo para prever se serão os bancos ou os governos a sair vitoriosos
da crise actual. Da mesma forma que a economia se tem vindo a dividir entre
credores e devedores, também o poder de decisão tem mudado das mãos das mãos
dos governos para as dos banqueiros. A maneira mais fácil de manter esse poder
é impedir a existência de um verdadeiro banco central e não deixar que os
governos interfiram com monopólio bancário de criação de crédito. A resposta
necessária seria que os bancos centrais e os governos agissem em conformidade
com a sua função e promovessem uma forma pública de criação de crédito. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;____________________________________________________________________&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Notas:&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;(1)Joseph E. Stiglitz, &quot;Obama&#039;s Ersatz
Capitalism,&quot; The New York Times, Abril 12009,
&lt;a href=&quot;http://www.nytimes.com/2009/04/01/opinion/01stiglitz.html&quot; title=&quot;http://www.nytimes.com/2009/04/01/opinion/01stiglitz.html&quot;&gt;http://www.nytimes.com/2009/04/01/opinion/01stiglitz.html&lt;/a&gt; &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[2]
&lt;a href=&quot;http://neweconomicperspectives.blogspot.com&quot; title=&quot;http://neweconomicperspectives.blogspot.com&quot;&gt;http://neweconomicperspectives.blogspot.com&lt;/a&gt; , e The Best Way to Rob a Bank is
to Own One (2005). &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[3] George W. Edwards, The Evolution of
Finance Capitalism (New York: 1938):68. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[4] Cf. a literatura da especialidade dos anos
1920&#039;s, o seu pedigree &quot;Ricardiano&quot; e a sua subsequente recuperação
pelo FMI e por outras instituições de crédito em Trade, Development and Foreign
Debt: A History of Theories of Polarization v. Convergence in the World Economy
(1992; new ed. ISLET 2010). O contexto político é tratado por mim em Super
Imperialism: The Economic Strategy of American Empire (New York: Holt, Rinehart
and Winston, 1972; 2nd ed., London: Pluto Press, 2002)&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;____________________________________________________________________&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[Artigo tirado do sitio web portugués ‘&lt;a href=&quot;http://resistir.info/crise/hudson_28jan12_p.html&quot;&gt;Resistir.info&lt;/a&gt;’,
do 8 de febreiro de 2012]&lt;/p&gt;</description>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1809">banca</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1465">capitalismo</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1461">crise</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1460">economía</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1464">finanzas</category>
 <pubDate>Thu, 09 Feb 2012 12:30:33 +0100</pubDate>
 <dc:creator>rafa.villar</dc:creator>
 <guid isPermaLink="false">27707 at http://www.galizacig.com/avantar</guid>
</item>
<item>
 <title>Estado español: A contrarreforma laboral que prepara o goberno do Partido Popular</title>
 <link>http://www.galizacig.com/avantar/opinion/8-2-2012/estado-espanol-a-contrarreforma-laboral-que-prepara-o-goberno-do-partido-popular</link>
 <description>&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Aínda
que a totalidade das medidas [da reforma laboral prevista] son un
desenvolvemento do xa&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;iniciado na última etapa do Goberno de Zapatero, supoñen unha volta
máis na degradación das relacións laborais e un salto cualitativo nunha nova
realidade das mesmas. Pasamos a ver con que a totalidade de novidades que se
propoñen, se se fan realidade, supoñen a andamiaxe sobre a cal pasaremos da
existencia dunha xeración precaria a unha sociedade precaria.&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;As
propostas laborais do Partido Popular no seu programa electoral&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O
Partido Popular anunciou no seu programa electoral algunhas medidas sobre as
relacións laborais, aínda que optou por non explicitar o contido exacto destas
á vez que agochaba conscientemente a maioría de formulacións que vén mantendo
sobre o Dereito do Traballo.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O
contido en materia laboral da dereita española explicítase no seu programa
electoral no apartado “Estabilidade e reformas para o emprego” e dentro do
mesmo no apartado 1.4. denominado “Emprego seguro e flexíbel para todos”.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
introdución do indicado apartado autodenominado “Diagnóstico” pódese resumir no
seguinte literal: “Un mercado de traballo ríxido, excesivamente regulado e
segmentado fixo que o principal mecanismo de axuste das empresas ante a crise
económica sexa o despedimento dos traballadores máis novos, con contratos
temporais ou con menor antigüidade, cando non o peche”.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Describir
as relacións laborais como ríxidas supón en por si un menosprezo da verdade: agás
a transformación do contrato de tempo parcial a tempo completo e viceversa as
restantes notas do contrato poden ser modificadas. Indicar que os peches e
despedimentos teñen como principal causa a suposta rixidez é simplemente
pornográfico. Onde sitúa o PP esa suposta rixidez? Nada tivo que ver a crise
orgánica que atravesa o capitalismo coa destrución de emprego? Por que non
evitaron aqueles Estados con maiores niveis de desregulación de Dereitos
Laborais a destrución de emprego? Por que outros cun Dereito Laboral máis
garantista viron unha diminución do emprego inferior? De feito un dos motivos
polo cal caeu o emprego foi exactamente o contrario ao que sinalan os
conservadores, as extinción de contractos temporais, que é a forma máis
precaria (flexíbel dirían eles) de contratación. Á súa vez a importancia do
turismo e a construción na economía foi o outro elemento determinante na destrución
de emprego.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Antes
de enumerar as medidas anuncia tamén o PP os seus obxectivos, que din ser
emprego seguro e flexíbel, ese gran oxímoron que se cousifica como a teoría da &lt;em&gt;flexiseguridade&lt;/em&gt;. Non nos cansaremos de
dicir que o emprego se é seguro non é flexíbel, a flexibilidade é a negación da
seguridade.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;En
canto á súa descrición de até 10 medidas iníciase cunha primeira xenérica sobre
as materias que deben ser obxecto de reforma (aínda que das medidas podemos
observar que é unha auténtica contrarreforma): “contratación, a negociación
colectiva, o sistema de relacións laborais, a formación orientada ao emprego e
a intermediación”.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
segunda das medias descríbese como unha simplificación da contratación
temporal, o cal non supón en ningún caso unha actuación limitativa da
temporalidade senón unha minoración da burocracia para os empresarios (é
curioso que indiquen que a medida terá como efecto “dar expectativas”). Á súa
vez, a continua evocación da flexibilidade non augura unha limitación da
temporalidade.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
terceira das medidas que propón o PP é a creación dun fondo de capitalización
individualizado para cada traballador que contemple a cobertura fronte ao
desemprego e que favoreza a mobilidade e a formación continua. Este era o punto
polo cal Rubalcaba suxería durante a campaña electoral que o partido de Rajoy
modificaría a prestación de desemprego, á súa vez que deu pé a que este último
confundise o “sistema austríaco” coa proposta do seu partido. A proposta
conservadora supón non só unha regulación diferenciada da prestación de
desemprego senón que tamén insinúa que o responsábel desta sexa o traballador e
traballadora, e non o Estado.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
cuarta das medidas ten como significación a primacía en todos os supostos dos
pactos entre traballadores e empresas (ten que se entender que en relación ao
regulado en convenios colectivos sectoriais). En todo caso o máis preocupante
desta proposta é que non fai referencia ao pactado cos representantes dos
traballadores senón cos “traballadores”, o que supón a negación da negociación
colectiva e a substitución polo pacto individual, algo que debería ser contrario
ao artigo 37 da Constitución Española que consagra como dereito a negociación
colectiva laboral entre empresas e representantes dos traballadores. É posibelmente
unha sibilina fórmula para propor a negación da negociación colectiva no ámbito
das PEMES.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
quinta das medidas é a intensificación da expresada como flexibilidade interna
nas condicións de traballo, o que tan só pode significar non xa unha existente
posibilidade de modificar as condicións de traballo, senón cambios sen causas,
sen procedementos, sen prazos. En definitiva unha aposta clara pola
desregulación absoluta e ilimitada dos elementos da relación laboral, o que
significa a inseguridade absoluta para traballadores e traballadoras en
relación ao que pode ser a súa xornada, horario, funcións, retribucións, etc.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A sexta
medida é sobre a cotización dos autónomos. Incorporando a sétima unha
solicitude de, aínda máis, desregularización respecto das relacións laborais
con autónomos e microempresas. Non podemos chegar a saber se se refire a contratación,
condicións de traballo, extinción contractual ou a totalidade destas.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
oitava medida é sobre a formación permanente, sen que se propoña que esta puidese
ser en xornada de traballo. En todo caso deberemos lembrar que non existe
déficit de formación nos traballadores e traballadoras.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
novena medida é o que denominan “unha eficaz colaboración público-privada nos
servizos globais de emprego, permitindo a xestión integral dos servizos de
intermediación, selección de persoal, posta a disposición de traballadores,
recolocación e formación tanto a traballadores como a empresas”. En definitiva
unha aposta pola privatización absoluta da xestión da prestación de desemprego,
a formación e o emprego. Á súa vez, insinúase unha asunción por parte das ETTs desa
cadea que vai da xestión da prestación de desemprego á formación e a selección
de persoal.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
décima medida abraia por pretender na súa primeira parte ser unha aposta por
mecanismos antidiscriminatorios. Aínda que non se concreta de xeito ningún,
resulta paradoxal que o partido con representación parlamentaria que máis
explotou as diferenzas por razón de sexo, relixión, opinión, circunstancias
persoais ou sociais poida solicitar agora medidas antidiscriminatorias. Neste
mesmo apartado require controis sobre un pretendido absentismo laboral
inxustificado: iso é simplemente un absurdo cando a lexislación laboral vixente
tipifica co despedimento esas prácticas; seguramente o que se propón para os
traballadores é un actuación inquisitoria sobre as situacións de Incapacidade
Temporal, nunca polas súas causas sempre a polas súas vítimas. Canda a CEOE, o
que está facendo o PP é caracterizar como absentismo as situacións de
Incapacidade Temporal, insinuando á súa vez que existe fraude nestas
situacións.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A medida
décimo primera supón en todo caso unha proposta sen concretar pola conciliación
da vida laboral e familiar. Do mesmo xeito se fala do teletraballo.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
última das propostas é sobre a bonificación das contratacións que poidan facer
os traballadores autónomos.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;En todo
caso existe unha diferenza clara entre o que o PP recolleu como contido das
súas propostas en materia de relacións laborais no seu programa electoral e o
que realmente defendeu tanto en procesos lexislativos como en discusións
políticas previas.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;As
propostas laborais do Partido Popular que non explicitou no seu programa
electoral pero que manifestou publicamente, as que agocha&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O PP
repetiu en diferentes momentos da campaña electoral que se goberna baseará a
reforma nas 71 emendas que o Grupo Popular presentou no Congreso á tramitación
da Lei 35/2010. Así debemos achegarnos tanto á súa actuación parlamentaria como
ás súas propostas públicas para trazar perspectiva sobre a próxima modificación
da normativa laboral.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Contratación
temporal: menos modalidades contractuais pero máis precariedade&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Polo
que respecta a esa pretendida redución dos contratos temporais non tivo
expresión ningunha, aínda que si houbo unha concreción clara para estender a
temporalidade máis precaria. Así a Proposición non de Lei sobre un Plan de
Emprego para os mozos de agora hai un ano contén unha manifestación clara e
inequívoca: que o contrato de formación poida executarse novamente nunha mesma
empresa sempre que o posto de traballo sexa distinto, así como que as ETTs
poidan formalizar esta modalidade contractual. Lembremos que o Grupo Socialista
no Congreso, reproducindo parcialmente os argumentos do PP, procedeu a aumentar
a idade límite deste contrato até os 30 anos e estableceu as retribucións posíbeis
para esta modalidade en 421 € (o 75% do SMI). Para rematar ata diminuía os
requisitos de necesaria formación deste contrato. Do mesmo xeito, expresamente
para os mozos veñen insistindo en prácticas non laborais, é dicir, man de obra
sen dereitos e sen retribucións (aínda que realizando unha lectura do RD
1543/2011 parecería que o Goberno do PSOE xa se lles adiantou). Así, o PP non propuxo
realmente ningunha medida para limitar a temporalidade e si distintas para
incentivala e mesmo precarizala.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Pola
contra no proceso lexislativo derivado da Lei 35/2010 si que emendou o contrato
de obra e servizo cuxo contido suporía o ampliar a duración máxima do contrato
ata os 4 anos, ampliábel até os 5 anos mediante convenio colectivo.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Anunciouse
tamén que optan os conservadores por un contrato de prácticas no cal a súa
finalidade sexa a obtención de experiencia, sen que a negociación colectiva
poida identificar determinados postos de traballo, funcións ou categorías.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Indemnización
por despedimento: extensión de 33 días por ano con tope de 24 mensualidades e
autopago a través do fondo de capitalización&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;En
canto á indemnización por despedimento improcedente (inxustificado, sen causa)
o Partido Popular deixou caer diferentes propostas, reproducindo as discusións
que en materia económica se dan entre liberais e ultra conservadores. Así,
estes últimos esixiron até a saciedade contrato único con indemnización de 20
días por ano e extinción non causal. Doutra banda os sectores liberais informaron
o PP sobre a posíbel ilegalidade do contrato único con despedimento acausal e
veñen ofrecendo como alternativa o acabar xeneralizando a indemnización a 33
días no improcedente e a 20 ó 12 días por ano o obxectivo procedente.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Á súa
vez, aínda que non son partidarios que todos os despedimentos leven aparellada
a achega de 8 días por ano do FOGASA, si que optarán por esta vía para todos os
contratos indefinidos e despedimentos procedentes derivados de extinción
colectiva ou obxectiva, con independencia da situación da empresa ou a
realidade da mesma.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Causa medo
o intentar entender o significado do programa do PP que fala expresamente dun
modelo a medio camiño entre o “austríaco” e o autopago da indemnización por
parte do traballador e a traballadora. Así, na emenda presentada polo Grupo
Parlamentario Popular na tramitación da Lei 35/2010, apóstase por un modelo que
sen aumentar as cotizacións empresariais supoña un fondo de capitalización
constituído ao longo da súa vida en relación a días por ano de servizo e que
será obxecto de recuperación nos supostos de despedimento. Deste xeito
constitúese unha realidade indemnizatoria pola que cada traballador ou
traballadora paga a súa durante a vida laboral: o despedimento pasa de ser un
custo variábel para as empresas a un non-custo ou custo fixo e constituído no
tempo. É escusado dicir que iso xerará a crenza entre os empresarios de que o
despedimento carece de custo ningún.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Despedimento
obxectivo e colectivo: facilitar máis a causa económica e a extinción por
ausencias xustificadas&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Máis
aló da discusión sobre o custo do despedimento improcedente ten tanto ou máis
importancia o elemento causal do despedimento obxectivo e os Expedientes de
Regulación de Emprego. Nas emendas á Lei 35/2010 expresaban: “Enténdese que
concorren causas económicas cando dos resultados da empresa ou da evolución do
seu nivel de actividade despréndase unha situación económica negativa. Para
estes efectos, a empresa acreditará os resultados ou a evolución do nivel de
actividade que serven de base á decisión extintiva”. Percíbese así unha vontade
de facilitar, aínda máis, a causa económica.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Nun
sentido similar, o criterio finalístico para as causas técnicas, organizativas
e produtivas facilitará aínda máis as extincións de contrato: “xustificar que destas
se deduce a razoabilidade da decisión extintiva para axustar o volume de
emprego da empresa á situación derivada da causa acreditada”.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Complementariamente,
para o despedimento obxectivo por faltas xustificadas propuxeron en repetidas
ocasións a eliminación das ausencias colectivas, para que fose causa de
despedimento, apenas unha determinada porcentaxe de ausencias individuais
xustificadas.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Bonificación
da contratación: inclusión de &lt;em&gt;bonus malus&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
primeira das medidas que o PP se encargou de anunciar foi a bonificación de
calquera contrato, co cal mesmo a contratación temporal e precaria recibirían
diñeiro das arcas do Estado ou estarían exentas de cotizacións.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Pretendéronse
xustificar as bonificacións polo alto nivel do desemprego xuvenil, feminino e
de maiores de 52 anos, aínda que ao final se bonifica practicamente toda a
contratación, co cal non existirá nin tan sequera un efecto de estimular uns
determinados contratos.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Con
especial entusiasmo propóñense as bonificacións a autónomos, reforzándoos así
como empresarios, á súa vez que o desenvolvemento lexislativo do autónomo
dependente sitúa os mesmos ao puro arbitrio da existencia de dereitos.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Prestación
de desemprego e axencias de colocación: transformación da prestación de
desemprego e profundización na súa xestión&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Os
conservadores españois anunciaron a &quot;capitalización individualizada&quot;
para a prestación de desemprego, o que supón romper co histórico sistema de
solidariedade e unidade de caixa, así como coa achega do Estado, e pasar a un
sistema privado onde cada traballador e traballadora deberá asegurar a súa
situación de desemprego. Xa nos últimos 3 anos distintos dirixentes do PP
manifestaron a título persoal a súa vontade de rebaixar a prestación de
desemprego e presionar para a perda da mesma ante determinados incumprimentos
formais.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Os
trámites lexislativos tamén puxeron de manifesto a opción por que as Empresas
de Traballo Temporal operen como empresas de colocación sempre que obteñan para
iso autorización do Servizo Público de Emprego Estatal.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Negociación
colectiva: reforzamento do convenio de empresa e do descolgue respecto ao
convenio de sector&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Outra
das medidas que o PP non quixo explicitar pero se pode ata extraer do seu
programa é a eliminación da negociación colectiva das PEMES, na medida que
escribe preferencia do pactado entre empresas e traballadores, iso non é
convenio colectivo, que debe subscribirse cos representantes dos traballadores
e non cos traballadores a título individual (alguén cre que un traballador
poida negociar algo a título individual ante a empresa?). En todo caso máis aló
de explicitar a súa vontade de primar en canto a salarios e condicións laborais
o pactado en convenio de empresa explicitouse a primacía no seu conxunto dos
convenios de empresa sobre os de sector. Tamén manifestou a súa opción, segundo
o diario económico&lt;em&gt; Expansión&lt;/em&gt;, por
tres actuacións concretas: 1ª. Que os incrementos retributivos sexan en
relación ao incremento da produtividade, sen que en ningún caso nunca
expliciten se é a produtividade individual de cada traballador ou traballadora,
a media dos mesmos ou a da empresa. 2ª. Primar convenios de empresa respecto
dos do sector. 3ª Facilitar o descolgue dos convenios colectivos.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A medio
camiño entre a modificación de condicións e a negociación colectiva propúxose
tamén unha posibilidade de descolgue sobre as materias referidas no artigo 41
do Estatuto dos Traballadores contidas nun convenio colectivo sectorial
mediante “acordo entre a representación empresarial e a parte traballadora
lexitimada para negociar un convenio”. Así se pretende poder modificar mediante
un simple acordo con representación unitaria as condicións establecidas en
convenio de sector referidas a xornada, horario e distribución do tempo de
traballo, réxime de traballo a quendas, sistema de remuneración, réxime
salarial, sistema de traballo e rendemento e funcións, engadíndose polo PP as
melloras voluntarias de Seguridade Social. En todo caso temos que lembrar que a
lexislación vixente xa me permite algo bastante similar.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Continúan
igualmente obsesivos cunha centralización dos convenios desde o punto de vista
territorial (agora chaman unidade de mercado ao que sempre chamaron unidade da
patria), á vez que tamén optan por profundar no convenio de empresa.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Desregulación
das condicións de traballo&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;En
canto ao aumento da “flexibilidade interna”, algo que xa se anuncia xenericamente
no programa electoral, no terreo do concreto o PP emendou en trámite
parlamentario os EREs de suspensión para que os que non teñan carácter
colectivo poidan derivarse dunha actuación unilateral das empresas, véndose
obrigados os afectados a recorrer xudicialmente (en definitiva sen a necesaria
autorización da Autoridade Laboral).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Un das
formulacións dos conservadores españois que menos se valoraron foi a súa
vontade de modificar a regulación da modificación das condicións de traballo
para que na negociación colectiva poidan establecer novas causas. Iso podería
supor de facto unha desregularización total das condicións de traballo a través
da negociación colectiva, aínda que debemos manifestar as nosas dúbidas sobre a
legalidade da medida.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Preténdese
reformar o criterio do grupo profesional e prescindir do de categoría,
ampliaríase así a posibilidade de modificación das funcións sen que tivesen a
consideración de modificación substancial, ao non considerar substanciais todas
as que fosen entre grupo profesional.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Propúxose
igual ampliar o período de proba ata 4 meses nas empresas de menos de 50
traballadores para quen non fosen técnicos titulados.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Empresas
de Traballo Temporal&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Á xa
anticipada opción para que as Empresas de Traballo Temporal operen como
empresas de colocación débese sumar unha vontade de transformar ás mesmas como
unha empresa máis: que o réxime da extinción de contrato sexa o do Estatuto dos
Traballadores e que non exista limitación ningunha na súa actuación (sectores
especialmente protexidos, administracións públicas, etc).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Á súa
vez insinúase unha asunción por parte das ETTs desa cadea que vai desde a
xestión da prestación de desemprego, á formación, á selección de persoal.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Dereito
de Folga&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Non só
se propuxo abertamente a creación dun catálogo xenérico de servizos mínimos,
algo tan contrario ao propio Dereito a Folga como seguramente ilícito, senón a
prohibición expresa do exercicio do Dereito para solicitar a mellora dun
convenio colectivo en ultraactividade (“vixencia prorrogada”). De feito
chegouse a explicar a solicitude como a prohibición de folga co fin de alterar
o pactado en convenio colectivo, algo que xa existe na lexislación vixente.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Redución
salarial na Administración e contención salarial na empresa privada&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Non
forma parte de emenda ningunha, nin tan sequera se anunciou publicamente polo
Partido Popular pero é esperábel unha redución das retribucións e outras
condicións da Administración e empresas públicas.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Do mesmo
xeito que respecto das retribucións das empresas privadas veñen trasladando que
sexan en relación ao incremento da produtividade. O que nunca explican é como
se executaría realmente isto.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Procedementos
de solución extraxudicial de conflitos, fondos de formación e control de
Incapacidade Temporal&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Fíxose
público que xa existe proceso de negociación entre as direccións dos sindicatos
maioritarios e patronal, así como as materias sobre as que se di existe acordo:
procedementos extraxudiciais de conflitos, fondos de formación e control da
Incapacidade Temporal.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;En todo
caso aínda que non se concretaron os termos de modificación das sinaladas
materias parecese que estarían nas liñas de ampliar os supostos de arbitraxe e
mediación, crear algún novo suposto de formación e incrementar a fiscalización
sobre as situacións de Incapacidade Temporal.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Unha
nova contrarreforma laboral con ou sen o acordo dos sindicatos maioritarios
para o inicio do ano&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Máis
aló da existencia dun programa acabado e exacto das propostas do novo Goberno,
unha das cuestións sobre as que máis claridade existe é esta: ou se plasma un
acordo entre sindicatos maioritarios e patronais, ou Rajoy regalaranos un dos
seus primeiros Real Decreto durante as primeiras semanas do ano 2012.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O
contido en todo caso será un profundamento das políticas que en materia laboral
desenvolveu a anterior lexislatura con Goberno do PSOE (Lei 33/2010, RD 7/2011,
RD 10/2011, RD 1543/2011): reducir o numero modalidades contractuais temporais
pero desenvolver os supostos de temporalidade máis precaria; facilitar o
despedimento obxectivo por causa económica e por ausencias xustificadas;
xeneralizar a indemnización por despedimento improcedente a 33 días por ano e
tope 24 mensualidades, así como pór en marcha o sistema de capitalización da
indemnización; privatización da xestión da prestación de desemprego; primacía
absoluta dos convenios de empresa sobre os convenios do sector e descolgue
sobre os mesmos; contención nos salarios e redución das retribucións en
Administración e empresas públicas, aumento da “flexibilidade interna”;
extensión das ETTs ; limitación do Dereito de Folga; nova xestión da
Incapacidade Temporal.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Aínda
que a totalidade das medidas son un desenvolvemento do xa iniciado na última
etapa do Goberno de Zapatero, supoñen unha volta máis na degradación das
relacións laborais e un salto cualitativo nunha nova realidade das mesmas.
Pasamos a ver con que a totalidade de novidades que se propoñen, se se fan
realidade, supoñen a andamiaxe sobre a cal pasaremos da existencia dunha
xeración precaria a unha sociedade precaria. Apenas excepcionais colectivos
profesionais poderán escapar dunha realidade que pola propia dinámica
lexislativa e a práctica sindical maioritaria se ha consolidar nos próximos
anos. En todo caso o proceso debese ser ao revés: que unha realidade sindical
combativa fose capaz de inverter a realidade normativa. Xa non se trata de
resistir, para iso chegamos tarde, agora trátase de recuperar.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[Artigo tirado do sitio web ‘&lt;a href=&quot; A contrarreforma laboral que prepara o goberno do Partido Popular&quot;&gt;Mientras tanto&lt;/a&gt;’,
do 29 de decembro de 2011]&lt;/p&gt;</description>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1493">crise económica</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1843">Estado español</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1486">neoliberalismo</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/6646">Partido Popular</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/3753">reforma laboral</category>
 <pubDate>Wed, 08 Feb 2012 11:18:16 +0100</pubDate>
 <dc:creator>rafa.villar</dc:creator>
 <guid isPermaLink="false">27671 at http://www.galizacig.com/avantar</guid>
</item>
<item>
 <title>2012, 2013... A crise que non cesa</title>
 <link>http://www.galizacig.com/avantar/opinion/8-2-2012/2012-2013-a-crise-que-non-cesa</link>
 <description>&lt;p&gt;&lt;strong&gt;A
presumíbel creba de Grecia, o empeoramento da situación no Estado español e a
constante deterioración de Italia debuxan un escuro panorama que o cambio
euro-dólar favorábel ao euro non vai poder aliviar.&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Os
prognósticos do FMI para a economía europea son sombríos para 2012 e mesmo para
2013. A recesión na que entraron as economías belga, francesa, italiana e
española, xunto coa grega e a portuguesa, amplifica a crise da débeda soberana,
que se converte nun problema irresolúbel.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
aplicación simultánea de plans de austeridade en varios países, derivados da
decisión de equilibrar as contas públicas e «salvar o euro», provocou unha
contracción da economía, á que hai que engadir a política que levan os bancos, moi
expostos á crise da débeda soberana e sempre fraxilizados pola crise das
hipotecas estadounidenses «subprime» e os créditos «tóxicos».&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Todo
iso leva unha desconfianza crecente para realizar préstamos interbancarios, así
como á restrición de créditos aos particulares e ás empresas.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;En
decembro pasado o BCE inxectou máis de 460.000 millóns de euros, ao 1%, á banca
europea, pero esta preferiu gardar, temporalmente, os créditos concedidos,
dados os riscos de facilitar diñeiro a familias e empresas, e esperar á
primavera de 2012 para refinanciar débeda soberana ao 4-6%. Xa en xaneiro
pasado se vendeu «nos mercados» débeda soberana a tipos de xuro variábel
(2-5%). Xa que logo, a pesar da liquidez existente, persiste a contracción de
créditos para a actividade económica xunto cunha política de austeridade dos
gobernos.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Vexamos
os posíbeis escenarios de endurecemento a curto prazo desta crise duradeira:&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;1. A creba de Grecia antes de fin de marzo. A
pesar de que o FMI continúa prestando diñeiro, o proceso de reestruturación da
débeda atópase con moitos obstáculos, tanto por parte dos bancos acredores como
dos fondos de investimento. A situación social degrádase día a día, a política
de impostos cada vez é máis gravosa, todo iso empurra á creba da economía grega.
E nese suposto, Grecia non tería ningún interese en permanecer na zona euro. O
cal crearía maiores dificultades á economía portuguesa e española.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;2. Empeoramento da situación española . O
déficit público é do 8% do PIB (preto de 82.000 millóns de euros), a taxa de
paro do 23%. Os gobernos autonómicos e municipais acumularon débedas con
empresas privadas por valor de 133.000 millóns de euros, sendo dúas terceiras
partes destas débedas de carácter público. Xa que logo, o déficit público real
é do 16% do PIB.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Por
outra banda, os créditos de dubidoso cobro que se acumulan nos bancos e caixas
españolas traduciranse finalmente nunhas necesidades financeiras suplementarias
por parte das finanzas públicas da orde de 50.000-70.000 millóns de euros.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
considerar que a débeda privada española (de familias e empresas) supera os
dous billóns de euros e que a débeda pública rolda os 700.000 millóns de euros.
Non é de estrañar que, ante a fraxilidade da economía española, os tipos de
xuros de débeda pública a longo prazo (10 anos) alcancen valores de 5-6,5%, e
que os xuros a pagar no primeiro semestre de 2012, pola débeda global sexan da
orde de 250.000 millóns de euros. É evidente que o refinanciamento da débeda
española é imposíbel de cumprir.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;3. A persistente deterioración da situación
italiana. A pesar dos «esforzos» de Berlusconi e da facundia de Monti, a
situación deteriórase rapidamente. En 2012, a riqueza (PIB) creada ascenderá
como moito o 1,5%. A taxa de xuros da débeda pasará de 4% en 2011 a 5% (como
mínimo) en 2012 e o volume de xuros a pagar en 2012 suporá o 6% do PIB
italiano.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;En
definitiva, a relación Débeda/PIB será de 125%. Por todo iso, Italia necesita
atopar preto de 430.000 millóns de euros en 2012 e os «mercados» dubidan que
poida conseguir doadamente no mundo financeiro ese volume de recursos.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Hai que
sinalar que os tres escenarios non son mutamente excluíntes, pero teñen a
posibilidade de facer explotar a eurozona. Como vemos, o volume de recursos que
serían necesarios para afrontar os problemas de 2012 alcanzarían a cifra de
906.000 millóns de euros para as catro economías (51.000 millóns para Grecia,
75.000 para Portugal, 250.000 para a economía española, e 430.000 para Italia).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Ante
isto, no fondo europeo de rescate existen 230.000 millóns de euros xunto con
150.000 do FMI, é dicir, en conxunto 380.000 millóns de euros, lonxe dos
previsíbeis gastos.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Como
«boas noticias» hai que sinalar que o tipo de cambio euro-dólar é favorábel ao
euro, pero non é suficiente para redinamizar a economía europea. Negros
nuboeiros sobre a eurozona que para algúns analistas, como J.Sapir, consideran
irreversíbel a deterioración da eurozona. Crise económica que reforza a
deterioración social e, á súa vez, esta deterioración xunto cos plans de
austeridade imperantes, reforzan a crise económica na eurozona que repercute,
así mesmo, noutras economías do globo.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
restrición dos créditos da zona euro vai influír directamente nos bancos dos
países do Leste europeo, que son moi dependentes dos bancos alemáns,
austríacos, franceses e italianos. Países como Bulgaria, Chequia, Hungría,
Letonia, Lituania, Polonia e Romanía acumularon 652.000 millóns de euros de
débedas cos bancos da zona euro.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
recesión de varios países europeos tamén inflúe en certos países emerxentes,
especialmente asiáticos (China, Corea, Malaisia, Tailandia...) que son
exportadores de produtos manufactureiros e que verán reducidas as súas vendas.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Non se
ven perspectivas de cambios radicais entre os responsábeis económicos e
políticos europeos, polo que é perfectamente previsíbel que en 2012, 2013 e en
anos posteriores a degradación social vaia a máis nas poboacións europeas. Até
cando?&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[Artigo tirado do xornal vasco ‘&lt;a href=&quot;http://gara.net/paperezkoa/20120208/320786/es/2012-2013-La-crisis-que-no-cesa&quot;&gt;Gara&lt;/a&gt;’, do 8 de
febreiro de 2012]&lt;/p&gt;</description>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1461">crise</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1460">economía</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/3624">euro</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1486">neoliberalismo</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1481">Unión Europea</category>
 <pubDate>Wed, 08 Feb 2012 10:05:47 +0100</pubDate>
 <dc:creator>rafa.villar</dc:creator>
 <guid isPermaLink="false">27669 at http://www.galizacig.com/avantar</guid>
</item>
<item>
 <title>O imperialismo alemão e o futuro do euro</title>
 <link>http://www.galizacig.com/avantar/opinion/8-2-2012/o-imperialismo-alemao-e-o-futuro-do-euro</link>
 <description>&lt;p&gt;&lt;strong&gt;A crise
lançou muitas sombras sobre o futuro do euro. Parece evidente que, nas
condições atuais, a moeda europeia é amplamente vantajosa para a Alemanha, mas
não serve aos interesses dos povos que habitam a região.&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
chanceler alemã, Angela Merkel, disse nesta terça-feira, 7, que o impacto da
saída da Grécia da zona do euro seria &quot;incalculável&quot; e reafirmou a
determinação de manter o país na região. Merkel afirmou que ela não tem nenhuma
indicação de que a Grécia deixará o euro e que ela se oporia a este movimento.
&quot;Não quero que a Grécia deixe o euro e, portanto, a questão não
existe&quot;, afirmou em discurso na cidade de Berlim. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Imperialismo&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O
discurso, de uma indisfarçável arrogância germânica, sugere que a relevância do
tema depende da vontade da Alemanha e, mais precisamente, de sua atual
chanceler. &quot;Não quero que a Grécia deixe o euro e, portanto, a questão não
existe&quot;, esbravejou. O desejo dos gregos é irrelevante para a líder
direitista. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Não é
uma manifestação explícita do espírito imperialista alemão, que tantas
tragédias provocou no século 20? De todo modo, o próprio fato de Merkel ter se
dado ao trabalho de abordar a hipótese mostra que o problema existe, apesar da
retórica e dos anseios contrariados, e é tão relevante quanto preocupante para
o futuro da zona do euro e também da União Europeia.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Conseqüências
incalculáveis&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Não são
apenas os críticos da moeda comum e a oposição grega que veem a saída do país
helênico da zona do euro como mais do que provável, inevitável ou desejável.
Mesmo analistas afinados com o neoliberalismo apostam suas fichas nesta
solução, o que ajuda a explicar palavras que a chanceler alemã fez questão de
enfatizar em seu discurso: &quot;Não participarei de esforços para empurrar a
Grécia para fora do euro. Isso teria consequências incalculáveis.&quot;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;É
verdade que os efeitos deste movimento podem ser desastrosos para o euro, não
tanto pela importância econômica relativa da Grécia, pouco expressiva, quanto
pelos reflexos na confiança da população e dos investidores internacionais na
moeda comum e a possibilidade (que é grande) de efeito dominó. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Dólar
fortalecido&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;É
também notório que a desmoralização do euro interessa aos Estados Unidos na
medida em que fortalece a posição do dólar como moeda internacional e abafa a
polêmica sobre a necessidade de um novo sistema monetário internacional,
levantada pela China, Brasil e BRICS. Tio Sam tem interesse na implosão do
euro.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Porém,
não é menos verdade que a moeda comum se transformou numa camisa de força para
as nações altamente endividadas da União Europeia que abriram mão de suas
moedas e adotaram o euro, destino ao qual a Grã-Bretanha sabiamente se
subtraiu. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Vontade
popular&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Enquanto
permaneceram na zona do euro, os países em crise não terão alternativa às
receitas que a troika, capitaneada pelos credores, impõe. Como decretou Merkel
em relação à Grécia “não há saída a não ser o país levar adiante reformas”. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Parece
que a vontade popular não entra no cálculo da dama germânica, mas é bom lembrar
que a classe trabalhadora já protagonizou cerca de 20 greves gerais contra esta
orientação (a última nesta terça-feira, 7), que garante a valorização do
capital financeiro ao preço de uma inédita depreciação da força de trabalho. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Soberania
monetária&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Outro
caminho ou outros caminhos, como o recurso à depreciação da moeda e à
moratória, pressupõe a recuperação da soberania monetária, ou seja, o abandono
do euro e o resgate das velhas moedas nacionais, que no caso da Grécia é a
dracma (a moeda mais antiga do mundo).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O
futuro não está previamente definido. A verdade é que será e em certa medida já
está sendo forjado na luta. Dona Merkel não quer a Grécia fora da zona do euro,
mas a história não se submete necessariamente à sua vontade. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Ela
também certamente não desejava a crise, mas esta emergiu independentemente de
sua vontade, como um fenômeno objetivo causado pelas contradições inerentes à
reprodução do sistema capitalista e por assimetrias e desequilíbrios
(comerciais e financeiros) subjacentes à unificação monetária da Europa. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A crise
lançou muitas sombras sobre o futuro do euro. Parece evidente que, nas
condições atuais, a moeda europeia é amplamente vantajosa para a Alemanha, mas
não serve aos interesses dos povos que habitam a região.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[Artigo tirado do sitio web brasileiro ‘&lt;a href=&quot;http://www.vermelho.org.br/noticia.php?id_noticia=175100&amp;amp;id_secao=2&quot;&gt;Vermelho&lt;/a&gt;’,
do 7 de febreiro de 2012]&lt;/p&gt;</description>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/5428">Angela Merkel</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1461">crise</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/3624">euro</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1614">imperialismo</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1481">Unión Europea</category>
 <pubDate>Wed, 08 Feb 2012 09:34:29 +0100</pubDate>
 <dc:creator>rafa.villar</dc:creator>
 <guid isPermaLink="false">27666 at http://www.galizacig.com/avantar</guid>
</item>
<item>
 <title>Lições de janeiro: uma reflexão sobre o Fórum Social Mundial</title>
 <link>http://www.galizacig.com/avantar/opinion/8-2-2012/licoes-de-janeiro-uma-reflexao-sobre-o-forum-social-mundial</link>
 <description>&lt;p&gt;&lt;strong&gt;O
grande problema do Fórum é a possibilidade, primeiro: do isolamento dos
movimentos sociais, em relação ao curso das lutas políticas reais, que se
travam no interior da estrutura estatal; e segundo: o isolamento dos partidos
concretos, realmente existentes, em relação aos movimentos sociais. A transição
dos movimentos para o coração do Estado, através da política, é um desafio do
nosso tempo e o Fórum Social Mundial deve uma contribuição para a solução deste
enigma, sob pena de esgotar-se numa estética de protesto sem causa política
dotada de universalidade. É impossível mudar o poder sem chegar ao poder..&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O Fórum
Social Mundial Temático, que transcorreu em Porto Alegre entre os dias 24 e 29
de janeiro deste ano, como sempre suscitou muitas controvérsias entre as
distintas forças políticas e representações da sociedade civil, que
participaram daquele evento. Ou que não participaram, mas observaram-no com
maior ou menor dose de boa vontade.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Foi uma
“feira ideológica”? Uma “internacional perfomática” dos fragmentos? Uma
presença anárquica da “velha” ou “nova esquerda” meio pasmada, ainda, com as
grandes mudanças globais tuteladas pelo capital financeiro em crise? Uma
expressão inorgânica dos “novos” ou “velhos” movimentos sociais? Uma exibição
de novas culturas políticas em formação? Creio que foi tudo isso e mais um
pouco. E foi bom. Um grande festival de opiniões sobre os mais variados temas,
com algumas receitas de praxe, certo nível de inventividade, muita confusão ideológica
e críticas ferozes à “política estabelecida”. Nenhuma surpresa.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Seria
possível outra coisa? Creio que não. Os receituários tradicionais da esquerda
organizada ainda gravitam, em regra, entre o esquerdismo, que se abriga na
radicalização superficial das categorias do serviço público e dos movimentos
sociais, avessos, em regra, ao mundo “corrompido” da política parlamentar -
como se a esfera da política estivesse fora da reprodução dos costumes e da
cultura da própria sociedade civil -, de um lado, e a proposta de “doses”,
maiores ou menores, de liberalismo econômico, de outro, sem a inventividade
transformadora que caracterizou as distintas formações de esquerda em outras
épocas. Nas lutas contra os regimes ditatoriais ou autoritários (europeus e latino-americanos),
entre os anos 50 e 70 o debate teórico e doutrinário sobre democracia e
revolução estava sempre presente, o que exigia mais inteligência e esforço do
que simplesmente dizer que os governos são maus porque não atendem as demandas
dos movimentos.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
revolução perdeu. Perdeu com o fim do socialismo real, com as mudanças
tecnológicas que geram agregação de valor pelo conhecimento mais do que pelo
trabalho produtivo mecânico; perdeu porque a subjugação do capital torna cada
vez mais indistinto o tempo livre do tempo de trabalho, e perdeu com o império
das burocracias autoritárias bloqueadoras das utopias. A ausência de democracia
(a incapacidade de estruturar um Estado de Direito Democrático superior às
experiências do iluminismo), a covardia dos partidos comunistas no poder
perante o pluralismo, a superioridade do capitalismo estabelecido em
desenvolver os aparatos produtivos e o armamentismo de conquista, tudo
concorreu para aquela derrota. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;As
lutas deste período, porém, não foram perdidas. Através delas obtivemos o
restabelecimento da democracia política, a legalização de todas correntes de
opinião política e ideológica, a retomada plena da ideia de construção da
nação, fora da tutela imperial. Além disso, promovemos ao estatuto da Constituição
os direitos sociais mais importantes e subtraímos o estado da tutela absoluta
das Forças Armadas. Seu poder estava “fora do lugar” e a conquista da
democracia mostrou que estas Forças não eram polícias internas do império.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;É muito
e é pouco. Porque agora estamos começando a perder, novamente. A democracia
está ameaçada em escala global, as guerras de conquista da energia fóssil
retomam seu fôlego e as instituições democráticas -modeladas há mais de 200
anos- dão claras demonstrações de esgotamento. A “efetividade” da democracia
está sendo cada vez mais barrada sem ter se realizado, e ela se demonstra, com
algumas exceções, cada vez mais impotente. O capitalismo suporta cada vez menos
a democracia e a democracia é cada vez menos adaptável ao capitalismo. Para que
as promessas das constituições democráticas sejam realizadas com certa
plenitude o desejo libertário deve superar as leis de bronze, mas ele cabe cada
vez menos no seu contorno.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;É a
“inefetividade” da democracia. Os direitos cada vez mais descolados da
cotidianeidade. Penso que esta categoria jurídica e política, devidamente
traduzida para as lutas políticas que tem relevância em todos os países, revela
a possibilidade de produzir uma ação unitária das esquerdas parlamentares e não
parlamentares. Das esquerdas dos movimentos sociais e da intelectualidade. Das
esquerdas que governam e que estão na oposição. Uma ação unitária de todos os
que prezam as conquistas contidas nos diversos Estados de Direito, como
transição para um programa de maior fôlego, ou mesmo como “programa máximo” em
sentido lato, para quem o desejar.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Traduzo
esta “inefetividade” com a seguinte questão estratégica para as esquerdas: os
direitos sociais mínimos, das constituições democráticas, perderão - cada vez
mais - a sua efetividade, se o capital financeiro prosseguir na tutela absoluta
sobre as decisões dos estados, como ocorre agora na União Européia. Esta
tutela, dependendo da evolução da crise, pode aguçar-se em todas as partes do
mundo. A redução a zero, dos pactos políticos que compuseram o poder
constituinte e a substituição da força constitutiva da política, pela força
política e normativa das burocracias dos bancos centrais, esgota a promessa
democrática tradicional: as revoluções democráticas à feição das burguesias do
Século 19 esgotam, crescentemente, seu potencial democrático e social. O
empreendedorismo é substituído pela cultura do jogo financeiro virtual do
enriquecimento sem trabalho.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Nenhuma
das grandes demandas sociais, ecológicas, culturais-nacionais, étnico-nacionais,
econômicas e financeiras dos “movimentos” e dos partidos de esquerda, poderão
ser cumpridas, com certa abrangência e qualidade, se o império do capital
financeiro insaciável, sobre os estados, não for derrogado pela política. A
revolução nacional-democrática dos anos 60 deve ser substituída pela revolução
internacional democrática, global, para libertar os estados do jugo do capital
financeiro: eis um dos temas que o Fórum Social Mundial poderia tratar, sem
exigir que as forças que o compõem percam a sua natureza e especificidade.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Unida a
esta questão macrofinanceira global -que é produto de uma política mundial dos
agentes do capital, dos seus partidos e das suas lideranças- está a questão das
desigualdades sociais, que suportam o modelo. As desigualdades, como estão
concretizadas depois da crise do “sub prime” e da crise européia, expulsam,
agora, da sociedade formal, milhões de seres humanos. E esta expulsão se dá não
só na periferia dos sistema, mas também no seu centro orgânico e, ainda, tornam
os países pobres da África e da América ainda mais pobres miseráveis. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Contraditoriamente,
o modelo de desigualdade universal entre países e povos reflete nas empresas
privadas e no Estado sem uniformizar a situação dos trabalhadores, como pensava
Marx - o que era apenas uma tendência da época - mas formando, nestes dois
mundos, público e privado, castas privilegiadas que, pela sua capacidade de
poupar, ligam o seu destino ao rentismo e ao consumo suntuário. Estas castas,
já não são mais os simples “colarinhos brancos”, mas formaram uma base social
intermediária do capital, tanto no plano da política como no plano financeiro
propriamente dito, com programa de vida próprio e estilo de vida separado dos
pobres em geral e dos assalariados de renda baixa e média.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Os
altos executivos dos bancos, das agências financeiras globais, públicas e
privadas, os executivos e “managers”, em geral, dos grandes conglomerados
privados, constituem uma base política e social ampla para dar sustentação às
políticas de desregulação e de liquidação das políticas públicas de caráter
distributivo. Talvez Gramsci os chamasse de “funcionários da superestrutura”,
especialistas da concentração de renda, que produziram o “sub prime” e ganharam
com ele e foram, ainda, salvos pela teta generosa do Estado, ou seja, pela
própria poupança pública. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
agenda da tutela do capital financeiro sobre os estados e a agenda das
desigualdades sociais são visíveis. Compõem uma agenda democrática “pura”, em
todos os sentidos, e não são difíceis de serem compreendidas pelas grandes
massas e - inclusive aqui no Brasil - diretamente acessíveis às chamadas “novas
classes médias”, os “lutadores”, como já lhes chamaram. São os que formam um
importante contingente social, originário da inclusão social, produtiva e
educacional, proporcionada pelos governos do Presidente Lula e consolidados
pela Presidenta Dilma. Esta dupla agenda pode ser acordada pela ampla maioria
de governos, instituições e partidos, participantes do Fórum Social Mundial,
para compor uma luta internacional, inspirada pelo Fórum e em seu nome, mas multifacetada
de acordo com as condições das regiões onde elas se travam.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O
grande problema do Fórum é a possibilidade, primeiro: do isolamento dos
movimentos sociais, em relação ao curso das lutas políticas reais, que se
travam no interior da estrutura estatal, no âmbito dos poderes - Executivo,
Legislativo e Judiciário -; e segundo: o isolamento dos partidos concretos,
realmente existentes, em relação aos movimentos sociais. Eles estão nos
sindicatos e nas instituições de representação da sociedade civil e também
estão nos próprios movimentos, carentes de agenda política universal. Esta
transição, dos movimentos para o coração do Estado, através da política, é o
verdadeiro desafio revolucionário do nosso tempo e o Fórum Social Mundial deve
uma contribuição para a solução deste enigma, sob pena dele esgotar-se numa
estética de protesto sem causa política dotada de universalidade.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Como é
que os rebeldes de “Chiapas”, bem como os indígenas da Bolívia organizados
contra a estrada que cruza as suas terras e os índios brasileiros que lutam
contra construção de Belo Monte - independentemente do mérito das suas demandas
- se comunicam com a esfera da política, projetada no estado, para mais além
dos protestos que se esvaziam e das análises acadêmicas libertárias? Trata-se,
na realidade, da verdadeira “reinvenção” da política, no âmbito da crise da
democracia, ora estimulada e aprofundada pela crise de dominação do capital
financeiro global. Thomas Mann dizia que a Alemanha iria sair da miséria moral
e material quando Karl Marx encontrasse Friedrich Holderin.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Qual o
encontro que precisamos hoje? Em princípio um encontro de agendas entre os que
tem fome e os que não tem trabalho, entre os que empobrecem e os que se
recuperam pelo emprego, entre os que querem salvar o planeta e os que querem
fazer a nação, entre a sociedade política (o estado) e a sociedade civil (onde
estão os movimentos), para salvar o estado do domínio do capital financeiro e
reinventar a democracia, tanto como elaboração intelectual e formal, como nas “práxis”
governamentais pela esquerda. É impossível mudar o poder sem chegar ao poder.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[Artigo tirado do sitio web brasileiro ‘&lt;a href=&quot;http://www.cartamaior.com.br/templates/materiaMostrar.cfm?materia_id=19555&quot;&gt;Agência
Carta Maior&lt;/a&gt;’, do 6 de febreiro de 2012]&lt;/p&gt;</description>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1461">crise</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1455">esquerda</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1781">Foro Social Mundial</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/2525">movementos sociais</category>
 <pubDate>Wed, 08 Feb 2012 09:27:13 +0100</pubDate>
 <dc:creator>rafa.villar</dc:creator>
 <guid isPermaLink="false">27664 at http://www.galizacig.com/avantar</guid>
</item>
<item>
 <title>O gran fracaso das políticas de austeridade</title>
 <link>http://www.galizacig.com/avantar/opinion/7-2-2012/o-gran-fracaso-das-politicas-de-austeridade</link>
 <description>&lt;p&gt;&lt;strong&gt;A loita
de clases estaa gañando a clase capitalista (hoxe redefinida como o 1% da
poboación) con escasa resistencia. De aí a enorme urxencia de se mobilizar para
reverter esta situación. &lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A falta
de diversidade ideolóxica nos medios (que é especialmente acentuada nos foros
económicos e financeiros), cun dominio absoluto do pensamento neoliberal,
explica que auténticas frivolidades, doadamente demostrábeis que son erróneas
ou falsas, se reproducen con toda fachenda e contundencia, ignorando, cando non
agochando, a evidencia empírica que as cuestiona. Así vimos como as políticas
de austeridade con recortes de gasto público, incluíndo o gasto público social,
que están desmantelando o Estado do Benestar, se presentan como necesarias para
recuperar “a confianza dos mercados financeiros” e facer posíbel que os Estados
poidan conseguir diñeiro prestado.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Tal
proposición, porén, mostrouse que é errónea ou falsa. A evidencia abafadora
demostra que os recortes do gasto público non conduciron á baixada dos xuros dos
bonos públicos do Estado. Todo o contrario, estes xuros foron aumentando e
aumentando até alcanzar niveis insostíbeis. A evidencia está aí para todo o que
queira vela. O Estado español estivo recortando o gasto público dun xeito moi
notábel, reducindo beneficios sociais (redución que sería impensábel hai só
cinco anos) dun xeito moi marcado, aprobándose mesmo un cambio da Constitución española
que na práctica dificultará a resolución do enorme déficit de gasto público
social que existe neste país. Os xuros da súa débeda, con todo, foron subindo
sen que tales recortes teñan un maior impacto no nivel de tales xuros. Os xuros
da débeda pública española continúan moi altos (o Goberno Zapatero xustificou
os recortes de gasto público indicando que quería previr que o Estado español fose
intervido, como o foi Portugal. Todo iso foi en balde. O Presidente Rajoy
indicou hai uns días que fará o que fixo o goberno portugués cando foi
intervido).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Algo
semellante estivo ocorrendo en Grecia, onde os recortes alcanzaron niveis que
están ameazando a continuidade do sistema constitucional con probabilidade
dunha revolta popular en contra da orde establecida. Os xuros da súa débeda, porén,
alcanzaron niveis imposíbeis de manter. Unha situación parecida, algo menos
dramática, estivo ocorrendo en Portugal, con reducións moi notábeis das
pensións e do emprego público, así como dos servizos públicos do Estado do
Benestar, todo iso sen que os xuros da súa débeda estean baixando a niveis asumíbeis.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;E o
mesmo en Irlanda, onde os recortes nas pensións (10% de redución) e redución de
emprego público foron moi acentuados (entre outras reducións de beneficios
públicos e sociais), sen que os xuros da débeda baixen a niveis que sexan máis
asumibles para o Estado irlandés. Unha situación semellante está ocorrendo
agora en Italia.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;É
importante subliñar que todos estes países (chamados PIGS na literatura
anglosaxoa) se caracterizan por seren gobernados polas dereitas -incluíndo a
ultradereita (Estado español, Grecia e Portugal)- durante a maioría do período
post II Guerra Mundial, o cal explica que todos eles teñan unhas políticas
fiscais moi regresivas, unha gran fraude fiscal e un Estado do Benestar moi
pouco desenvolvido. Teñen unhas institucións democráticas moi débiles e, aínda
hoxe, as forzas conservadoras teñen un gran dominio da vida política e
mediática, cunhas dereitas poderosas e unhas esquerdas débiles e divididas. En
todos estes países, o mundo do traballo é débil e o capital (hexemonizado polo
capital financeiro) é forte.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Resultado
diso é que, en todos estes países, a resposta dos seus Estados á crise (que
disparou o desemprego) foi predominantemente mediante recortes do gasto
público, e moi en especial do social, todas elas medidas clasistas que afectan
negativamente ao benestar das clases populares (clases traballadoras e clases
medias). Só ultimamente os Estados PIGS intentaron reducir os déficits a base
de aumentar os impostos, aínda que foi predominantemente unha suba daqueles que
afectan principalmente ás rendas do traballo e do consumo máis que ás rendas do
capital, acentuando aínda máis as desigualdades sociais, sendo estes países os
que teñen maiores desigualdades na Eurozona.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Malia estas
medidas, a famosa “confianza dos mercados” non se recuperou. En realidade, a
débeda pública como porcentaxe do PIB continuou aumentando desde o inicio da
crise (2007), sen que os recortes lle afecten especialmente. O Estado español subiu
desde o 36% do PIB ao 68%, Portugal do 68% ao 102%, Grecia do 107% ao 161%,
Irlanda do 25% ao 107%, e Italia do 103% ao 120%.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;A
desfeita das políticas de austeridade&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;As
políticas de austeridade significaron unha desfeita (e non hai outro xeito de
dicilo). E era doado predicilo como algúns fixemos. E era predicíbel, porque a
causa da crise estaba nas políticas neoliberais que reduciron as rendas do
traballo (e con iso forzaron o endebedamento da poboación, creándose un
problema de escaseza de demanda) á conta dun hiperbólico incremento das rendas
do capital, orixe do comportamento especulativo da banca, pois a baixa
rendibilidade do capital produtivo -consecuencia da escasa demanda- determinou
un aumento dos investimentos especulativos de maior rendibilidade (tales como a
burbulla inmobiliaria).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
concienciación do impacto insuficiente da austeridade para resolver a crise (en
realidade, máis que insuficiente, é prexudicial) é agora a chamada a que hai
que facilitar o crecemento económico. Pero o xeito como iso intenta conseguirse
empeorará aínda máis a recesión (que en varias partes dos países PIGS é xa unha
gran depresión). O dogma neoliberal indica que a falta de crecemento se debe á
escasa competitividade de tales países debido a que teñen uns salarios
demasiado altos. Por iso é polo que se impoñen baixadas salariais, tanto no
sector privado como no público, como xeito de mellorar a competitividade. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Mais a
evidencia empírica mostra que os salarios reais (non os nominais) foron
descendendo e, con todo, o crecemento económico foi baixando. A famosa “depreciación
doméstica” parece que non funcionou tampouco. E é que, tal como están as
cousas, tampouco pode funcionar, pois o que é importante para que tal
depreciación funcione non é tanto o salario real, senón o diferencial cos
países centrais da Eurozona, cos cales o Estado español comercia. Se os
salarios alemáns continúan baixos (en relación coa súa produtividade), os
salarios españois teñen que baixar moito máis para poder compensar a súa menor
produtividade, o cal conduce o Estado español a unha situación imposíbel, pois
tal redución significa un descenso moi marcado da demanda, que é a orixe do
problema. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;De aí a
incoherencia de recoñecer que hai que estimular a economía a fin de crecer de
novo, e á vez recortar os salarios e o gasto público, que son os elementos máis
importantes para que tal estímulo teña lugar. Acreditar en que a economía vai
ser estimulada a base do incremento das exportacións, é esquecer que está
pasando en Alemaña, o gran “modelo exportador”, onde o crecemento económico (en
contra do que anuncia os seus defensores) foi moi escaso, tendo mesmo
descendido no último cuarto do ano. Para exportar hai que importar, e os países
importadores tamén están en recesión.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Imos,
pois, cara a unha Gran Depresión. Hai dous xeitos de resolvelo. Un é a nivel
europeo, co establecemento dunha estrutura federal que permita unhas políticas
expansivas, con grandes investimentos encamiñados a crear emprego e establecer
as infraestruturas físicas e sociais que estimulen a demanda, baseadas en
políticas redistributivas, tal como ocorreu a principios do século XX, cando o
New Deal permitiu saír da Gran Depresión e cando Europa, despois da II Guerra
Mundial recuperouse mediante a enorme expansión de gasto público, facilitado
polo plan Marshall. Isto require un cambio de 180º nas políticas públicas.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A outra
alternativa é que os países PIGS salgan da Eurozona (individual ou
colectivamente), feito que, en contra do que din os medios, é temido polos bancos
dos países centrais pois, debido á dependencia de tales institucións
financeiras á débeda pública destes países, podería significar o colapso do seu
sistema financeiro. Os países debedores teñen máis poder de negociación do que
son conscientes. Só a ameaza de saír do euro tería impacto en cambiar as
políticas de austeridade que hoxe están impóndose naqueles países.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;O
contexto político para permitir o cambio&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Para
calquera estudioso da realidade económica, coñecedor da historia económica e
libre do dogma neoliberal que hoxe imbúe os foros políticos e mediáticos do
país, non é difícil ver que é o que debería facerse para saír da recesión. O meirande
problema, porén, non é económico, senón político. As esquerdas a principios de
século, nos anos trinta, eran poderosas, estimuladas por unha gran axitación
social. Foi tal axitación e o poder das esquerdas as que posibilitaron os
programas New Deal que permitiron terminar coa Gran Depresión. Sen desmerecer a
importancia do Presidente Roosevelt na xénese do programa, o feito é que, tal
como o propio Presidente indicou, sen o movemento obreiro presionándoo, o New
Deal non existiría.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Algo
parecido ocorreu logo da II Guerra Mundial, unha guerra que significou o fin do
nazismo e do fascismo, e que radicalizou á poboación europea, e moi en especial
á clase traballadora, cuxa axitación foi determinante para que se establecesen
gobernos de esquerda ou gobernos que non podían ignorar ás esquerdas fortes na
oposición e na rúa. É máis, a existencia da Unión Soviética, que, como
recoñeceu Winston Churchill, xogou un papel chave na derrota do nazismo en
Europa, representaba unha ameaza á orde capitalista, ameaza que estimulou o
crecemento do Plan Marshall, que facilitou enormemente a recuperación das
economías europeas occidentais.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Hoxe,
as esquerdas son débiles en Europa, e unha causa de tal debilitamento foi a
desmobilización das bases tradicionais das esquerdas (e moi en especial das
clases traballadoras) consecuencia das políticas neoliberais levadas a cabo
polos instrumentos políticos gobernantes que tradicionalmente representaran a
tales clases. O neoliberalismo dentro da socialdemocracia foi a causa do seu devalo.
E a desaparición da ameaza da Unión Soviética, así como a integración da
socialdemocracia no marco neoliberal, rompeu todas as inhibicións que o capital
tiña, iniciando o ataque máis frontal ás clases populares e ao Estado do
Benestar que exista no século XX e XXI. A loita de clases estaa gañando a clase
capitalista (hoxe redefinida como o 1% da poboación) con escasa resistencia. De
aí a enorme urxencia de se mobilizar para reverter esta situación. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Hoxe
existe en Europa e en EEUU unha gran axitación social, que apenas aparece nos
medios. A rúa está claramente axitada por movementos, non só de protesta fronte
aos recortes, senón tamén de cansazo en contra dunhas institucións que se
autodefinen como representativas da poboación e que, en cambio, están levando a
cabo políticas que só benefician a este 1% da poboación. Este cansazo
representa unha ameaza á orde vixente e require un cambio dos instrumentos
políticos das esquerdas moito máis profundo do que está ocorrendo.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[Artigo tirado do&lt;a href=&quot;http://www.vnavarro.org/?p=6884&quot;&gt; blog do autor&lt;/a&gt;, do 3 de
febreiro de 2012]&lt;/p&gt;</description>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/4425">austeridade</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1461">crise</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1460">economía</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/6639">Europea</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1486">neoliberalismo</category>
 <pubDate>Tue, 07 Feb 2012 11:32:42 +0100</pubDate>
 <dc:creator>rafa.villar</dc:creator>
 <guid isPermaLink="false">27613 at http://www.galizacig.com/avantar</guid>
</item>
<item>
 <title>Nova traizón á clase traballadora</title>
 <link>http://www.galizacig.com/avantar/opinion/7-2-2012/nova-traizon-a-clase-traballadora</link>
 <description>&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Coa
sinatura por parte de CCOO e UGT con CEOE e CEPYME do denominado &#039;II Acordo
para o emprego e a negociación colectiva&#039;, o pasado 25 de xaneiro, profúndase
na desregulación do mercado laboral e na precarización das condicións de
traballo, do que xa era expresión o anterior acordo equivalente asinado baixo o
patrocinio de Zapatero.&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Hoxe,
como daquela, o sindicalismo entreguista de matriz española xustifica esta nova
serie de cesións en beneficio da patronal en base á excepcional situación de
crise. Como se a crise sistémica do capitalismo neoliberal fose consecuencia
das excelentes e inasumíbeis condicións de traballo e non se desatase pola
cobiza especulativa do capital financeiro, baixo o campo aberto que para tal
fin creou o neoliberalismo -coa activa complicidade da socialdemocracia
oficial- reducindo á mínima expresión a participación pública, dos Estados, na
economía.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Tal e
como está a denunciar a Confederación Intersindical Galega (CIG) e outras
organizacións sindicais de clase no Estado, o acordo de Comisións e UGT
constitúe obxectivamente un acto de gravísima traizón á clase traballadora que
din representar -que se ha de sumar a outros perpetrados con anterioridade-, en
tanto que o contido do mesmo articula medidas que lle restan dereitos,
dificultan a súa capacidade de loita e resposta, precarizan inda máis as
condicións laborais e empobrecen os seus xa miserentos salarios. É ademais un
acordo que se asina ás agochadas, deliberadamente de costas á vontade das e dos
traballadores -incluíndo mesmo a súa propia base afiliada-. Un novo pacto de
salón, desde as altas esferas entre as cúpulas centralizadas. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Máximo
empobrecemento dos salarios&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Unha
das principais novidades ten sido a renuncia do sindicalismo español a empregar
o IPC como indicador de referencia para a actualización salarial. Isto supón
acceder a unha das históricas arelas da patronal xa que os salarios, que son a
fonte de sustento económico da clase traballadora, deixarán de estar ligados ao
incremento dos prezos dos produtos necesarios para súa propia supervivencia
material. Non ten sustento argumental algún que pola contra se coloque como
referencia a evolución do Produto Interior Bruto. Se cadra esta mudanza
explícaa o feito de que no período 2000-2010 o PIB se teña incrementado un
21,1% fronte o +31,8% do IPC (unha diferenza de case un 11%), polo que o cambio
de indicador encerra o propósito de tirar á baixa o baremo sobre o que se han
de definir os incrementos salariais.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;No
período no que ficará en vigor este novo acordo social os incrementos máximos
(non se fixan pola contra incrementos mínimos) serán sempre menores ao
incremento previsto do IPC, fixando para 2012 e 2013 subas salariais de menos do
1%. Ao longo dos 4 anos de duración do acordo o incremento máximo dos salarios
non superará o 3,6% mentres que o IPC subirá un 8,4%. O custe da vida
incrementarase o dobre do que medrarán os salarios.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Este
feito profundará no empobrecemento da clase traballadora, que verá aminorado o
seu poder de compra (provinte dos salarios) e terá que facer fronte a prezos de
consumo cada vez máis altos. Así mesmo proseguirá a transferencia de riqueza
das rendas de traballo para as rendas de capital, favorecendo a maior
apropiación por parte do empresariado da plusvalía creada polo traballo,
alargando polo tanto a explotación. Non é unha dinámica nova. Desde que CCOO e
UGT iniciaron os acordos confederais de contención salarial nesta última
década, os salarios incrementáronse no Estado español 3 veces menos que a media
da Unión Europea; así o sinala a OCDE.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Outra
das cuestións incluídas no acordo refírese a incorporar unha maior proporción
de complementos variábeis no salario, en función dos resultados da empresa, na
liña contraria do historicamente demandado pola clase traballadora que ten
pulado por incorporar no salario base estes complementos, precisamente para
evitar a súa aplicación arbitraria.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Máis
desregulación e precarización das condicións de traballo&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Baixo o
falso e cínico eufemismo da “flexibilidade interna”, CCOO e UGT veñen de
acordar co empresariado novos pasos na desregulación das condicións de
traballo. Especial transcendencia ten a desregulación no tocante ao tempo de
traballo, xa que permitirá que un 10% da xornada laboral -arredor de 20 días-
fique desregulada e que 5 días sexan de “libre disposición” da empresa,
dinamitando deste xeito o concepto de calendario de traballo. Con estas medidas
afóndase na &#039;cousificación&#039; e mercantilización da forza de traballo,
considerando ás e aos traballadores como meros insumos produtivos, como meras
pezas na produción xunto ás materias primas.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Por
outra banda a desregulación horaria destruirá postos de traballo, na medida en
que colocando a organización do tempo de traballo ao servizo dos intereses da
empresa esta cubrirá máis horas con menos traballadoras/es. Todo, co agravante
de que o acordo inclúe tamén un novo retroceso no que atinxe á mobilidade
funcional dentro da empresa, que xa non estará limitada pola categoría
profesional senón polo grupo, o que será aproveitado pola patronal para
restrinxir inda máis as substitucións e como un novo instrumento de presión
contra das e dos traballadores. Outro factor enormemente preocupante é a aposta
polo denominado “teletraballo”, que en sectores como a banca ten sido unha das
aspiracións da patronal.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Este
novo pacto social non só non achega solucións ao problema da estrutural
precariedade do emprego, por mor da elevadísima taxa de temporalidade ou a
contratación a tempo parcial, senón que ao contrario a agrava. É demencial que
como mecanismo para poñer fin a taxa de desemprego récord na mocidade, CCOO e
UGT conveñan co empresariado en estimular os contratos formativos, ultraprecarios
e cunha remuneración miserenta, que representan unha palpábel forma de
subemprego que xa se ten demostrado absolutamente inútil como fórmula de
creación de emprego. Precisamente é no segmento dos menores de 30 onde se dan
complementariamente os maiores índices de precariedade e desemprego. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Centralización
e desactivación da negociación colectiva&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Novamente
as centrais sindicais españolas volven insistir en centralizar a negociación
colectiva a través dos convenios estatais, que alén de obviar as diferenzas
existentes no seo dun Estado plurinacional como o español afastan o proceso de
negociación de quen debera ser o seu suxeito activo: a propia clase
traballadora. Deste xeito permitirase a reedición de acordos asinados polas
cúpulas centrais destes sindicatos coa patronal, impedindo a participación
directa das e dos traballadores na toma de decisións e laminando ao
sindicalismo combativo existente en diferentes territorios do Estado, como
Galiza ou Euskal Herria.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Así
mesmo, e malia facer unha impostada defensa dos convenios de sector de ámbito
provincial, CCOO e UGT aproban que os principais elementos da negociación se
transfiran ao ámbito da empresa. Ámbito onde a capacidade de organización,
resposta e loita por parte das e dos traballadores é menor e está máis
complexizada, pola división que xera e dado que a acción coactiva e represiva
da empresa é máis forte. Isto favorecerá que as condicións laborais nas
empresas nun mesmo sector, e nun radio xeográfico próximo como é a provincia,
sexan moi desiguais.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Outro
dos elementos máis preocupantes do articulado do acordo é o que se refire ao
descolgue por parte das empresas dos convenios colectivos que lle sexan de
aplicación. Mediante a fórmula da “inaplicación de convenios” permitirase, en
base a unhas causas obxectivamente arbitrarias&amp;nbsp;
e moi dificilmente verificábeis, que as empresas incumpran as condicións
acordadas no convenio no que atinxe ao horario, ás quendas, ao sistema de
remuneración, ao sistema de traballo e rendemento e á estrutura de postos e
funcións. Ademais o incumprimento do convenio nas cuestións sinaladas, todas
cun innegábel impacto sobre as condicións de traballo, poderá facerse durante
nada menos que tres anos. Ao cabo, CCOO e UGT reitéranse no propósito de
desactivar e inutilizar a propia negociación colectiva.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Contraindicacións
para superar a crise&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Hai que
engadir tamén que as medidas recollidas no articulado do acordo non só non
servirán para axudar a superar a crise, senón que ao contrario están
obxectivamente contraindicadas para tal fin. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Empobrecendo
as rendas salariais redúcese o poder adquisitivo da maioría social -o que hai
que sumar á queda do crédito-, como xa se sinalou, e polo tanto contribuirá a
unha maior contracción do consumo interno, o que acelerá a recesión, provocará
unha inda maior merma produtiva que volverá resultar en máis desemprego. Unha
espiral que condenará á miseria a amplas capas das clases populares, que se
verán condenadas á exclusión e que agudizará o colapso produtivo en beneficio
unicamente do grande capital financeiro transnacional.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Dar
resposta a esta nova agresión&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Todo o
enumerado ilustra de xeito evidente a grave agresión que constitúe este acordo
para as traballadoras e os traballadores, e volve retratar a COOO e UGT no seu
papel de cómplices necesarios -e activos- neste novo ataque contra dos dereitos
da clase traballadora. Ataque que de seguro será agravado cunha nova
contrareforma laboral, que ven de ser anunciada polo Goberno Central en mans do
Partido Popular, e que se cinguirá aos ditados antisociais da troika neoliberal
da UE, o BCE e o FMI.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
resposta, en chave de mobilización, áchase pois indispensábel e esta debe ser
contundente. Non podemos ficar quedas e quedos mentres seguen a apertarnos o
noso cinto -malia que non quede onde apertar- para seguir a engordar ás clases
dominantes, aos poderosos.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[Vigo, febreiro de 2011]&lt;/p&gt;</description>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/5418">CCOO</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/6585">CEOE</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1497">clase traballadora</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1461">crise</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/6638">negoción colectiva</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1486">neoliberalismo</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/5419">UGT</category>
 <pubDate>Tue, 07 Feb 2012 09:12:32 +0100</pubDate>
 <dc:creator>rafa.villar</dc:creator>
 <guid isPermaLink="false">27611 at http://www.galizacig.com/avantar</guid>
</item>
</channel>
</rss>

