<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<rss version="2.0" xml:base="http://www.galizacig.com/avantar" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/">
<channel>
 <title></title>
 <link>http://www.galizacig.com/avantar/rss/opinions</link>
 <description></description>
 <language>gl</language>
<item>
 <title>Bangladesh: Mango e El Corte Inglés</title>
 <link>http://www.galizacig.com/avantar/opinion/20-5-2013/bangladesh-mango-e-el-corte-ingles</link>
 <description>&lt;p&gt;&lt;strong&gt;As
modificacións na división internacional do traballo poñen de manifesto a
presión nas cadeas de produción; a externalización de custos permite obter
beneficios desproporcionados mediante o pagamento de baixos prezos a
provedores, contratistas e subcontratistas polos seus produtos ou servizos, á
marxe das condicións que teñan os traballadores e traballadoras. As empresas
transnacionais constitúen o eixe sobre o que basculan as cadeas de subcontratación
e foron o camiño polo que se foron reducindo os dereitos laborais.&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O
derrubamento do edificio Rana Praza en Bangladesh provocou polo menos 1.022
mortos e 2.437 feridos, que se suman a máis de 600 mortos e 2.000 feridos nos
últimos sete anos por incendios en fábricas téxtiles.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O
Goberno de Bangladesh decidiu incorporarse nos anos 80 á cadea global de
mercadorías de manufactura de roupa; creou as Zonas de Procesamento para a
Exportación, pequenos «reinos de taifas», onde a fráxil lexislación nacional se
reprega ante os pedidos de firmas multinacionais como El Corte Inglés e Mango.
Ás cadeas de produción -provedores e subcontratistas- súmanse condicións
laborais de explotación que nos achegan máis á Revolución Industrial que ao
século XXI. Négase o dereito a sindicarse; cóbrase o salario mínimo; as
xornadas son interminábeis; non se respectan as baixas por maternidade, nin as
horas extras; as ausencias castíganse con reducións salariais; as medidas de
prevención de riscos laborais non existen; nalgúns casos, o Goberno corre cos
gastos de electricidade, gas, auga; subvenciónase a adquisición de terras;
outórganse importantes exencións fiscais e os materiais importados non pagan
arancel ningún. Os membros do Bangladeshi Center for Worker Solidarity foron
detidos e torturados en numerosas ocasións desde abril de 2012.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Este é
o marco normativo que respectan as empresas como El Corte Inglés e Mango, marco
que lles permite obter taxas de beneficio altísimas a custa da explotación e
violación dos dereitos humanos e laborais dos traballadores e traballadoras de
Bangladesh. O sindicato internacional IndustriALL recorda que os custos
laborais dunha camisola fabricada en Bangladesh son de 1,5 céntimos de euro,
mentres que o seu prezo de venda é de 20 euros; o prezo de venda ao público
pode ser máis de dez veces o seu custo real. O salario mínimo dos traballadores
e traballadoras non chega a un dólar diario, atópase fóra da liña de pobreza
absoluta internacionalmente aceptada. Esta é a súa verdadeira ética empresarial.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O
Goberno e as clases dominantes de Bangladesh tamén se benefician destes
investimentos e condicións de explotación. Todas as reformas da lexislación
laboral aprobáronse pola loita dos traballadores e traballadoras; porén, a
chantaxe das multinacionais -se cambian as condicións e aumentan os custos,
ímonos a outro país- e a complicidade do Goberno serviron para modificar de
xeito restritivo os dereitos sociais e xeneralizar a represión e a explotación.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
partir de aquí, as propostas de control das empresas transnacionais basculan
entre os acordos entre partes ou as simples declaracións sen esixibilidade
xurídica, que son unha mestura de lavado de cara, burocracia das organizacións
internacionais e, sobre todo, intentar aparentar que se fai algo sen facer
nada. Só as lideradas polos sindicatos e a sociedade civil internacional son
propostas dirixidas a controlar o capital transnacional.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;As
transnacionais Mango e El Corte Inglés, entre outras, axustan a súa
responsabilidade legal a un bucle infernal. Afirman cumprir a lei do Estado
receptor -Bangladesh- e en ningún caso aceptan cumprir directamente o Dereito
Internacional dos Dereitos Humanos e o Dereito Internacional do Traballo. A súa
responsabilidade legal atópase fracturada entre a lexislación internacional, a
do Estado matriz e a do Estado receptor, e só aceptan acatar -cando a acatan- a
lexislación do país receptor, neste caso Bangladesh; iso si, presionan,
chantaxean e corrompen todo o que faga falta para que a lexislación lles
resulte favorábel. O 22 de abril -o derrubamento foi o 24- o Goberno de
Bangladesh bloqueou unha lei que melloraba as condicións laborais pola presión
das multinacionais.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;As
modificacións na división internacional do traballo poñen de manifesto a
presión nas cadeas de produción; a externalización de custos permite obter
beneficios desproporcionados mediante o pagamento de baixos prezos a
provedores, contratistas e subcontratistas polos seus produtos ou servizos, á
marxe das condicións que teñan os traballadores e traballadoras. As empresas
transnacionais constitúen o eixe sobre o que basculan as cadeas de
subcontratación e foron o camiño polo que se foron reducindo os dereitos
laborais.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Os
homicidios de Bangladesh prodúcense neste contexto e El Corte Inglés e Mango
participan desta lóxica. Ademais, néganse a estender a responsabilidade da
empresa matriz ao longo da cadea de produción coas filiais, provedoras,
contratistas e subcontratistas. É máis, a representación internacional
empresarial na Organización Internacional do Traballo (OIT) opúxose
frontalmente a calquera norma internacional que regulase a súa responsabilidade
ao longo da cadea de produción. Negáronse radicalmente a transformar os seus
chamamentos retóricos e baleiros á responsabilidade ética na cadea de externalización,
en esixibilidade xurídica. Noutras palabras, mentres a taxa de beneficio sexa
suculenta, que o traballo sucio o fagan os provedores de Bangladesh.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Por
outra banda, as empresas transnacionais opóñense a discutir -e máis a aprobar-
calquera tratado internacional que regule as súas prácticas de xeito vinculante
no seo das Nacións Unidas; non aceptan constituír un tribunal internacional que
tutele os dereitos das maiorías sociais fronte ao poder transnacional, nin tan
sequera aceptan crear un Centro de Empresas Transnacionais que fiscalice as
súas prácticas, inspeccione os seus incumprimentos e articule as denuncias das
vítimas. Resulta evidente que prefiren definir os contornos da súa
responsabilidade, á marxe de calquera inxerencia externa de control.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;En
definitiva, queren que as súas obrigas se axusten a lexislacións fondamente
neoliberais como a de Bangladesh e á simple Responsabilidade Social Corporativa
(RSC). Á fin e ao cabo, as ideas pseudonormativas sobre as que bascula a RSC
son a voluntariedade, a unilateralidade, a autorregulación e a non-esixibilidade.
Por iso é polo que esta non é unha resposta ante determinadas protestas
sociais, nin sequera un lavado de cara da súa actividade, senón unha nova forma
en que se configuran as relacións entre as empresas e o modelo capitalista.
Este é o marco das súas obrigas, que se move nos contornos da impunidade.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Xunto á
voluntariedade e unilateralidade da RSC hai que ter en conta os distintos
mecanismos de verificación e avaliación desta. Máis aló da pluralidade de
sistemas, da súa burocratización e da súa dubidosa imparcialidade, a súa
dimensión máis perversa é a aparencia de lexitimidade que dota ás memorias de
RSC. Porén, a realidade é moi diferente. Por unha banda, a pluralidade de
mecanismos, de sistemas e de índices de avaliación provoca un desconcerto e
unha hiperinflación de datos, de información selectiva e unilateral que, lonxe
de garantir os contidos das memorias, reforza os equipos de RSC das
transnacionais en detrimento de controis dos sindicatos, organizacións e
movementos sociais. Analizando as memorias de El Corte Inglés e de Mango
comprobamos todas e cada unha das afirmacións descritas. O ocorrido en
Bangladesh nunca aparecerá reflectido nas súas memorias, xa que a
responsabilidade será das empresas provedoras e, de ser o caso, do Goberno de
Bangladesh.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O ano
pasado por estas datas, o Goberno arxentino decidiu expropiar á empresa
española Repsol o 51% das accións de YPF. Inmediatamente o Goberno español,
moitos medios de comunicación, algúns partidos políticos, responsábeis da Unión
Europea... denunciaron a violación dos contratos de explotación, do tratado de
investimentos, da seguridade xurídica dos intereses da empresa española... Porén,
ante a morte de máis de 1.022 persoas e máis de 2.437 feridos non oímos nin
unha palabra de condolencia. A seguridade xurídica dos traballadores e
traballadoras de Bangladesh non se pode comparar cos intereses das empresas
españolas. As ganancias de El Corte Inglés e de Mango valen moito máis que os
mortos, feridos e mutilados polo suposto accidente laboral. Unha vez máis, a
culpa é das empresas e do Goberno de Bangladesh, non esquezamos que as empresas
españolas son «eticamente responsábeis».&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Por que
o Goberno español e a UE non aproban un marco normativo onde as transnacionais
sexan obrigadas a respectar os dereitos humanos en todos os lugares onde
actúen? Nesta dirección destaca a campaña europea «Dereito sen Fronteiras para
as multinacionais»; o seu obxectivo reside en que o Estado defina un marco xurídico
que esixa ás mesmas obrigas claras e que tome medidas para que non violen os
dereitos humanos no estranxeiro. Os responsábeis de Mango e El Corte Inglés
deberían asumir as súas responsabilidades civís e penais e ser xulgados en
tribunais españois por violacións gravísimas contra os dereitos humanos.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O
capitalismo é terriblemente cruel, e El Corte Inglés e Mango actúan en
coherencia con tanta crueldade; ademais, as seccións sindicais, os comités de
traballadores destas empresas e os consumidores non podemos ser cómplices de
tanta miseria ética. Non hai escusa ningunha.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[Artigo tirado do xornal vasco ‘&lt;a href=&quot;http://gara.naiz.info/paperezkoa/20130516/403101/es/Bangladesh-Mango-El-Corte-Ingles&quot;&gt;Gara&lt;/a&gt;’, do 16
de maio de 2013]&lt;/p&gt;</description>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/8094">Bangladesh</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1465">capitalismo</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/8095">El Corte Inglés</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/2319">traballadoras</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1591">traballadores</category>
 <pubDate>Mon, 20 May 2013 10:55:27 +0200</pubDate>
 <dc:creator>rafa.villar</dc:creator>
 <guid isPermaLink="false">39006 at http://www.galizacig.com/avantar</guid>
</item>
<item>
 <title>Que futuro espera a eurozona?</title>
 <link>http://www.galizacig.com/avantar/opinion/20-5-2013/que-futuro-espera-a-eurozona</link>
 <description>&lt;p&gt;&lt;strong&gt;A
intensificação da crise, seja por meio do aumento dramático do desemprego em
países como a Grécia e a Espanha ou por meio da degradação regular das contas
públicas nos diferentes países, demonstra claramente que a crise está cada vez mais
presente e é mais grave.&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
fundação alemã Friederich Ebert Stiftung, vinculada ao Partido Social Democrata
(SPD), acaba de publicar um documento que analisa os possíveis cenários futuros
no marco de um projeto intitulado Scenario Team Eurozone 2020 [1]. Este
documento foi redigido a partir de várias reuniões (16 no total) celebradas em
diferentes países ao longo de 2012. As conclusões foram obtidas no marco de uma
reunião celebrada em Bruxelas no dia 6 de dezembro de 2012. Ainda que este
documento não represente a postura oficial da socialdemocracia alemã e europeia
(participaram de sua redação representantes de diversos países), é sintomático
sobre o ponto de vista que existe atualmente na Alemanha sobre a questão da
eurozona. Isso é o que o faz interessante. Não consideramos este texto o alfa e
ômega da reflexão sobre esta questão, mas algo representativo de um estado de
ânimo no resto da Europa e na Alemanha, que do seu ponto de vista contrasta com
as opiniões que continuam propagando na imprensa francesa. O documento inicia
com uma “recapitulação da situação” e reconhece que o euro deve fazer frente a
uma crise generalizada. Também reconhece que as medidas adotadas até agora para
fazer frente a esta crise demonstraram rapidamente ser inadequadas e ter
contribuído para piorar a crise.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;“As
medidas adotadas nas muitas cúpulas sobre a crise demonstraram rapidamente ser
inadequadas e muitas vezes simplesmente acentuam os efeitos da crise. Em muitos
países, especialmente no sul da Europa, isso se fez sentir em uma dramática
intensificação da situação social, a alta taxa de desemprego (juvenil), a
recessão econômica e a cada vez maior frustração de amplos setores da população
a respeito da Europa e das instituições europeias” (p. 3).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Não
podemos mais não estar de acordo com esta constatação. Ademais, ainda que
algumas das medidas tenham sido decididas formalmente, chocam-se com
importantes resistências no domínio de sua aplicação (caso da união bancária,
que a Alemanha só aceitou com muitas reticências). A intensificação da crise,
seja por meio do aumento dramático do desemprego em países como a Grécia e a
Espanha ou por meio da degradação regular das contas públicas nos diferentes
países, demonstra claramente que a crise está cada vez mais presente e é mais
grave.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;I. Os
quatro cenários contemplados&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
partir desta constatação foram elaborados quatro cenários. Algumas de suas
hipóteses são realistas, outras parecem ser menos. Convenhamos: um cenário não
é nada sem o realismo das hipóteses. Vamos resumi-los rapidamente, indicando os
pontos sobre os quais os grupos de trabalho não adotaram hipóteses realistas ou
apenas adotaram hipóteses parciais.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;(1)
Estancamento na crise (Muddling-trough the crisis)&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Neste
cenário, a União Econômica e Monetária continua sendo um mecanismo incompleto.
Como consequência, os países do sul continuam sendo dependentes de planos de
resgate por parte de países da Europa do norte, enquanto o Banco Central
Europeu (BCE) continua e inclusive amplia suas compras de dívidas soberanas no
mercado secundário para manter as taxas de juros em níveis suportáveis. Assim,
o sul da Europa se instala em uma longa depressão e é incapaz de saltar a um
novo modelo de crescimento devido à falta de investimento e, acrescentamos, devido
à falta de demanda solvente e à fuga acelerada dos melhores cérebros. Os planos
de resgate garantem que estes países permanecem no euro (apesar de movimentos
cada vez mais importantes contra o euro em suas populações), mas são incapazes
de encontrar uma solução para esta crise. A União Europeia está debilitada em
comparação tanto com os Estados Unidos como com os países emergentes e se torna
cada vez mais dependente de seus sócios.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;(2) A
fragmentação da eurozona (Break-up of the Eurozone)&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Neste
caso, a gestão da crise é ainda mais conservadora que no cenário anterior, no
qual se admite um compromisso importante do BCE. Ainda que formalmente
estabelecida, a União Bancária é pouco eficaz devido à reticência que muitos
países têm com sua aplicação. A piora da situação econômica nos países do sul
da Europa se combina com uma nova versão do Pacto de Crescimento e
Estabilidade, que exige cada vez mais esforços destes países com vistas a uma
redução dos déficits e da dívida. Além disso, não há nem uma política de
investimento em nível europeu nem política industrial e tampouco comercial. O
resultado de tudo isso é que as tensões sociais se tornam incontroláveis e
levam a algumas saídas não coordenadas da eurozona. O resultado disto é uma
divisão monetária da Europa em três, ao dividir-se em uma eurozona “mantida” em
torno da Alemanha (de fato, uma “zona marco”), uma União Monetária do Norte em
torno da Grã-Bretanha e uma Europa do sul onde cada país recupera sua soberania
monetária. Há que se ressaltar que, na realidade, a chamada “União Monetária do
Norte” é muito pouco provável. A Grã-Bretanha não tem interesse em uma União
Monetária. Existe a possibilidade de que se constitua uma “zona esterlina”, mas
o grau de probabilidade é muito baixo. A saída que consideramos mais provável
é, por um lado, a constituição de uma “zona marco” que se estenda direta e
indiretamente a alguns países de Europa Central e uma volta às soberanias
monetárias para o conjunto dos demais países. Neste cenário se questiona a
União Europeia tanto no exterior, onde está debilitada sua postura frente aos
Estados Unidos (mas também frente à China e à Rússia), como no interior, devido
ao ascenso de movimentos políticos que questionam radicalmente a própria
existência de instituições europeias.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;(3) O
fechamento de um núcleo duro da Europa (Core Europe)&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Neste
cenário se teria, por um lado, um “núcleo” europeu no marco de um novo tratado
que inclua a União Bancária, mas também a União Orçamentária e, por outro lado,
aqueles países que recusaram este tratado e constitui um segundo nível da EU,
esta vez reduzido a uma zona de livre comércio. Por suposto, o estudo da FES
inclui a Alemanha e a França nos países do núcleo e aposta que, em torno destes
dois países, se unirão vários dos outros países sobre a base de um acordo
político (chamado de Pacto Euro Plus) que inclui a renúncia à austeridade e
regras sociais e fiscais comuns para evitar o dumping social e fiscal. “[…] Se
implementou o Pacto Euro Plus, com seus compromissos de uma maior convergência
da taxação corporativa e dos complementos/benefícios sociais, mas só no grupo
central, que tem que proteger-se de um cada vez maior dumping fiscal e social
dos demais países. Novos recursos financeiros para o investimento, combinado
com uma política industrial europeia, o Mercado Único e as reformas estruturais
adequadas fomentaram a transição a uma economia mais verde, mais inteligente e
mais inclusiva no grupo central” (p. 8). Este núcleo teria então uma forte
coerência e poderia conhecer um desenvolvimento mais harmonioso. Para os demais
países, a situação seria menos cor-de-rosa e continuaria sendo necessária a
chamada ação “não convencional” do Banco Central Europeu. Do mesmo modo, também
seria necessário o Mecanismo Europeu de Estabilidade (MES) e se desenvolveriam
seus meios de intervenção para fazer frente às crises que aconteceriam nos
países que não fossem membros do “núcleo duro”, ao mesmo tempo em que teriam
uma condicionalidade ainda mais reforçada. Iriam aumentando as diferenças entre
os países do “núcleo duro” e o resto da União Europeia. Em última instância, se
poderia ver o desenvolvimento de um forte antagonismo entre os países do
“núcleo duro” e os demais países da União Europeia. “Os Estados membros da
periferia são propensos a medidas protecionistas, enquanto os Estados do centro
enfrentam uma pressão cada vez maior em termos de competitividade devido a seus
altos níveis sociais. Isso leva a uma hostilidade cada vez maior e a um
populismo antieuropeu dentro e fora do centro” (p. 8). Por nossa parte, esse
cenário parece pouco provável, uma vez que pressupõe um acordo político de
fundo e não de simples forma com a Alemanha, enquanto o conflito entre a França
e a Alemanha está aumentando em potência, não importa o que diga o governo
francês. Agora vejamos: se bem não é possível um acordo de fundo entre a
Alemanha e a França e, em vista das atuais divergências, esta parece ser a
solução mais provável, a solução para a França será ou dar razão à Alemanha
sobre a austeridade ou abandonar o euro. Assim, pois, voltamos ou ao primeiro
cenário (o estancamento) ou ao segundo (a fragmentação).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;(4) A
consecução da União Orçamentária (Fiscal union completed).&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Neste
cenário a Alemanha, depois da França e, na continuação, os demais países da
eurozona sentem a necessidade comum de acelerar o movimento a uma Europa
federal, ao passo que se reduz sensivelmente a austeridade que padece o sul da
Europa. Estabelece-se um fundo de estabilização comum (uma mutualização das
dívidas) enquanto a eurozona se dota de uma agência capaz de emitir seus
próprios empréstimos para financiar investimentos generalizados no conjunto dos
países sob a égide de uma autoridade de vigilância comum. “A vigilância
macroeconômica vai acompanhada de recursos mais fortes para a recuperação: não
apenas uma implementação mais rápida dos fundos estruturais, mas também um
Fundo Europeu para a Estabilização Econômica para tratar os choques
assimétricos. Também se fomentam o diálogo e a negociação sociais em nível
nacional e europeu para alinhar melhor os salários e a produtividade” (p. 9). O
problema com este cenário é que não leva em conta as necessidades financeiras
em transferências anuais para além da questão dos investimentos. Este é,
também, um problema recorrente em todos os cenários federalistas [2] . O
federalismo implica transferências, ao que a Alemanha se nega, mas também a
Finlândia e a Áustria [3] . Pois bem, a quantidade das transferências para
garantir a simples recuperação de quatro dos países que têm mais dificuldades
(Espanha, Grécia, Itália e Portugal) é da ordem de 240 a 250 bilhões de euros
ao ano durante dez anos [4] . Além disso, é muito provável que este nível de
transferência se torne perene como se vê hoje no interior dos Estados-nações e
para a França com o caso dos DOM-TOM (departamentos e territórios ultramarinos
da França – N do T). Por conseguinte, não se trataria de transferências durante
um período curto e é totalmente ilusório pensar em financiá-lo por meio de
empréstimo.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;II. A
evolução provável da situação na eurozona&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Ao ler
este documento se percebe claramente que saíram à luz sérias divergências na
avaliação dos futuros possíveis e de seus graus de probabilidade. Isto é
particularmente visível nas rupturas de coerência que se podem observar na
análise dos diferentes cenários. Não obstante, se desprende uma impressão
geral, a de um grande pessimismo no que se refere ao futuro da eurozona.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;(1) Da
impossibilidade de continuar a política atual com risco de uma explosão da
eurozona&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;No
primeiro cenário, o do estancamento na crise, encontramos, em particular, esta
passagem muito contraditória: “Em geral se considerava que o primeiro cenário,
‘estancamento na crise’, era insustentável, mas havia uma variação séria no
marco da qual podia persistir, a saber, uma espécie de ‘cenário japonês’. Isso
significaria um longo período de estancamento, deflação e alto endividamento.
Este cenário seria o resultado da gestão da crise preponderante até então e
caracterizada como ‘pouco demais, tarde demais’, combinado com o domínio do
método intergovernamental em vez do método Comunitário” (p. 10). A primeira
reação, que consiste em dizer que este cenário não é duradouro e não tem
perenidade, é contradita pela referência, introduzida no final, a um “cenário
japonês”. Bem, este último cenário, que faz referência a uma “década perdida”
no Japão, não leva em conta o fato de que a eurozona não é um país, mas um
conjunto de países, o que também coloca em relevo a referência ao “método
intergovernamental”. A única solução para que se possa dar certa perenidade ao
cenário do estancamento consiste em admitir alguns fluxos de transferências sem
dúvida inferiores aos montantes necessários para a hipótese federal, mas que,
não obstante, continuariam sendo significativos. Bem, está claro que a Alemanha
não só se negará a pagar estes montantes, mas que se opõe de maneira cada vez
mais aberta à evolução que estamos assistindo no BCE com a chegada de Mario
Draghi [5] . Na realidade, o segundo cenário, o de uma fragmentação da
eurozona, parece muito mais provável, mas por sua vez se divide em um cenário
“negro” qualificado de “iugoslavo” e um cenário mais rosa, qualificado de
“soviético”:&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;“Como
vimos, o segundo cenário (ruptura da eurozona) poderia ser o resultado do atual
e infrutuoso enfoque do estancamento adotado até o momento. Esta ruptura pode
ocorrer de duas maneiras: primeira, a síndrome iugoslava, que supõe uma
separação violenta e um vazio de tomada de decisão no qual os acontecimentos,
simplesmente, seguem seu próprio curso. É claro, esse seria o pior dos piores
cenários possíveis e não é surpreendente que o concebesse um participante da
antiga Iugoslávia. Deveria ser levado a sério porque, ainda que ninguém o
deseje, simplesmente poderia acontecer […]” (p. 10), e:&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;“A
segunda imagem de ruptura seria pacífica, como a dissolução da União Soviética,
na qual alguns dirigentes ‘sábios’ reconheceram que o custo de manter a União
Soviética seria muito mais alto (e provavelmente impossível) que o de deixar
que se desmoronasse ao mesmo tempo em que se mantinha intacta uma parte
central. No caso EMU (União Monetária e Econômica – N do T), a decisão destes
dirigentes ‘sábios’ levaria, logicamente, ao cenário da Europa central” (p.
10).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;(2) A
hipótese de um “núcleo duro europeu” e suas contradições&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Assim,
o terceiro cenário examinado se poderia desprender do segundo. O “núcleo duro”
europeu estaria formado pelos países que houvessem conservado o euro e, de
fato, é o cenário que a pela maioria dos participantes nas diferentes reuniões
organizadas Friederich Ebert Stiftung considera mais plausível. Mas não podemos
deixar de observar uma incoerência sobre este ponto: para que se constitua o
“núcleo duro” que prevê o terceiro cenário, é imperativo que a França pertença
a ele. Se o “núcleo duro” está constituído pela antiga “zona marco”, nos
encontramos de fato ante uma das variantes do cenário da explosão da eurozona,
uma vez que é evidente que a Alemanha e seus satélites não teriam nem vontade
nem interesse em pôr em marcha as reformas que implicam no “núcleo duro”.
Agora, a França só pode permanecer em uma “eurozona mantida” com a condição de
que a Itália (e talvez a Espanha) forme parte dela. Para a indústria francesa
seriam muito dramáticos os efeitos de um pertencimento ao euro do qual não
formaram parte nem a Itália nem a Espanha. Mas um “núcleo duro” que agrupe em
torno de si a Alemanha, a França e a Itália não é muito diferente da configuração
atual. Se a Grécia e o Chipre saíssem do euro, teria pouca importância
economicamente (financeiramente seria outra questão). Agora, é evidente que a
situação econômica da Espanha e da Itália está muito degradada. Por
conseguinte, para que o “núcleo duro” se constitua como algo diferente de uma
“zona marco” com um nome novo, a Alemanha teria que aceitar as transferências
que hoje recusa. Portanto, voltamos a nos encontrar na situação precedente.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;“Assim,
como se mencionou antes, este terceiro cenário (a Europa central) poderia
derivar dos outros dois. Muitos o consideraram o cenário mais provável, ainda
que com muitos riscos, especialmente no que diz respeito a seu caráter
potencialmente não-democrático, que poderia ser produto do enfoque
intergovernamental da gestão da crise implementado pelo governo Merkel” (p.
10).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Outro
problema que se expôs é o da ausência de democracia em caso de que se
constituísse um “núcleo duro” em torno da Alemanha. Efetivamente, é um dos
problemas, ainda que seja alheio à economia. Está claro que a única lógica do
estabelecimento de instituições controladas pelo governo alemão seria
transformar os países europeus que o aceitassem em protetorados (no melhor dos
casos) ou em colônias (no pior) da Alemanha. Finalmente, os participantes
consideraram o último cenário, o de um federalismo orçamentário muito avançado,
o melhor, mas o menos provável. Não podemos deixar de compartilhar a opinião
que se expressou então referente à viabilidade deste federalismo.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;(3) Os
determinantes da indecisão alemã&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Por
conseguinte, desse quadro elaborado pelos especialistas da Friederich Ebert
Stiftung, se desprende uma constatação que a algumas pessoas parecerá
pessimista, mas que, na verdade, é realista. A postura da Alemanha condena, em
curto prazo, a eurozona e a melhor solução residiria em uma dissolução
concertada desta que permitiria salvaguardar um núcleo institucional europeu.
Portanto, há que refletir sobre “a quem interessa o euro” na Alemanha.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Claramente, se trata de uma aliança entre
algumas indústrias cujos maiores mercados estão nos países europeus e alguns
banqueiros que têm muito a perder com uma desaparição do euro. Para os
primeiros, o euro em sua forma atual é a garantia de uma moeda que não esteja
sobrevalorizada demais. Se a Alemanha voltasse ao marco, este não só se
valorizaria fortemente frente ao dólar e ao iene (com uma taxa de câmbio de um
marco por 1,50 dólares), mas também as moedas dos principais clientes da
Alemanha na Europa, a França, a Itália e a Espanha, se depreciariam livremente.
Não só dispararia o excedente comercial alemão, mas também não é impossível que
crescesse um déficit de 1% a 2% do PIB. Por outro lado, a uma parte da
população e das pessoas aposentadas interessa claramente que a Alemanha
abandone a eurozona para garantir o valor patrimonial de sua poupança. Em
qualquer caso, essa parte da população se opõe ferozmente a qualquer
transferência da Alemanha aos países do sul da Europa. Essa ambiguidade explica
a política de Angela Merkel, que afirma querer conservar o euro (e ao fazê-lo
leva em conta os interesses dos industriais e dos banqueiros), mas que também
afirma que não se trata de pagar, direta ou indiretamente, com isso defendendo
os interesses de seu eleitorado. Temos que acrescentar que se ela decidisse sacrificar
os interesses de seu eleitorado, os industriais lhe lembrariam de que a
competitividade alemã se baseia também no fato de que se reinvista uma parte
dos excedentes comerciais.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Eles
tampouco têm grandes margens de manobra. Além disso, foram isolados sete grupos
sociais cujo tamanho é diferente, mas cuja influência no processo de decisão é
relativamente comparável, seja devido aos meios de comunicação que controlam, a
sua reputação na sociedade ou, simplesmente, a sua massa eleitoral.
Enfrentam-se três possibilidades que se abrem diante da Alemanha, ou seja, a
perpetuação da situação atual, um federalismo orçamentário importante, que
impõe custos de transferências de 8% a 10% para a Alemanha e uma explosão do
euro com uma forte reavaliação do marco. Vemos que a solução do federalismo
orçamentário é a mais desfavorável para cinco das sete categorias contempladas.
Não é realmente vantajosa para nenhuma das categorias. A solução de uma
explosão da eurozona é muito desfavorável para três categorias, mas, pelo
contrário, muito favorável para duas. A solução da perpetuação da situação
atual é medianamente desfavorável ou medianamente favorável para todas as
categorias, exceto para uma, para a qual é muito favorável. Por isso se chegou
ao consenso, na verdade por exclusão, em torno desta opção. Mas, a todas as
luzes, a opção do federalismo orçamentário é excluída para um poder democrático
na Alemanha porque é demasiadamente desfavorável para demasiados segmentos da
sociedade. Agora, a primeira das possibilidades não se pode perpetuar no tempo.
O documento da Friederich Ebert Stiftung a estabelece de maneira convincente.
Nestas condições, nos dirigimos indefectivelmente à terceira das
possibilidades, ou seja, deixar que exploda a eurozona.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Ao não
haver compreendido esta situação, ao não haver feito uma análise por categorias
sociais e por grupo que tenha uma representatividade simbólica importante,
Jean-Luc Mélenchon tem discursos absurdos nos quais pretende que a Alemanha
“quer” tirar do euro os países que são seus principais clientes… O que a
Alemanha quer evitar a todo custo é ter que contribuir de forma generalizada à
economia da eurozona.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;(4) A
melhor das soluções, uma dissolução ordenada?&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Por
conseguinte, uma leitura atenta deste documento confirma que os diferentes
especialistas europeus reunidos pela Friederich Ebert Stiftung consideram que
já não é possível prosseguir com a política atual e que esta se tornou
inclusive perigosa, uma vez que pode levar, a qualquer momento, a uma explosão
incontrolada da eurozona. Mas, além dos problemas de suscitaria, não entra no
domínio do possível a realização de um federalismo orçamentário estendido. Esse
objetivo deve ser considerado uma utopia no sentido primeiro do termo. A
terceira solução, a denominada do “núcleo duro” se choca com duas contradições:
a primeira é a contradição entre as políticas alemã e francesa. Se a França se
dobra às condições alemãs, o “núcleo duro” não funciona; se a França procura o
enfrentamento, se arrisca a que a Alemanha acredite e a França tenha que sair
do euro. A continuação apresenta uma segunda contradição. O “núcleo duro” só
terá homogeneidade para funcionar ao se aproximar a “zona marco”, mas então
perde muito de seu interesse.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Vê-se
que a única opção razoável é a de uma dissolução ordenada do euro que permita
subsistir alguns mecanismos de concertação monetária entre os países, mas que
lhes devolva toda a flexibilidade monetária que desejem. Esta não é mais a
solução que defendi no mês de julho passado, em um documento de trabalho [6] .
Daqui para frente estão voltando sobre ela levados pela necessidade.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;______________________________________________________________________&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Notas&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[1] U. Dirksen, B. Hacker, M-J Rodriguez e W.
Velt, Scenarios for the Eurozone 2020, Scenario Team Eurozone 2020, Friederich
Ebert Stiftung, Berlim, Março 2013. URL:
&lt;a href=&quot;http://library.fes.de/pdf-fiis/id/ipa/09723.pdf&quot; title=&quot;http://library.fes.de/pdf-fiis/id/ipa/09723.pdf&quot;&gt;http://library.fes.de/pdf-fiis/id/ipa/09723.pdf&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[2] M. Aglietta, Zone Euro: éclatement ou fédération
, Michalon, Paris, 2012.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[3] P. Artus, «Trois possibilités seulement
pour a zone euro», NATIXIS, Flash-Économie, n°729, 25 de outubro de 2012; idem,
«La solidarité avec les autres pays de la zone euro est-elle incompatível avec
la stratégie fondamentale de l’Allemagne: rester compétitive au niveau mondial?
La réponse est oui», NATIXIS, Flash-Économie , n° 508, 17 de julho de 2012.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[4] J. Sapir, “Le coût du fédéralisme dans la
zone Euro”, artigo publicado em Russeurope em 10/11/2012, URL: &lt;a href=&quot;http://russeurope.hypotheses.org/453&quot; title=&quot;http://russeurope.hypotheses.org/453&quot;&gt;http://russeurope.hypotheses.org/453&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[5] K. Pfaffenbach, «La BuBa confirme un
rapport critique sur les OMT», Les Echos.fr et Reuters, 24 de abril de 2013, e
lhttp://www.lesechos.fr/entreprises-secteurs/finance-marches/actu/reuters-00517494-la-buba-confirme-un-rapport-critique-sur-les-omt-562463.php&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[6] Documento publicado em setembro de 2012 em
RussEurope, J. Sapir, A dissolution de la Zone Euro: Une solution raisonnable
pour éviter la catastrophe , documento de trabalho inédito, 19 de julho de
2012, pdf., &lt;a href=&quot;http://russeurope.hypotheses.org/23&quot; title=&quot;http://russeurope.hypotheses.org/23&quot;&gt;http://russeurope.hypotheses.org/23&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;______________________________________________________________________&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[Artigo tirado do sitio web brasileiro
‘&lt;a href=&quot;http://www.cartamaior.com.br/templates/materiaMostrar.cfm?materia_id=22058&quot;&gt;Agência Carta Maior&lt;/a&gt;’, do 17 de maio de 2013]&lt;/p&gt;</description>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1461">crise</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1460">economía</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/3624">euro</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1482">Europa</category>
 <pubDate>Mon, 20 May 2013 10:28:14 +0200</pubDate>
 <dc:creator>rafa.villar</dc:creator>
 <guid isPermaLink="false">39004 at http://www.galizacig.com/avantar</guid>
</item>
<item>
 <title>Morre Videla, o último bandido da oligarquia argentina</title>
 <link>http://www.galizacig.com/avantar/opinion/20-5-2013/morre-videla-o-ultimo-bandido-da-oligarquia-argentina</link>
 <description>&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Na
madrugada de 17 de maio morreu como havia nascido, entre armas, na solidão e no
ostracismo, tal como devia morrer: na prisão, condenado por seus crimes contra
a humanidade. Nasceu entre baionetas e armas e morreu só, em uma cela, ao
amanhecer, como costumam morrer algumas ratazanas. Agora só lhe restará o
consolo dos obituários que seguramente muitos sobrenomes ilustres publicarão no
jornal La Nación, sintoma de que a oligarquia argentina chora o último de seus
bandidos. &lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Nasceu
entre baionetas e armas e morreu só, em uma cela, ao amanhecer, como costumam
morrer algumas ratazanas. O ex-ditador argentino Jorge Rafael Videla chegou ao
mundo em 2 de agosto de 1925 em uma pequena cidade da província de Buenos
Aires. Seu pai era militar e seu avô havia sido governador na província de São
Luis, no final do século XIX, em um período onde era amo e senhor da Argentina
outro assassino, Julio Argentino Roca, o homem que conduziu a campanha militar
que exterminou os indígenas na Patagônia e que instaurou o projeto oligárquico
e liberal reivindicado pelos ricos produtores agropecuários do porto de Buenos
Aires para impor seu projeto de república bananeira.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Foi
assim como seu destino esteve ligado desde o início à casta militar a que
pertencia. Uma casta que, durante o século XX, se erigiu em guardiã da ordem
conservadora, interrompendo pela força os processos democráticos populares
desde 1930, sempre sob as ordens dessa oligarquia portenha que se acreditava
dona do país, que havia se aliado com a Inglaterra no século XIX e que, partir
de 1955, se aliaria com os Estados Unidos.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;E como
as armas sempre estão acompanhadas pela cruz, o futuro assassino dos pampas se
transformou desde jovem em um católico devoto. Ele se casou com uma senhora de
pomposo sobrenome anglo-saxão, filha de um embaixador, com quem teve sete
filhos, e em poucos anos ascendeu como estrela fulgurante entre a dura
hierarquia das baionetas. Em 1960 – enquanto a Argentina mergulhava em um dos
períodos políticos mais instáveis, com o peronismo proscrito desde 1955 e os
militares interrompendo a vida civil do país de forma contínua -, dirigiu a Academia
Militar, até que o então ditador Alejandro Agustín Lanusse o nomeou diretor do
Colégio Militar da Nação, uma das instituições aristocráticas nas quais se
formavam os futuros generais que depois conduziam os golpes de estado.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Em
1973, o ex-presidente Juan Domingo Perón consegue que se movimento político
possa participar nas eleições depois de 18 anos de proibição e regressa ao país
em meio a uma agitada situação política, com os militares em retirada em um
punhado de movimentos guerrilheiros surgidos nos anos sessenta que ameaçavam
encerrar também pelas armas a luta de poder no país. São os tempos da Guerra
Fria e em todo o continente as castas militares e seus aliados econômicos se
preparam para executar o que logo se conheceria como Plano Condor, uma
repressão sistemática e generalizada coordenada pelos Estados Unidos para
acabar para sempre com a insurgência armada e qualquer possibilidade de
estabelecer alianças e sistemas econômicos diferentes na América Latina em
relação aos então vigentes. Nesse ano, Videla se transformou o chefe do Estado
Maior do Exército, promovido pelos seus próprios pares.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Em
1974, o envelhecido Juan Domingo Perón morre e assume o governo sua mulher, a
direitista María Estela Martínez de Perón, “Isabelita”, que abre o caminho para
a formação de grupos de ultradireita como a Triple A, que, à sombra do Estado,
começam a executar dirigentes de esquerda, deputados, intelectuais, abrindo as
portas ao terrorismo de estado. Em 1975, “Isabelita” o nomeia comandante em
chefe do Exército, o lugar a partir do qual executará no ano seguinte o último
golpe de estado na história contemporânea argentina.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Desde o
começo, ditadura inaugurada por Videla em 1976 teve muito claro seus objetivos:
“reorganizar” o país através de um “processo” sangrento (o governo se
autodenominou “Processo de reorganização nacional”), capaz de extirpar pela
raiz toda possibilidade de instaurar outro projeto econômico que não o apoiado
pelas elites portenhas proprietárias das ricas terras expropriadas a força dos
povos indígenas, um século antes.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O novo
ditador assumiu com gosto sua função de exterminador, tal como havia feito um
século atrás Juan Lavalle, o primeiro militar argentino que colocou à
disposição dos latifundiários as armas do exército para dirimir pela força os
diferentes projetos de país em disputa que tinham surgido da Revolução de Maio
e da independência da Espanha, em 1816. Ele se sentia tão cômodo em sua nova
função que até se permitiu conceber um novo método para assassinar inimigos
políticos: a desaparição forçada de pessoas. Dessa maneira, explicou, se
poupavam o aborrecimento de ter que fuzilar os seus opositores. Para isso, os
militares sob seu comando criaram uma rede de campos de concentração
clandestinos nos quais os prisioneiros eram torturados primeiro e depois
lançados ao mar ou em uma fossa comum, impedindo que seus familiares
encontrassem seus corpos. Para completar o horror, as Forças Armadas se
apropriavam não só das propriedades dos presos desaparecidos, como também de
seus filhos, que eram distribuídos entre militares e empresários amigos.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O
regime que inaugurou e que dirigiu até 1980, afundou na própria infâmia depois
da derrota na Guerra das Malvinas, em 1982. Em 1983, junto com o retorno da
democracia, chegam também os primeiros ares de justiça e, em 1984, começa o
mítico processo judicial das Juntas Militares que culmina com a condenação à
prisão perpétua de Videla e seus capangas. Em 1991, o peronista Carlos Menem os
indulta, como parte de seu projeto político neoliberal que implica ter as
Forças Armadas contentes enquanto os setores oligárquicos continuam desfrutando
do modelo econômico instaurado em 1976.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Em
2003, assume a presidência Néstor Kirchner, um peronista mais próximo da
esquerda, que anula os indultos e abre a porta para a continuidade dos
julgamentos. Videla volta á prisão e é envolvido em um punhado de julgamentos,
dos quais sai condenado. O mais simbólico ocorre em 2010, quando é apontado
como um dos principais responsáveis pelo roubo de bebês, um dos crimes mais
repugnantes da ditadura.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Passou
seus últimos anos na cadeia, já que seu excelente estado de saúde não permitiu
que gozasse dos benefícios da prisão domiciliar, usufruído por alguns de seus
cúmplices. Da sua solidão e ostracismo até se permitiu questionar o atual
governo por ter permitido que se retomassem os julgamentos, mas nunca quis
pedir perdão nem se mostrou arrependido de seus crimes. Ao cair da noite da
quinta-feira, sentiu-se mal e comunicou o fato a seus carcereiros. Na madrugada
de 17 de maio morreu como havia nascido, entre armas, na solidão e no
ostracismo, tal como devia morrer: na prisão, condenado por seus crimes contra
a humanidade. Agora só lhe restará o consolo dos obituários que seguramente
muitos sobrenomes ilustres publicarão no jornal La Nación, sintoma de que a
oligarquia argentina chora o último de seus bandidos.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[Artigo tirado do sitio web brasileiro ‘&lt;a href=&quot;http://www.cartamaior.com.br/templates/materiaMostrar.cfm?materia_id=22059&quot;&gt;Agência
Carta Maior&lt;/a&gt;’, do 17 de maio de 2013]&lt;/p&gt;</description>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1645">Arxentina</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/5407">ditadura</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/5015">fascismo</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/8093">Videla</category>
 <pubDate>Mon, 20 May 2013 10:14:15 +0200</pubDate>
 <dc:creator>rafa.villar</dc:creator>
 <guid isPermaLink="false">39001 at http://www.galizacig.com/avantar</guid>
</item>
<item>
 <title>Apontamento a respeito da nova Lei (anteprojeto de lei) Galega da Função Pública, denominada Lei do Emprego Público de Galicia</title>
 <link>http://www.galizacig.com/avantar/opinion/20-5-2013/apontamento-a-respeito-da-nova-lei-anteprojeto-de-lei-galega-da-funcao-publica-den</link>
 <description>&lt;p&gt;A lei, é em
desenvolvimento do EBEP, Lei 7/07.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;A quem se aplica:&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;1- À administração
autonómica da Galiza e aos organismos autónomos e entes e entidades instrumentais
dependentes. (funcionários e laborais).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;2- Ao pessoal de todos
os entes estatutários da Galiza, Parlamento, Conselho de Contas, Conselho Consultivo...&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;3- Ao pessoal das
administrações locais da C.A, da Galiza, aos organismos autónomos e entes e entidades
instrumentais dependentes. (funcionários e laborais).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;4- Ao pessoal do ensino,
e pessoal sanitário&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;5- Às universidades.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;-Isso sim, &lt;strong&gt;sem
prejuízo, de especialidades legislativas que existem referentes a escalas e
órgãos estatutários.&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Caraterísticas da lei:&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– A Lei é em grande
medida uma transposição de muitas partes do EBEP, e do Decreto Legislativo
1/2008, mas com mudanças muito significativas, algumas de jeito pouco chamativo
e outras desenvolvendo em profundidade aspectos que são absolutamente novos.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– A lei segue nalgumas
matérias o caminho tracejado pela Lei 6/2010 LOFAXGA, e leva em paralelo outro
anteprojeto de Lei o de &lt;strong&gt;Racionalização do Setor Público Autonómico. &lt;/strong&gt;(que
a adm., diz que não vai negociar com as organizações sociais)&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– É uma Lei muito densa,
porém continuamente está invocando um futuro desenvolvimento de múltiplas
peculiaridades por via regulamentar.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– É uma lei
perfeitamente ajeitada para impulsionar o desmantelamento do aparato
administrativo e caminhar, nesta administração tão sectariamente politizada,
para uma administração absolutamente digital, é onde desaparece a necessária
independência dos empregados públicos no desenvolvimento das suas tarefas, por
converter-se o sistema de promoção num sistema de cooptação do pessoal desde a
cúpula política. Para este gente o modelo das administrações decimonónicas, ou
o atualmente vigente em Guatemala (assim lhes vai), onde os câmbios políticos
levavam o cessamento maciço de empregados -os famosos cessantes-, é o ideal,
além disso, sentindo-se como se sentem no seu coração pre-democrático, donos
naturais do poder, que mais se vai poder dizer.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Tenta-se ao longo de
todo o texto reduzir a participação dos empregados em todo tipo de processos,
desaparecendo do texto nos aspeitos significativos, a representação sindical,
até agora existente.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;O Governo de Feijó é
muito bom em aparentar que se informa e discute o anteprojeto(s) com a representação
dos empregados e demais interessados sociais, mas a sua mão de ferro -por muito
que lhe ponham luva de veludo- age mecânica e autoritariamente, impondo uma
maioria que é antítese do que é a democracia, tanto na via de elaboração do
anteprojeto como logo no Parlamento, &lt;strong&gt;confundindo maiorias com razões &lt;/strong&gt;e
desconhecendo qual é o pensamento que se corresponde a tradição liberal europeia,
no seu melhor sentido. Mas claro, um PP filho da ditadura franquista não leva
nos seus genes a John Locke, Hobbes, Tocqueville, Montesquieu etc. e
desconhecem que o secreto e a força da democracia é a de integração das “minorias”
e não o asovalhamento polas maiorias... que no caso destes senhores leva a sua
boa dose da irracionalidade brutal e do supremacismo mais submetedor, que esteve
sempre na base do que de pior houve na história peninsular. De aí que acredite
o PP que o melhor jeito de alavancarem-se no poder, são sistemas eleitorais ad
hoc, a velha técnica política flibusteira do Guerrymandering.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;OS TRÊS ASPECTOS ONDE O
PROJETO DE LEI É MAIS ANOVADOR, E ALÉM DISSO, UMA TROPELIA.&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;A – PESSOAL DIRECTIVO&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– &lt;strong&gt;O Título III
-capítulo II está dedicado ao Pessoal diretivo&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– O pessoal diretivo
aparece sem se desenvolver nada no artigo 13 EBEP. Neste projeto de Lei&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;estamos ante o desenvolvimento
que se faz para a Galiza. Dizer-vos que não seguem os desenvolvimentos que na
matéria já se tem produzido nalgumas C.A.s governadas pelo PP.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Não se estabelecem nem
quadros de postos diretivos, nem processos de seleção e cessamento, nem
tamanhos e volumes de unidades, nem se quando se incorporar em entes
instrumentais&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;-pessoal diretamente da
rua para dirigirem a administração-, qual vai ser o processo certo e ajeitado
de seleção, nem processos de avaliação e de remoção de diretivos etc. Em
realidade fica todo isso para um futuro desenvolvimento regulamentar.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Que é logo o que se
configura no anteprojeto:&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– 1- Uma carreira
diretiva, que consiste em que quando um se faz diretivo isso é &lt;em&gt;ad aeternum, &lt;/em&gt;(se
não fosse, -é dizer, &lt;em&gt;incorporado de fora ao que não se renova&lt;/em&gt;- terá a
correspondente indenização pela sua alta responsabilidade).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Este pessoal &lt;em&gt;diretivo
&lt;/em&gt;fica fora das normas reguladoras da Função Pública incluída a Lei do empregado
público, das RPTs e entra nuns quadros de pessoal específico, - e vai ter
retribuições&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;que não se correspondem
com as dos empregados públicos-.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Em realidade o
Capítulo II configura um limbo administrativo no que o poder vai poder colocar os
seus (a objetividade está muito agachada no projeto de Lei), e que com esses
não vai&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;funcionar a austeridade.
Música que infelizmente soa demais pola sua frequência.... Aprovação todos os
dezembro pelo Conselho da Junta de retribuições especiais, duplicidades de retribuições
de cargos do partido, regalias em envelopes e demais.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;B – CARREIRA
PROFISSIONAL&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– &lt;strong&gt;O Título VI
-capítulo II dedicado à Carreira profissional, e capitulo III dedicado à Mobilidade
do pessoal&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Todo o sistema que
está em vigor na administração, onde os postos têm um nível determinado, e o
funcionário/a vai consolidando o seu grau segundo os postos que vai ocupando
desaparece. Agora configura-se uma carreira administrativa. Lembramos que essa
carreira administrativa já existe nos âmbitos da sanidade e do ensino, e que se
fundamenta o progresso nela em dous critérios para esses colectivos:
antiguidade e formação (que vão conseguindo ao longo da sua vida profissional).
Está carreira administrativa do anteprojeto, já que logo não é de aplicação aos
quadros de pessoal de sanidade e ensino por terem desenvolvida a sua própria
carreira profissional)&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– 1- Aparece progressão
interna horizontal e vertical.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– 2- Substitui-se o
sistema tradicional por uma carreira administrativa conformada por três categorias
dentro de cada corpo – Inicial, Médio, e Superior- divididos cada uma dessas categorias
em três graus (que se poderiam acrescentar), isso é o mesmo do já acordado noutras
administrações que desenvolveram o EBEP, o que faz pensar que se deu um acordo homogeneizador
no estado entre as distintas C.A,s. &lt;em&gt;(Lembramos que O EBEP era básico e o seu
desenvolvimento pode ser muito distinto em cada C.A. Ou no estado)&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Novidades que isso
significa:&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Para acessar aos
postos já não há abertura entre grupos, pois se exigirá uma determinada categoria
na carreira profissional horizontal.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Perdem-se vantagens na
via de promoção interna, assim como a obriga de antes o concurso, da ocupação
de vagas pelos de novo ingresso. Mas uma novidade as praças na prática vão ficar
abertas às outras administrações, especialmente a local da Galiza, e ainda que
há um limite do 7% por convénio podem ser todas &lt;em&gt;(verbi gratia: convénio
Junta /Fgamp). &lt;/em&gt;É uma lei da F. P. Local da Galiza mas não configura um
sistema de traslados entre concelhos regulado pola Junta, que não é contrário a
autonomia local constitucional, de facto já existe para determinados corpos,
secretários, interventores...&lt;em&gt;(na adm. estão muito esperanciados nesta lei,
aguardam que lhes serva para resolverem problemas de pessoal enviando-os para a
adm. Autonómica! )&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– O progresso na
carreira passa a depender da avaliação interna.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Aos órgãos avaliadores
lhe tiram a participação sindical, e configura-se uma avaliação apoiada em
princípios absolutamente subjetivos e sem processos objetiváveis, pois marca-se
que o que se avalia é: &lt;strong&gt;&lt;em&gt;iniciativa, esforço, e grau de interesse&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;em&gt;,
&lt;/em&gt;sendo determinante o informe do superior responsável da unidade. (É curiosa
a comparança com quem tem já carreira profissional -saúde e ensino-, e o sistema
de progressão que tenhem estabelecido.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Os concursos de
traslados passam-se a ser de Conselharia, específicos de postos, de área, específicos
de grupos, … vamos que o raro vai ser olharmos concursos gerais, e com o novo sistema,
tudo passa-se a ser uma espécie de variante das LD matizadas. Impresionante, a ideia
que tem esta gente da administração e da carreira administrativa, velha
aspiração dos empregados públicos, faz que com o seu modelo tudo se converta em
água de bacalhau.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;C – LÍNGUA GALEGA, a
própria e nacional da Galiza&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– &lt;strong&gt;O Título V
-capítulo I. Seleção de empregados públicos, artigo 50&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– A língua da Galiza é
um dos principais valores económicos do nosso país, além de outras muitas
cousas, nela somos no mundo1.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;1 A nossa língua, além
disso, por ser oficial de nove estados sob o nome de português e ter mais de
260 milhões de falantes tem um estatuto internacional similar ao do castelhano.
(Não é casualidade que na Galiza os galegófobos impulsionem um modelo de galego
que em realidade &lt;em&gt;é castelhano em galego).&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Quando entrou na cena
política o governo galegófobo de Feijó, a primeira disposição legal que adota é
a lei 2/2009 pela que se modifica o artigo 35 do texto Refundido da Lei da Função
pública, que fora aprovado por &lt;strong&gt;unanimidade da assembleia parlamentar, &lt;/strong&gt;na
Lei 13/2007.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– O Feijoeismo na sua
modificação da lei da F.P., com a Lei 2/99, (que dera lugar a importantes
mobilizações dos empregados públicos), não volta ao texto anterior, ao velho texto
da Lei 4/88, também aprovado por unanimidade, se não que aproveita para
degredar a consideração da Língua, no âmbito da administração.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Aproveita-se esta nova
Lei da Função Pública para desde o governo da Galiza, impulsionar a degradação
um bocado mais e significativamente, da língua da Galiza.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– A regulação dos
direitos linguísticos vai com apostilas legais diminuintes, e exprime-se de forma
clara que a língua oficial é a castelhana, perdendo no texto,o galego, &lt;em&gt;tal e
como está redigido o de própria&lt;/em&gt;, qualquer caráter de oficialidade
(cooficialidade), num ato de despreço ao povo galego, dando a reviravolta a
significados jurídicos até agora pacificamente aceites.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Mas de quem na Galiza,
sob a égide desse &lt;em&gt;think tank da reação &lt;/em&gt;que é FAES, começou instalando um
sistema de ensino, que garante que os alunos não saberão nunca a sua língua, nem
a castelhana &lt;em&gt;(a que lhe fazem um fraco favor)&lt;/em&gt;, nem a inglesa; mas como
os efeitos mais perniciosos se produzem na nacional da Galiza, enterram-se
dinheiros, em tempos de austeridade, em asneiras irracionais e antipedagógicas.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Desde a CIG, &lt;/strong&gt;além de centrar-nos
nestes três apartados que marcam a linha mais inovadora do anteprojeto de Lei,
realizamos centenas de alegações a muitos artigos, ainda sabendo que a mecánica
que se gasta o feijoeismo, não é a de falarem e consensuarem nada, pois
consenso confundm-no com a expressão &lt;em&gt;sim bwana &lt;/em&gt;ao que dizerem.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[Galiza, 17 de maio de
2013]&lt;/p&gt;</description>
 <pubDate>Mon, 20 May 2013 09:53:04 +0200</pubDate>
 <dc:creator>rafa.villar</dc:creator>
 <guid isPermaLink="false">38999 at http://www.galizacig.com/avantar</guid>
</item>
<item>
 <title>Um apontamento a respeito da nova Lei Galega da Função Pública, denominada: Lei do Emprego Público en Galiza</title>
 <link>http://www.galizacig.com/avantar/opinion/15-5-2013/um-apontamento-a-respeito-da-nova-lei-galega-da-funcao-publica-denominada-lei-do-e</link>
 <description>&lt;p&gt;A lei, é em desenvolvimento
do EBEP, Lei 7/07.&lt;/p&gt;



&lt;p&gt;&lt;strong&gt;A
quem se aplica:&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;1- À administração
autonómica da Galiza e aos organismos autónomos e entes e entidades instrumentais
dependentes. (funcionários e laborais).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;2- Ao pessoal de todos os
entes estatutários da Galiza, Parlamento, Conselho de Contas, Conselho Consultivo...&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;3- Ao pessoal das
administrações locais da C.A, da Galiza, aos organismos autónomos e entes e entidades
instrumentais dependentes. (funcionários e laborais).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;4- Ao pessoal do ensino, e
pessoal sanitário &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;5- Às universidades.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;-Isso sim, &lt;strong&gt;sem prejuízo, de especialidades legislativas
que existem referentes a escalas e rogaos estatutários.&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&amp;nbsp;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Caraterísticas
da lei:&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– A Lei é em grande medida uma transposição de muitas
partes do EBEP, e do Decreto Legislativo 1/2008, mas com mudanças muito
significativas, algumas de jeito pouco chamativo e outras desenvolvendo em
profundidade aspectos que são absolutamente novos.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– A lei segue nalgumas matérias o caminho tracejado pela
Lei 6/2010 &amp;nbsp;LOFAXGA, e leva em paralelo
outro anteprojeto de Lei o de &lt;strong&gt;Racionalização
do Setor Público Autonómico. &lt;/strong&gt;(que a
adm., diz que não vai negociar com as organizações sociais)&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– É uma Lei muito densa, porém continuamente está invocando
um futuro &amp;nbsp;desenvolvimento de múltiplas
peculiaridades por via regulamentar.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– É uma lei perfeitamente ajeitada para impulsionar o
desmantelamento do aparato administrativo e caminhar, nesta administração tão
sectariamente politizada, para uma administração absolutamente digital, é onde
desaparece a necessária independência dos empregados públicos no
desenvolvimento das suas tarefas, por converter-se o sistema de promoção num
sistema de cooptação do pessoal desde a cúpula política. Para este gente o
modelo das administrações decimonónicas, ou o atualmente vigente em Guatemala
(assim lhes vai), onde os câmbios políticos levavam o cessamento maciço de
empregados -os famosos cessantes-, é o ideal, além disso, sentindo-se como se
sentem no seu coração pre-democrático, donos naturais do poder, que mais se vai
poder dizer. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Tenta-se ao longo de todo o texto reduzir a participação
dos empregados em todo tipo de processos, desaparecendo do texto nos aspeitos
significativos, a representação sindical, até agora existente.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;O Governo de Feijó é muito
bom em aparentar que se informa e discute o &amp;nbsp;anteprojeto(s) com a representação dos
empregados e demais interessados sociais, mas a sua mão de ferro -por muito que
lhe ponham luva de veludo- age mecânica e autoritariamente, impondo uma maioria
que é antítese do que é a democracia, tanto na via de elaboração do anteprojeto
como logo no Parlamento, &lt;strong&gt;confundindo
maiorias com razões &lt;/strong&gt;e
desconhecendo qual é o pensamento que se corresponde a tradição liberal europeia,
no seu melhor sentido. Mas claro, um PP filho da ditadura franquista não leva
nos seus genes a John Locke, Hobbes, Tocqueville, Montesquieu etc. e
desconhecem que o secreto e a força da democracia é a de integração das “minorias”
e não o asovalhamento polas maiorias... que no caso destes senhores leva a sua
boa dose da irracionalidade brutal e do supremacismo mais submetedor, que esteve
sempre na base do que de pior houve na história peninsular. De aí que acredite
o PP que o melhor jeito de alavancarem-se no poder, são sistemas eleitorais ad
hoc, a velha técnica política flibusteira do Guerrymandering.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&amp;nbsp;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;OS
TRÊS ASPECTOS ONDE O PROJETO DE LEI É MAIS ANOVADOR, E ALÉM DISSO, UMA
TROPELIA.&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&amp;nbsp;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;A
– PESSOAL DIRECTIVO&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– &lt;strong&gt;O Título III -capítulo II está dedicado ao
Pessoal diretivo&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– O pessoal diretivo aparece sem se desenvolver nada no
artigo 13 EBEP. Neste projeto de Lei estamos ante o desenvolvimento que se faz
para a Galiza. Dizer-vos que não seguem os desenvolvimentos que na matéria já
se tem produzido nalgumas C.A.s governadas pelo PP.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Não se estabelecem nem quadros de postos diretivos, nem
processos de eleção e cessamento, nem tamanhos e volumes de unidades, nem se
quando se incorporar em entes instrumentais &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;-pessoal diretamente da rua
para dirigirem a administração-, qual vai ser o processo certo e ajeitado de
seleção, nem processos de avaliação e de remoção de diretivos etc. Em realidade
fica todo isso para um futuro desenvolvimento regulamentar.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Que é logo o que se
configura no anteprojeto:&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– 1- Uma carreira diretiva, que consiste em que quando um
se faz diretivo isso é &lt;em&gt;ad aeternum, &lt;/em&gt;(se não
fosse, -é dizer, &lt;em&gt;incorporado de fora ao que não se renova&lt;/em&gt;- terá a correspondente indenização pela sua alta
responsabilidade).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Este pessoal &lt;em&gt;diretivo &lt;/em&gt;fica fora das normas
reguladoras da Função Pública incluída a Lei do empregado público, das RPTs e
entra nuns quadros de pessoal específico, - e vai ter retribuições que não se
correspondem com as dos empregados públicos-.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Em realidade o Capítulo II configura um limbo
administrativo no que o poder vai poder colocar os seus (a objetividade está
muito agachada no projeto de Lei), e que com esses não vai funcionar a
austeridade. Música que infelizmente soa demais pola sua frequência....
Aprovação todos os dezembro pelo Conselho da Junta de retribuições especiais,
duplicidades de retribuições de cargos do partido, regalias em envelopes e
demais.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&amp;nbsp;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;B
– CARREIRA PROFISSIONAL&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– &lt;strong&gt;O Título VI -capítulo II dedicado à Carreira
profissional, e capitulo III dedicado à Mobilidade do pessoal&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Todo o sistema que está em vigor na administração, onde
os postos têm um nível determinado, e o funcionário/a vai consolidando o seu
grau segundo os postos que vai ocupando desaparece. Agora configura-se uma
carreira administrativa. Lembramos que essa carreira administrativa já existe
nos âmbitos da sanidade e do ensino, e que se fundamenta o progresso nela em
dous critérios para esses colectivos: antiguidade e formação (que vão
conseguindo ao longo da sua vida profissional). Está carreira administrativa do
anteprojeto, já que logo não é de aplicação aos quadros de pessoal de sanidade
e ensino por terem desenvolvida a sua própria carreira profissional)&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– 1- Aparece progressão interna horizontal e vertical.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– 2- Substitui-se o sistema tradicional por uma carreira
administrativa conformada por três categorias dentro de cada corpo – Inicial,
Médio, e Superior- divididos cada uma dessas categorias em três graus (que se
poderiam acrescentar), isso é o mesmo do já acordado noutras administrações que
desenvolveram o EBEP, o que faz pensar que se deu um acordo homogeneizador no
estado entre as distintas C.A,s. &lt;em&gt;(Lembramos que O EBEP era básico e o seu desenvolvimento pode ser muito
distinto em cada C.A. Ou
no estado)&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Novidades que isso significa:&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Para acessar aos postos já não há abertura entre grupos,
pois se exigirá uma determinada categoria na carreira profissional horizontal.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Perdem-se vantagens na via de promoção interna, assim
como a obriga de antes o concurso, da ocupação de vagas pelos de novo ingresso.
Mas uma novidade as praças na prática vão ficar abertas às outras administrações,
especialmente a local da Galiza, e ainda que há um limite do 7% por convénio
podem ser todas &lt;em&gt;(verbi gratia: convénio Junta /Fgamp). &lt;/em&gt;É uma lei da F. P. Local da Galiza mas não configura um
sistema de traslados entre concelhos regulado pola Junta, que não é contrário a
autonomia local constitucional, de facto já existe para determinados corpos,
secretários, interventores...&lt;em&gt;(na adm. estão muito esperanciados nesta lei, aguardam que lhes serva para
resolverem problemas de pessoal enviando-os para a adm. Autonómica! )&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– O progresso na carreira passa a depender da avaliação
interna.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Aos órgãos avaliadores lhe tiram a participação sindical,
e configura-se uma avaliação apoiada em princípios absolutamente subjetivos e
sem processos objetiváveis, pois marca-se que o que se avalia é: &lt;strong&gt;&lt;em&gt;iniciativa, esforço, e grau de interesse&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;em&gt;, &lt;/em&gt;sendo
determinante o informe do superior responsável da unidade. (É curiosa a
comparança com quem tem já carreira profissional -saúde e ensino-, e o sistema
de progressão que tenhem estabelecido.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Os concursos de traslados passam-se a ser de Conselharia,
específicos de postos, de área, específicos de grupos, … vamos que o raro vai
ser olharmos concursos gerais, e com o novo sistema, tudo passa-se a ser uma
espécie de variante das LD matizadas. Impresionante, a ideia que tem esta gente
da administração e da carreira administrativa, velha aspiração dos empregados
públicos, faz que com o seu modelo tudo se converta em água de bacalhau.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;C
– LÍNGUA GALEGA, a própria e nacional da Galiza&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– &lt;strong&gt;O Título V -capítulo I. Seleção de empregados
públicos, artigo 50&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– A língua da Galiza é um dos principais valores económicos
do nosso país, além de outras muitas cousas, nela somos no mundo1.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;1 A nossa língua, além disso,
por ser oficial de nove estados sob o nome de português e ter mais de 260
milhões de falantes tem um estatuto internacional similar ao do castelhano.
(Não é casualidade que na Galiza os galegófobos impulsionem um modelo de galego
que em realidade &lt;em&gt;é castelhano em galego&lt;/em&gt;&lt;em&gt;).&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Quando entrou na cena política o governo galegófobo de
Feijó, a primeira disposição legal que adota é a lei 2/2009 pela que se
modifica o artigo 35 do texto Refundido da Lei da Função pública, que fora
aprovado por &lt;strong&gt;unanimidade
da assembleia parlamentar, &lt;/strong&gt;na Lei
13/2007.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– O Feijoeismo na sua modificação da lei da F.P., com a Lei
2/99, (que dera lugar a importantes mobilizações dos empregados públicos), não
volta ao texto anterior, ao velho texto da Lei 4/88, também aprovado por
unanimidade, se não que aproveita para degredar a consideração da Língua, no
âmbito da administração.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Aproveita-se esta nova Lei da Função Pública para desde o
governo da Galiza, impulsionar a degradação um bocado mais e
significativamente, da língua da Galiza.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– A regulação dos direitos linguísticos vai com apostilas
legais diminuintes, e exprime-se de forma clara que a língua oficial é a
castelhana, perdendo no texto,o galego, &lt;em&gt;tal e como está redigido o de própria&lt;/em&gt;, qualquer caráter de oficialidade
(cooficialidade), num ato de despreço ao povo galego, dando a reviravolta a
significados jurídicos até agora pacificamente aceites.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;– Mas de quem na Galiza, sob a égide desse &lt;em&gt;think tank da reação &lt;/em&gt;que é FAES, começou instalando um sistema de
ensino, que garante que os alunos não saberão nunca a sua língua, nem a
castelhana &lt;em&gt;(a que lhe fazem um fraco favor)&lt;/em&gt;, nem
a inglesa; mas como os efeitos mais perniciosos se produzem na nacional da
Galiza, enterram-se dinheiros, em tempos de austeridade, em asneiras
irracionais e antipedagógicas.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Desde
a CIG, além
de centrar-nos nestes três apartados que marcam a linha mais inovadora do
anteprojeto de Lei, realizamos centenas de alegações a muitos artigos, ainda
sabendo que a mecánica que se gasta o feijoeismo, não é a de falarem e
consensuarem nada, pois consenso confundem-no com a expressão &lt;em&gt;sim bwana &lt;/em&gt;ao que dizerem.&lt;/p&gt;</description>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/8081">Lei de Emprego Público de Galiza</category>
 <pubDate>Wed, 15 May 2013 17:39:37 +0200</pubDate>
 <dc:creator>paula.castro</dc:creator>
 <guid isPermaLink="false">38839 at http://www.galizacig.com/avantar</guid>
</item>
<item>
 <title>Estado español: Unha visión distinta da orixe do paro</title>
 <link>http://www.galizacig.com/avantar/opinion/14-5-2013/estado-espanol-unha-vision-distinta-da-orixe-do-paro</link>
 <description>&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Por riba
de todo, se existen persoas en paro, é porque non se crea o suficiente número
de postos de traballo para cubrir unha determinada demanda de emprego, polo
que, como só crean emprego o Estado e os empresarios, os principais responsábeis
de que exista paro non reside nos traballadores que non atopan emprego, senón
que, en todo caso, recae sobre eses dous axentes sociais.&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A
ausencia de emprego asociouse, xeralmente, á pobreza e á exclusión social xa
que, para aqueles que necesitan traballar por conta de terceiros, o feito de
non gañar un salario pode converterse nun suceso nefasto, nomeadamente para
quen aquel constitúe a única fonte de ingresos. Á súa vez, estar en paro non só
significa non ter emprego, senón que comporta, entre outras cousas, a perda das
cualificacións da persoa desocupada conforme transcorre o tempo que tarda en
volver á ocupación, ademais de que se tende a enfermar en maior proporción que
os que teñen emprego continuado (Recio, 1997).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Pola
contra, ter emprego, non só é gañar un salario, é tamén ter unha posición social,
unha identidade profesional, autoestima, relacións sociais con terceiras
persoas no centro de traballo, etc. Agora ben, que non exista paro ou este sexa
mínimo non implica que non exista pobreza ou exclusión social. O caso de EE.UU.
é paradigmático neste sentido.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Hoxe en
día, non hai ningún medio de comunicación nin conversa no espazo público que,
directa ou indirectamente, non faga referencia á situación de desemprego na que
se atopan moitas persoas no Estado español. Na actualidade, o paro alcanzou uns
niveis absolutos e relativos sen precedentes na historia recente do Estado
español desde que en 1976 se iniciou o cómputo das cifras do paro.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Mírese
como se mire (desde a EPA, desde a Seguridade Social ou desde o INEM), as
cifras de parados no Estado español superaron todos os límites rexistrados até
o de agora. Segundo datos da EPA (que é a única fonte de referencia para
comparar os datos do emprego en Europa), a finais de decembro de 2012 había
case seis millóns de parados (5.965.000), mentres que nese mesmo mes de 2007,
esa cifra non chegaba aos dous millóns (1.950.000).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Que o
Estado español tivese, segundo Eurostat, as taxas de paro global e xuvenil máis
alta de todos os países da Unión Europea e da OCDE -26,04 e 50,1,
respectivamente, a inicios de 2013- non é novedoso pois hai xa moitos anos que ten
o &quot;honra&quot; de ser o país coa maior porcentaxe de desocupados dentro
destas organizacións internacional. O inédito é que o número de parados
rexistrados polo INEM nunca antes alcanzara os 5 millóns de persoas.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Entón,
que pasaría no Estado español se todos os que traballan parcial ou totalmente
na economía mergullada, decidisen &quot;darse de alta&quot; como novos
parados?, que sucedería se todos os maiores de 16 anos que están en situación
de inactividade (e, xa que logo, non computan como parados) se puxesen de vez a
buscar traballo porque, por exemplo, o &quot;colchón&quot; que financiaba a súa
vida cotiá até o de agora, desaparecese tamén de vez?&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Estas e
outras preguntas non parecen suscitar demasiado interese entre os tertulianos e
os mesmos servizos de información dos medios de comunicación máis importantes,
os cales, xunto a outras fontes de socialización, son corresponsábeis de crear
unha opinión pública negativa do parado.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Na
actualidade, é moi común que estes axentes privados ou públicos só se dediquen
a discutir -a miúdo, con formas vulgares que son, segundo parece, as que
proporcionan maior audiencia e, xa que logo, maior negocio vía publicidade-
aspectos nimios ou dramáticos das consecuencias do paro, pero sen afondar nas
graves consecuencias obxectivas e subxectivas da existencia desta lacra social
e, menos aínda, das causas que explican a existencia desa desfeita social.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Parece
coma se xa nos afixésemos a convivir, irremediabelmente, coa ausencia de
emprego para unha gran parte da sociedade, sen outra alternativa para atopar
ingresos que non sexa a de recorrer ao autoemprego ou, como xa sucede ultimamente,
volvendo a emigrar a outros países cunha estrutura económica máis sólida que a
nosa. Autoemprego, en forma de autónomo ou, como hai xa uns anos se vén
dicindo, en forma de &quot;emprendedor&quot;. Eufemismo este que parecería agochar,
se cadra, unha mala imaxe do termo centenario de empresario -polas súas connotacións
de responsábel da explotación dos asalariados?- coma se os empresarios de antes
non fosen emprendedores ou, peor aínda, coma se os denominados emprendedores de
agora fosen innovadores de seu e distintos a aqueles, porque o ánimo de lucro
non sería o seu obxectivo principal senón un máis, quedando subsumido a outros
de &quot;calado superior&quot;.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Chegados
aquí, sería necesario aclarar que dimensións ten o paro na sociedade española
actual e, sobre todo, que causas e consecuencias poden explicar as
consecuencias de tal situación. Para iso sería pertinente empezar por definir
que se entende por paro ou desemprego ou, mellor aínda, por parado, para pasar
logo a apuntar as posíbel causas que explicarían o paro.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O
concepto de parado non se desenvolve até primeiros do século XX nalgúns países occidentais
e consolidarase tras a Segunda Guerra Mundial. Até daquela os que non tiñan
emprego, simplemente, ou eran pobres de solemnidade (“o exército de reserva”
que diría Marx), ou eran considerados preguiceiros, desprezábeis ou, mesmo,
delincuentes.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Tras o
longo período do fordismo nos países occidentais e até a chegada da crise
económica de 1973, o paro era, practicamente, inexistente e as poucas persoas
que padecían o desemprego era, basicamente, de tipo friccional -tempo que se
tardaba en saír dunha empresa para entrar noutra- para, a partir de mediados
dos setenta, iniciar unha traxectoria de carácter estrutural, até o de agora,
irreversíbel. É dicir, desde esas datas, o paro no Estado español comezou a
alcanzar taxas elevadas de forma permanente, con aumentos e descensos en función
do ciclo económico, para chegar a principios do século XXI a uns niveis até o
de agora nunca habidos desde a implantación da democracia.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Causas
do paro&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O
número de postos de traballo nunha economía capitalista depende, directamente,
da produtividade desa economía, é dicir, do valor do que se produce nesa
economía dividido polo valor do que custa esa produción, algo que, xeralmente, se
simplifica calculándoo, unicamente, a partir do custo do factor traballo. Xa
que logo, o primeiro que se podería deducir é que, a maior produtividade menos
necesidade do factor traballo ocupado, a non ser que ese sobrante ocupacional se
poida contrarrestar cunha recolocación noutras actividades ou, caso de non ser
posíbel, creando novos postos de traballo axustados ás características das
persoas excedentarias. Cando esa compensación non se produce aparece un aumento
do paro máis ou menos conxuntural, en función da oferta de traballo existente
no mercado de traballo.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Segundo
a teoría económica neoclásica (aínda hoxe de hexemónica impartición en gran
parte das facultades de economía, en comparación con outras perspectivas da
economía), as causas da aparición do paro están relacionadas, fundamentalmente,
con dous argumentos:&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;a) se hai paro é porque as reivindicacións
salariais dos sindicatos non se compensan con iguais aumentos de produtividade,
é dicir, elévanse os custos de produción mentres que a produtividade non medra
ao mesmo ritmo. Isto, se acontece, só podería ser, relativamente, plausíbel nos
sectores con produtos sometidos a unha elevada competitividade no mercado.
Trátase de empresas que non sempre poden trasladar a totalidade deses custos
aos prezos de venda dos seus bens ou servizos. Agora ben, son cada vez menos as
empresas que están sometidas a esta lóxica de competencia, ademais de que, cada
vez, son menos tamén as reivindicacións sindicais que conseguen elevar os
salarios por encima da inflación real e, xa que logo, que sexan os sindicatos
os únicos responsábeis da erosión á baixa da produtividade.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;De
feito, os custos salariais reais oscilaron durante os últimos decenios, segundo
se comportaron unha serie de variábeis (expansión económica, existencia de
acordos xerais entre os axentes sociais, presión sindical, inflación, etc.), porén,
no seu cómputo final, tenderon cara á baixa, en razón a un descenso continuado
do incremento real dos salarios respecto o aumento da inflación. Máis aínda, o
paro foi maior nos países europeos con salarios máis baixos, o cal podería
indicar que, tanto as decisións de investimento dos empresarios como a
competencia internacional, se rexen por factores que van máis aló dos custos
salariais (Juan, 2011).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;b) a segunda argumentación é que, se hai paro,
é porque os desocupados non aceptan as ofertas de traballo que presentan os
empresarios. E iso porque non son suficientemente flexíbeis para admitir as
condicións de traballo e salariales que se ofrecen, ou non poñen o interese
necesario para buscar emprego. Unha vez máis, aínda que poden existir persoas
que poidan permitirse desestimar algunhas ofertas de emprego, o certo é que a
gran maioría dos desocupados necesitan diñeiro para vivir e, xa que logo,
traballar (só hai que ir ás colas do INEM para ver a cantidade de individuos
que cada día esperan atopar un emprego). Tamén é certo que hai persoas que
desisten de buscar emprego porque se cansaron de buscalo, ás veces durante
anos, polo que, ao non atopalo, decidiron abandonar esa procura até o punto de
que -e cada vez máis- pasaron a formar parte do crecente exército de persoas
que mendigan algo que comer en todas as cidades do Estado español, suceso este,
que a algúns lles lembra épocas pretéritas de incrédula reaparición.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Agora
ben, ante eses dous argumentos é necesario lembrar que, por riba de todo, se
existen persoas en paro, é porque non se crea o suficiente número de postos de
traballo para cubrir unha determinada demanda de emprego, polo que, como só
crean emprego o Estado e os empresarios, os principais responsábeis de que
exista paro non reside nos traballadores que non atopan emprego, senón que, en
todo caso, recae sobre eses dous axentes sociais.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Se o
paro é masivo é porque ambos os axentes son incapaces de crear o emprego
suficiente para cubrir a demanda. Quen goberna o Estado, porque se nega a
desenvolver políticas expansivas de demanda e emprego aínda que iso implicase
elevar o déficit público ou a inflación. Os empresarios, porque só crean
emprego se cren firmemente que o risco de manter ou, de ser o caso, ampliar, o
investimento produtivo existente e, xa que logo, o persoal correspondente,
supera o beneficio que obterían se investisen o mesmo capital noutros
investimentos (por exemplo, en produtos financeiros), con réditos equivalentes
cun risco parecido ao de manter ou ampliar o citado investimento produtivo.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;E é
que, non o esquezamos, o ideal dun empresario capitalista estándar é depender o
mínimo imprescindíbel do traballo humano. Se contrata a persoas para que
traballen na súa empresa é porque, a priori, espera que o seu valor achegado lle
proporcione máis beneficios dos que gañaría se non as contratou. Xa que logo,
en canto aparecen conxunturas económicas que non permiten compensar os custos
cos ingresos, o despedimento aparece como unha alternativa para solucionar,
temporal ou definitivamente, as perdas nas que incorre ese empresario. Outra
cousa sería xulgar se esa lóxica -a de contratar ás persoas cando gaña o
empresario e despedilas cando non gaña o que esperaba ou, mesmo, se perde; é
dicir, que non cobre nin os gastos xerais- é moralmente xusta ou non. O único
que se pode dicir é que o &quot;xogo&quot; da oferta e a demanda no mercado
capitalista de traballo funciona así.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Tampouco
esta teoría ten en conta outras causas que contribuíron e seguen contribuíndo,
tanto ou máis que as anteriores, a que o paro siga sendo masivo no Estado
español. Ademais da crise de vendas e de reorganización produtiva dos sectores
con maior ocupación e intensivos en traballo desde a década dos oitenta, debido
ao cambio tecnolóxico e ao aumento constante da competitividade internacional, nomeadamente,
na industria e nalgúns servizos como, por exemplo, os seguros ou, máis recentemente,
a construción e os servizos financeiros; existen outros factores que,
igualmente, inciden á baixa na produtividade dun país e causan o aumento do
paro, mais que non adoitan aparecer nos manuais tradicionais de economía e, a
miúdo, nos medios de comunicación.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Para
empezar, non se pode esquecer que algúns erros dos empresarios na toma de
decisións sobre os produtos ou servizos a producir (que logo demostraron que
carecían da demanda esperada), ou que algúns dos investimentos efectuados na
compra de materias primas a prezos non competitivos, ou que o financiamento
externo resultou ser moito máis custosa do que se calculou de antemán, ou que a
compra de equipos e tecnoloxías non resultou ser o eficiente que se previu no
momento da súa compra (avarías continuas, inexistencia de ergonomía,
infrautilización das prestacións, etc.), poden ter gran transcendencia para que
certas empresas deban pechar, sen que, xeralmente, os traballadores poidan
intervir en tales decisións erróneas.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Así
mesmo, a inexistente ou escasa previsión do impacto negativo para a empresa da
competencia (leal ou desleal; interna ou externa) de terceiras empresas ou de
multinacionais pode ser outro factor que conduza a outras empresas a ter que
pechar.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Pero
dentro da propia empresa, determinadas ineficiencias na xestión dos recursos
humanos como certas “fichaxes estrela”, selección de executivos con salarios
moi elevados (con repercusión desproporcionada nos custos de produción, mais
tamén a inexistencia ou escasa formación continua dos traballadores, dun nivel
tecnolóxico baixo, de políticas comerciais inadecuadas, etc., puideron
contribuír tamén a que outras empresas non puidesen facer fronte aos custos e,
xa que logo, ter que pechar.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Todo o
anterior, nun país onde os salarios e a presión fiscal se sitúan,
significativamente, por baixo da media europea. Por exemplo, segundo datos da
OCDE para 2011, o Estado español tiña unha presión fiscal do 32,4% sobre o PIB,
por baixo de países como Checoslovaquia (34,5%), Portugal (36,1%), Hungría
(40,2%), Italia (42,8), etc., por non falar de Dinamarca (48,6) ou de Suecia
(44,9).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Xa que
logo, o argumento historicamente aducido pola patronal española contra unha
suposta carga fiscal excesiva non parece que poida sosterse como causa do paro
tan elevado. Nin tampouco se sostén o exceso de demandantes de emprego
estranxeiros no actual mercado de traballo, pois se a alguén lle interesou a
entrada masiva de inmigrantes foi, precisamente, aos empresarios ao veren neles
unha potencial fonte de negocio ao entender que, procedendo de países máis
pobres, con salarios máis baixos, cubrirían a demanda de traballo empresarial
de media e baixa cualificación en certos sectores como a construción e a hostelaría
a un custo inferior, aínda que fóra a custo do despedimento dos autóctonos,
normalmente adheridos a convenios que garantían salarios e condicións de
traballo superiores.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;En
definitiva, estar no paro, sobre todo se é de longa duración (máis dun ano,
segundo o INEM) na sociedade capitalista, non só ten repercusións materiais
(descenso do consumo, ademais de que o subsidio dura, cada vez, menos tempo e
sempre é menor que o salario que se cobraba cando se estaba en activo), senón
que non é unha situación desexada e que se alonga a vontade do suxeito -como
insinúan certos políticos e economistas neoliberais, cando difunden publicamente
esa mensaxe a través de determinados medios de comunicación controlados por
empresarios afíns a esa ideoloxía- ademais de que ten consecuencias
socio-psicolóxicas (desánimo e autoculpabilización, como resultado da exclusión
social que se sofre, pero tamén por se sentir responsábel dos conflitos
familiares que adoitan xerarse por non traer ingresos ao fogar, etc.), sen esquecer
as consecuencias de orde profesional (obsolescencia das cualificacións conforme
transcorre o tempo de desocupación, perda de oportunidades de promoción na
empresa e na propia sociedade, etc.).&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;_______________________________________________________________________&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Bibliografía&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;JUAN ALBALATE, JOAQUÍN (2011), &lt;em&gt;Sociología del trabajo y de las relaciones
laborales&lt;/em&gt;, Barcelona: Edicions UB.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;OECD (2012), &lt;em&gt;Tax Income&lt;/em&gt; in OECD Countries.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;RECIO, ALBERT (1997), &quot;Paro y mercado
laboral: formas de mirar y preguntas por contestar&quot;, en Recio, A. et al., &lt;em&gt;El paro y el empleo: enfoques alternativos&lt;/em&gt;,
Valencia: Germania.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;_______________________________________________________________________&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[Artigo tirado do sitio web ‘&lt;a href=&quot;http://www.mientrastanto.org/boletin-113/notas/una-vision-distinta-del-origen-del-paro&quot;&gt;Mientras tanto&lt;/a&gt;’,
do 10 de abril de 2013]&lt;/p&gt;</description>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1465">capitalismo</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1461">crise</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1737">desemprego</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1843">Estado español</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1736">paro</category>
 <pubDate>Tue, 14 May 2013 12:56:56 +0200</pubDate>
 <dc:creator>rafa.villar</dc:creator>
 <guid isPermaLink="false">38790 at http://www.galizacig.com/avantar</guid>
</item>
<item>
 <title>Dereitos contra economía?</title>
 <link>http://www.galizacig.com/avantar/opinion/13-5-2013/dereitos-contra-economia</link>
 <description>&lt;p&gt;&lt;strong&gt;A
decisión do Tribunal Supremo portugués de declarar inconstitucional o recorte
de salarios aos funcionarios volveu pór na palestra o debate entre a lóxica dos
dereitos da democracia e a lóxica dos mercados. &lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;É evidente
que, desde os seus inicios, a contrarrevolución neoliberal se centrou en
demoler o sistema legal que concedía dereitos á poboación, aínda que a
derrogación destes dereitos se produciu fundamentalmente pola vía política.
Máis que unha loita entre dereito e mercado, o que temos e seguimos a presenciar
é unha loita entre propostas políticas en que os defensores dos dereitos do
capital van gañando por goleada. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;De
feito, os mesmos mercados financeiros que desempeñan un papel tan crucial no
desencadeamento de tormentas económicas, que se utilizan para xustificar a
introdución de reformas antisociais, son unha creación política. Unha política
que permitiu a aparición de grandes conglomerados financeiros, dunha ampla
variedade de activos financeiros, opacidade fiscal, paraísos fiscais... E unha
política que creou un impresionamente entramado de salvagardas que evitaron que
este sistema financeiro fose a pique por méritos propios. Desde esta
perspectiva pode concluírse que non existe unha oposición entre política e
economía, senón unha confrontación entre políticas que teñen efectos económicos
diferentes.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Unha
cuestión distinta é analizar en que medida unha estratexia centrada
exclusivamente na defensa de dereitos formais é capaz de contrarrestar
satisfactoriamente a dinámica do capitalismo mundial. Esta foi en gran medida a
configuración do modelo keynesiano posterior á Segunda Guerra Mundial, o que
xerou recoñecemento de negociación colectiva, prestacións sociais e un certo
dereito á cidadanía económica. É en gran medida o núcleo das políticas
socialdemócratas de embridamento do capitalismo. Deixar que a actividade
económica se dirixa fundamentalmente baixo pautas capitalistas e introducir
regulacións que limitan o seu campo de acción e obrigan a establecer concesións,
ás veces substanciais, á maioría da poboación. Un modelo que só funcionou
mentres ás élites económicas lles resultou aceptábel manter estas concesións. O
problema crucial é que o marco legal deixa en mans dos capitalistas as
decisións cruciais de asignación e mobilización de recursos económicos, e
articula un enorme arsenal de medidas que protexen as rendas da propiedade por riba
doutras demandas sociais. Iso concede aos capitalistas unha enorme capacidade
de iniciativa e acción fronte á que a lóxica dos dereitos sempre vai a
remolque. A globalización económica, a articulación dun novo marco de acción a
escala planetaria, non fixo senón ampliar o espazo de acción do capital e
debilitar a eficacia da defensa dos dereitos. O caso portugués é ilustrativo: a
decisión xudicial sobre os soldos públicos pode permitir que os funcionarios
recuperen o seu salario, pero non vai impedir que o Goberno practique outros
recortes.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Opoñer
simplemente dereitos a economía ten, ademais, outro perigo. O establecemento de
dereitos realízase en momentos concretos, supoñendo que a realidade económica
vai seguir inalterada. Mais a actividade económica real está inevitabelmente
asociada a cambios continuos que poden afectar a estes dereitos. Na economía
actual isto tradúcese a miúdo nun baleiramento das condicións económicas que
permiten satisfacer estes dereitos. Pero tamén pensando nunha xestión económica
alternativa non capitalista subsiste este problema. Sempre que penso nunha
transición a unha economía igualitaria e sostíobel resúltame evidente que iso
obriga a tocar moitos dereitos establecidos, non só do capital. Pois, á fin e
ao cabo, a nosa propia valoración do que é un marco de vida aceptábel está en
gran parte fixada pola nosa experiencia pasada. Unha experiencia que inclúe as
loitas polos dereitos, pero tamén o desbaldimento ambiental, a explotación
colonial e o sometemento das mulleres.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Temos a
necesidade de loitar por outro modelo económico que garanta a todo o mundo
condicións materiais esenciais. O que suxiro é que a estratexia de defender
dereitos establecidos é insuficiente, e ás veces inaxeitada, para levar a cabo
unha transición cara a unha economía democrática, igualitaria e sostíbel; unha
estratexia que obriga a situar a defensa dos dereitos e a democracia desde
outra perspectiva. En primeiro lugar, aumentar os dereitos sociais no eido da toma
de decisións -o que inclúe a democratización das políticas públicas, o aumento
do papel das actividades colectivas e a planificación democrática de
actividades chave-, o desenvolvemento doutras formas de propiedade e xestión
económica, e a institucionalización da participación da sociedade sobre as
actividades de todo tipo de empresas ou unidades produtivas. En segundo lugar,
introducir mecanismos deliberativos serios que permitan un verdadeiro debate e
unha toma de decisión social sobre a forma en que se concretan os dereitos
básicos. E, en terceiro lugar, desenvolver unha estratexia de acción
internacional básica para crebar o entramado de poderes internacionais que protexe
e reforza os poderes do capital.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[Artigo tirado do sitio web ‘&lt;a href=&quot;http://www.mientrastanto.org/boletin-113/notas/cuaderno-de-depresion-20&quot;&gt;Mientras tanto&lt;/a&gt;’,
do 30 de abril de 2013]&lt;/p&gt;</description>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1465">capitalismo</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1461">crise</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/6743">dereitos</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1460">economía</category>
 <pubDate>Mon, 13 May 2013 10:22:29 +0200</pubDate>
 <dc:creator>rafa.villar</dc:creator>
 <guid isPermaLink="false">38770 at http://www.galizacig.com/avantar</guid>
</item>
<item>
 <title>Ventos de guerra...</title>
 <link>http://www.galizacig.com/avantar/opinion/13-5-2013/ventos-de-guerra</link>
 <description>&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Os ataques contra a Síria são mais um elemento
de uma campanha permanente de provocação de Israel contra os seus vizinhos.
São. Mas são mais que isso. O quadro em que se realizaram e a sua envolvente
militar e política, colocam-nos num outro patamar da estratégia imperialista de
agressão e possível «balcanização» da Síria.&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Os ataques da aviação israelita do final da
passada semana e de domingo contra a Síria são um acto de guerra e mais um
elemento explosivo na situação do Médio Oriente. Merecem a mais viva condenação
por aqueles que defendem o direito internacional, a soberania e a integridade
territorial das nações e lutam pela paz. Perpetrados nos arredores de Damasco
contra vários alvos militares, e com relatos que apontam para a possibilidade
de uso de armas de urânio empobrecido, estes ataques não são as únicas acções
provocatórias, ilegais e criminosas do regime sionista. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Além de um similar ataque realizado em Janeiro
deste ano, nas ultimas semanas têm-se repetido ataques contra a Palestina,
violações do espaço aéreo Libanês e Sírio, incursões e provocações militares no
Sul do Líbano e ameaças contra o Irão. Poderíamos então dizer que estes ataques
são mais um elemento de uma campanha permanente de provocação de Israel contra
os seus vizinhos. São. Mas são mais que isso. O quadro em que se realizaram e a
sua envolvente militar e política, colocam-nos num outro patamar da estratégia
imperialista de agressão e possível «balcanização» da Síria.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Em primeiro lugar porque se realizam num
momento em que os «rebeldes» sofriam revezes militares em virtude dos avanços
das Forças Armadas Sírias no estratégico «corredor» de Homs, um dos principais
canais de fornecimento pela NATO e pelo Conselho de Cooperação do Golfo de
armas, bombas, dinheiro e tecnologia ao chamado «Free Syrian Army» (FSA). Ou
seja Israel surge em cena como «apoio aéreo» aos bandos armados e terroristas.
Em segundo lugar porque estes ataques não são uma decisão isolada de Israel.
São conhecidos os planos de Washington de imposição por via de ataques
militares levados a cabo por aliados na região (leia-se Israel) de uma «No fly
Zone», ao mesmo tempo que se prepara a intervenção militar directa. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;O facto de os ataques israelitas terem sido
precedidos de ataques terroristas do FSA visando o sistema de radar sírio nos
arredores de Damasco; de terem sido os EUA a «anunciar» na prática os ataques,
vendendo a patranha da necessidade de impedir transferências de armas para o
Hezbolah; ou ainda o facto de o Secretário Geral da ONU se recusar a condenar
os ataques israelitas, apontam para a validade da tese de que eles são parte da
estratégia acima descrita, fechando-se assim o triângulo NATO; Conselho de Cooperação
do Golfo e Israel.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;A campanha política internacional em curso
sobre as «armas químicas» (a tal «linha vermelha» de Obama) concorre para esta
possibilidade. O facto de se ter vendido a mentira de que um dos
bombardeamentos visava arsenal químico (facto desmentido pela realidade) e o
facto de os «rebeldes» terem usado Gás Sarin (confirmado pela «insuspeita»
Carla Del Ponte) na tentativa de «dar cobertura no terreno» às mentiras
emanadas de Washington de que quem as usaria era o governo sírio, dão consistência
à tese de podermos estar perante a preparação de um ataque em larga escala
contra a Síria. As reacções imediatas da China, da Rússia, da Argélia, bem como
da Liga Árabe e do Egipto, e os termos em que são feitas, confirmam a gravidade
da situação. Entretanto na terça-feira os EUA iniciaram novos «jogos de guerra»
no Golfo Pérsico envolvendo 40 países, 38 navios de guerra e dezenas de
submarinos e aviões não tripulados. O Irão prepara-se para reagir. A situação é
de facto explosiva e os ventos são de guerra. Exigem mobilização pela paz e
contra a estratégia criminosa do imperialismo.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;[Artigo
tirado do sitio web portugués ‘&lt;a href=&quot;http://avante.pt/pt/2058/opiniao/125044/&quot;&gt;Avante&lt;/a&gt;’, núm. 2.058, do 9 de maio de 2013]&lt;/p&gt;</description>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1527">Estados Unidos</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/2010">guerra</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1614">imperialismo</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/1623">Israel</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/6075">Siria</category>
 <pubDate>Mon, 13 May 2013 10:04:02 +0200</pubDate>
 <dc:creator>rafa.villar</dc:creator>
 <guid isPermaLink="false">38768 at http://www.galizacig.com/avantar</guid>
</item>
<item>
 <title> Javier Diez Canseco in memoriam</title>
 <link>http://www.galizacig.com/avantar/opinion/13-5-2013/javier-diez-canseco-in-memoriam</link>
 <description>&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Javier Diez Canseco (Lima, 1948-2013)
morreu en Lima de cancro o pasado 4 de maio. Perú é&amp;nbsp; unha sociedade fraccionada por unha loita de
clases eterna e polo racismo que condena á maioría da poboación á miseria, que
hoxe é man de obra barata na emigración e nas concesións a empresas
estranxeiras que se apropiaron do país estes derradeiros anos.&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Diez Canseco&amp;nbsp;
foi deputado na Asemblea peruana en seis lexislaturas distintas e
candidato á presidencia do Perú en 2006. Nas últimas eleccións, 2011, apoiou a
candidatura de Ollanta Humala, sendo un dos deputados con maior votación do
país.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;En xuño de 2012 Diez Canseco e dúas deputadas
máis retiran o apoio polítco a Humala, no Congreso, debido á política represiva
contra as protestas pola entrega ás transnacionais de importantes explotacións
mineiras.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Cinco meses máis tarde é suspendido por 90
días como deputado pola Comisión de Ética do Congreso do Perú, malia que a
propia Secretaría da Comisión ditaminara que non estaba implicado na acusación
pola que a promoción do&amp;nbsp; proxecto de lei
nº 054/2011 permitiría o enriquecemento da súa filla e ex muller.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;Marcha un dos alicerces da combativa e
histórica esquerda peruana. Un home bo, comprometido, xeneroso e decente.&amp;nbsp; &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;_______________________________________________________&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Entrevista a Javier Diez Canseco&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;em&gt;México, marzo de 2008&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;nova-corpo-texto&quot;&gt;&amp;nbsp;Javier
Diez Canseco é un histórico da esquerda peruana. Opositor á ditadura militar
sufriu exilio en América e Europa e voltou ao Perú en 1978. Elixido deputado e
senador en todas as lexislaturas desde a volta á democracia no Perú (1980)
tamén foi candidato á presidencia do país nas eleccións de 2006.&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;nova-corpo-texto&quot;&gt;&amp;nbsp;Foi un dos
retidos durante o secuestro á embaixada xaponesa polo Movimiento Revolucionario
Tupac Amaru e avogou polo diálogo co grupo guerrilleiro unha vez liberado. Para
as eleccións de 2006 funda o Partido Socialista con base no Partido Unificado
Mariateguista co que obtivo unha moi baixa porcentaxe de votos. Dedicouse desde
as últimas eleccións a reforzar o partido para as eleccións municipais, e
organizar unha campaña contra o Tratado de Libre Comercio&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;- Xurxo Martiz Crespo:&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt; De onde ven o Perú?&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Javier
Diez Canseco: O Perú é un país que
encarou fendas históricas de enorme significación. O Perú foi o centro do
imperio incaico. Unha das seis civilizacións milenarias do mundo. Cun
desenvolvemento no manexo das augas e a agricultura que lle permitiu noutrora soster
e abastecer unha poboación de gran significación e con cidades máis grandes que
a Babilonia da antigüidade.&lt;/p&gt;



&lt;p class=&quot;nova-corpo-texto&quot;&gt;Hoxe estanse a descobrir centros urbanos de alta
densidade poboacional coma Karal, por exemplo, que evidencian un
desenvolvemento moi importante, interrompido e fraturado coa denominada conquista,
«descobremento», &amp;nbsp;e o estabelecemento dun
réxime colonial que mudou o eixo do desenvolvemento do país, dunha sociedade
cun alto desenvolvemento en materia agrícola, de manexo de augas e tecnoloxía
neste terreo, cun manexo do ecosistema extraordinariamente axeitado cara a unha
sociedade na que se impuso un patrón de extración de recursos naturais,
fundamentalmente mineiros, que diezmou á poboación na explotación
desas minas de ouro, prata, mercurio e outros e abandonou a columna vertebral
dese desenvolvemento que era o desenvolvemento agrícola e a evolución dunha
sociedade que non só manexaba augas e terras senón que domesticara algunhas das
plantas máis importantes coma a «papa» (pataca) que salvou a Europa de moitos
andazos de fame que encarou en determinados momentos históricos, e así o
recoñece a Organización de Nacións Unidas ao bautizar este ano coma o ano
dedicado á memoria da «papa». &lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;nova-corpo-texto&quot;&gt;Coido que esta fractura, esta ruptura e proceso
de dominación dos pobos orixinarios e de presión e cambio do eixo do seu
desenvolvemento é unha fractura até hoxe non resolta.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;- XMC:&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt; Pero esa fractura non é
exclusiva do Perú senón de todos aqueles pobos orixinarios que conformaron unha
cultura e un Estado en moitos aspectos máis desenvoltos que os europeos.&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;JDC: Correcto. En toda Latinoamérica , en boa
parte, nos lugares nos que existiu unha cultura de raigame e identidade e
desenvolvemento significativo, xerou, e particularmente no caso do Perú, e
coido que en outros varios casos sociedades profundamente escindidas e
percorridas por fortes elementos de racismo e unha estratificación no só
clasista senón étnica, cultural brutalmente profunda, e xerou, sen dúbida,
Estados que inda que vivan un proceso de independencia, esta independencia en
termos prácticos sustituiu a dominación colonial branca española pola
dominación branca peruana.&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;nova-corpo-texto&quot;&gt;&amp;nbsp;Ese proceso
mantivo unha fortísima presión cara ao país. No Perú o voto dos analfabetos
permítese&amp;nbsp; rematando o derradeiro goberno
militar de Morales Bermúdez, e dicir, a primeira vez que votan os analfabetos
no Perú é en 1978, estamos falando de hai nada, só 30 anos. E o voto da muller
estabeleceuse en 1956, hai 52 anos. Trátase dunha sociedade que encarou en
diferentes intres intensas loitas por parte de algúns sectores sociais para
incorporarse a espazos de manexo do sistema de decisión, de intervención na
definición do seu próprio destino.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;- XMC:&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt; Cales serían os principais
períodos?&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;JDC: Períodos que tiveron especial significación a
comezos do século XX co xurdimento do APRA (Alianza Popular Revolucionaria
Americana) e das forzas socialistas na década do vinte e despois o outro gran
proceso de intento de recuperación de identidade e proxecto nacional foi
probabelmente a formulación de reformas que encabezou precisamente o xeneral
Juan Velasco Alvarado en 1968, que formulou unha recuperación do manexo das
rendas económicas, da propriedade dos recursos naturais de idear un proceso de
industrialización, de albiscar un proxecto de redistribución da terra para
espazos de propriedade e presenza neste terreo do campesiñado, das poboacións
organizadas en comunidades labregas e traballadores do campo e que constituíu,
diría eu, na época republicana, o primeiro intento dunha reforma significativa
na redistribución do ingreso e no patrón do desenvolvemento do país.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;- XMC:&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt; Que pasou con este intento?&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;JDC: Este intento fracasou, entre outras, na miña
opinión, por unha relación cos sectores sociais e populares que era de escasa
relevancia e forte manipulación do Goberno sobre eles e pola ausencia no
artellamento dunha forza política que desenvolvera representación e lle dera pulo
a este proxecto.&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;nova-corpo-texto&quot;&gt;Velasco Alvarado desenvolveu a teoría do non-partido
e opúxose sistematicamente as formas de organización partidaria para formular &amp;nbsp;o pulo a formas de organización social pero
sometidas ao control do aparato do Estado á súa vez dirixido por unha cúpula
militar de lóxica reformista.&amp;nbsp; A
diferenza de todos os gobernos militares que existían nese momento en
Latinoamérica, eran todos de dereita e conservadores, este foi un que se formulou
unha proposta de reformas con esa limitante.&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;nova-corpo-texto&quot;&gt;O goberno de Velasco Alvarado en 1968 expresa na
realidade a crise dun aparato corrupto e escasamente representativo da xente.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Ese sistema de partidos que entra en crise en
1968 e que permite o golpe de Estado de Velasco Alvarado con nivel de soporte e
sustento social amplo e significativo é o mesmo sistema de partidos que no
fundamental volve entrar en escena ao remate do goberno militar en 1980, no que
volve a saír elixido Fernando Belaúnde Terry que é precisamente o presidente
derrocado o 3 de outubro de 1968 por Velasco Alvarado.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;- XMC:&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt; Que pasa a partir de 1980?&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;JDC: Volve a entrar en acción, ademais do
presidente derrocado, o APRA a outra forza política significativa que tiña o
país e que representaba unha opción socialdemócrata cada vez máis cara a
dereita e cada vez menos reformista e aparecen dous factores novos.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;A presenza de movementos sociais que se
desenvolveron desde finais da década dos sesenta; un movemento sindical
crecente, un movemento campesiño máis organizado, un movemento de bairros e de
organizacións sociais e movementos rexionais importantes e con eles a expresión
política representada nese momento por Izquierda Unida.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;- XMC:&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt; Que era Izquierda Unida do
Perú e cando aparece Sendero Luminoso?&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;JDC: Izquierda Unida era un bloque de organizacións
de esquerda desde as máis tradicionais de orixe pro soviético e pro chinés até
aquelas que traían unha influencia do que viña ser o proceso cubano de fins da
década do cincuenta e comezos da década dos sesenta e que procuraban no que
naquelas datas chamaron unha «nova esquerda» e que se artellaban con este
movemento social urbano e rural crecente no país e con expresións
descentralizadoras que reclamaban, exixían, recoñecemento das particularidades
rexionais existentes no Perú. Isto dá lugar a Izquierda Unida que se converte
na década dos oitenta na segunda forza política do Perú. Gaña a metade dos gobernos
rexionais do Perú a meados da década dos oitenta. Gaña 12 de 24 gobernos
rexionais e ten a segunda representación política no Congreso, na Cámara de
Deputados e no Senado, expresando esta proposta de cambio.&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;nova-corpo-texto&quot;&gt;E por outra banda, curiosamente, xunto á caída do
goberno militar e o restabelecemento dun proceso constitucional, democrático
formal no país, en cuxo desenvolvemento Izquierda Unida terá un papel
protagonista, comezou no Perú a actuación de Sendero Luminoso e o
desenvolvemento do conflito interno que vai cobrar, segundo os cálculos da &lt;em&gt;Comisión de la Verdad y la Reconciliación&lt;/em&gt;,
xa no século XXI, terminado o conflito un total de 70.000 vítimas no conflito
interno e isto ten unha enorme significación porque ese conflito armado, ese
desenvolvemento no accionar de Sendero Luminoso que ten como un factor
dominante na súa acción, na miña opinión, un carácter marcadamente terrorista,
é dicir, dirixido a gañar autoridade política a través do temor que infundía na
xente e na capacidade de exercicio de violencia sobre as autoridades locais,
mais tamén sobre a poboación, abre una circunstancia segundo a cal no Perú
vaise dando a constitución dun Estado dentro do Estado, dun réxime político
dentro doutro réxime político, é dicir, comeza no Perú un proceso de
militarización da vida política e social. Ábrense no país, na década dos
oitenta, os Comandos Políticos Militares, as zonas baixo «Estado de Emergencia»
no que o mando político-militar é entregado ás autoridades da Forza Armada,
onde as autoridades eleitas, e onde o poder xudicial e onde a Fiscalía e o
Ministerio Público e onde os medios de comunicación do Perú van perdendo axiña
e paulatinamente presenza, forza e autoridade que vai sendo gañada polos
actores da guerra; é dicer, polo aparello militar e polo desenvolvemento no
accionar de Sendero Luminoso e posteriormente nalgunhas zonas do MRTA
(Movimiento Revolucionario Tupac Amaru).&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;nova-corpo-texto&quot;&gt;Neste proceso a dinámica da militarización
termina impóndose e termina esgotando e desgastando o réxime constitucional,
democrático-formal estabelecido a comezos dos oitenta. E ese proceso conduce a
unha nova crise do sistema de representación política que se vai expresar no
xurdimento do fenómeno dos chamados «outsiders» ou independentes.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;- XMC:&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt; quen son os «outsiders» e
desde cando collen forza?&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;JDC: os «outsiders» da política collen forza a
partires de finais da década dos oitenta cando o APRA leva ao Perú a un
caleixón sen saída no primeiro goberno de Alan García. O Perú ten unha brutal
hiperinflación , comparábel coas máis altas da historia mundial, competimos no libro
de marcas Guiness nese terreo. Temos un réxime político totalmente desgastado
por corrupción e temos un conflito interno galopante cunha medra no actuar de
Sendero Luminoso e con máis do 60% do territorio peruano baixo control dos
comandos políticos militares e cun réxime político que non ten nada que ver coa
democracia constitucional.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;Nese panorama xurden estes «outsiders» estes
«independentes» primeiro co alcalde de Lima, Ricardo Belmont, cuxo partido ten
un nome moi gráfico, «Obras».&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;- XMC:&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt; Pero previamente gañara
Alfonso Barrantes de Izquierda Unida.&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;JDC: Si, pero a mediados dos oitenta. A finais dos
oitenta Izquierda Unida é arrasada tamén polo desgaste xeral do sistema, lévaa
o «huaico»(1) &amp;nbsp;a
fervenza de rexeitamento a un sistema inoperante. Así temos o fenómeno dos
«independentes» que dá nacemento ao fenómeno de Fujimori.&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;nova-corpo-texto&quot;&gt;O «fenomeno Fujimori» e
o fenomeno dos «independentes». Finalmente o que fai é lexitimar
o réxime político-militar que viña incubando no Perú cos «estados de emerxencia»
e cos «Comandos Político-Militares».&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;- XMC: &lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;Como se explica a vitoria dun anónimo
Fujimori ante outro «independente» &amp;nbsp;e se
cadra sobrevalorado Mario Vargas Llosa?&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;JDC: Fujimori é un personaxe que gaña as elccións
pola frustración nacional dos peruanos fronte os partidos e a
institucionalidade . Mario Vargas Llosa era outro «outsider» «independente»
pero respaldado por partidos.
A Mario Vargas Llosa apoiábao
Acción Popular o Partido Popular Cristiano, as organizacións de dereita, daquela
o triunfo de Fujimori ao qeu leva é a constitución dun goberno cívico-militar.&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;nova-corpo-texto&quot;&gt;Fujimori pacta axiña cos militares, non tiña partido, non tiña dirección
política non tiña programa, daquela converte ao sistema de información nacional
(do Perú) na súa comisión política e á &lt;em&gt;Fuerza
Armada del Perú&lt;/em&gt; no seu Partido. &lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;nova-corpo-texto&quot;&gt;Entrégalle o manexo da política económica aos
representantes do «Consenso de Washington» e do neoliberalismo e no Perú se
aplicará unha das fórmulas neoliberais máis brutais de América Latina. E
ademais sen anestesia, sen calmantes, sen compensacións sociais, aplícase un
programa de axuste brutal que mergullou o país na pobreza. &lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;nova-corpo-texto&quot;&gt;&lt;strong&gt;- &lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;XMC:&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt; &lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;A cifras macroeconómicas de Fujimori non cadran co que dis.&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;JDC: Pasamos dun 29 ou 30% de pobreza a superar o
50% da pobreza da poboación en condicións miserábeis, é dicir, gañando menos de
1,30 euros ao día e a ter entre 20 e 18% da poboación en condicións de pobreza
extrema, é dicir, gañando menos de 0,60 euros ao día. &lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;nova-corpo-texto&quot;&gt;O réxime de Fujimori desenvolve unha política
clientelar e unha política antipartido, manipula os sectores máis pobres que
xerou a súa política económica por medio de programas sociais de asistenciais e
de control. Estabelece
un réxime de desartellamento da organización sindical, da organización
campesiña da organización social. Inicia os chamados «programas sociais»,
promove mecanismos formais de autoemprego que agochen os niveis de desemprego
existentes no Perú e exerce un fortísimo control sobre os medios de
comunicación e xeraliza a corrupción no aparato do Estado para xerar unha
alianza que lle dea estabilidade ao Goberno.&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;nova-corpo-texto&quot;&gt;Corrompe á «Fuerza Armada» &amp;nbsp;até o miolo, coloca a representantes
empresariais no manexo do Ministerio de Economía, aos seus operadores centrais,
a Camet a Bologna, un fora presidente da CONFIEP e da Sociedad Nacional de
Industrias e o outro era un tecnócrata ás ordes destes grandes grupos de poder
económico e lidera, paralelamente, un acelerado proceso de estranxeirización da
propiedade e do manexo da economía do país, é dicir, o modelo neoliberal no
país, non é só a redución do Estado e unha privatización das empresas públicas,
algunhas das cales tiñan unha situación difícil como tales, senón que implica
tamén un proceso de traspaso da propiedade de mans nacionais a mans
estranxeiras. O petróleo, a minaría, a telefonía, a electricidade o refinamento
de combustíbeis, as finanzas, os seguros, terminan en gran parte en mans
estranxeiras cunha carauta nacional empresarial que opera como intermediario
destes grandes grupos estranxeiros.&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;nova-corpo-texto&quot;&gt;Este cadro conduce a un proceso que vai levar a un
asunto vital hoxe no Perú que é non só a recuperación das rendas de manexo
económico, non só a sensación de que o país é cotidianamente expropriado dos
seus recursosa cambio de &amp;nbsp;faragullas e
que é (o Perú) un dos principais produtores do mundo de ouro e prata. Un país
con inmensos xacementos gasíferos e un nivel de autofornecemento de petróleo
significativo con extraordinarios recursos pesqueiros e cun ecosistema de
extraordinaria diversidade cun potencial turístico extraordinario e unha
gastronomía con sona no mundo.&amp;nbsp; Porén os
seus gobernos andan á pioca polo estranxeiro para solicitar cooperación
(económica) para resolver problemas nacionais que poderían resolverse cos
propios recursos que se xeran no país se estes tiveran outro control, se a
redistribución da riqueza tivera outras características e se o manexo dos nosos
propios recursos servise para xerar cadeas produtivas e estivera artellado co
desenvolvemento de ciencia, tecnoloxía e ensino e vencellado a ese plan de
desenvolvemento nacional e a esa cadea produtiva a prol dos nosos recursos ao
desenvolvemento de tecnoloxía e ciencia para esa explotación e &amp;nbsp;transformación dos nosos recursos naturais
facendo un ciclo de industrialización e xeración de servizos axeitado ao
desenvolvemento dun mercado interno que hai que potenciar.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;- XMC:&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt; Malia todas estas apreciacións
Fujimori deixa a presidencia cun índice de medra económica envexábel.&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;nbsp;JDC: Cando Fujimori marcha, a economía estaba mal.
Fujimori marcha no meio dunha situación crítica da economía pero transferiu xa
a propiedade de todos estes recursos. A medra económica de tempos de Fujimori
basease na exportación de «comodities» (materias primas) que fan do Perú un
país extraordinariamente dependente dos ciclos económicos internacionais. Somos
exportadores de prata, ouro, cobre e dun conxunto de recursos naturais que
dependen enormemente do que está acontecendo a nivel mundial, e cando nos
Estados Unidos espirran , como está acontecendo agora coa crise hipotecaria
etc, a Bolsa de Valores de Lima cae sen nengunha razón porque os nosos
principais produtos non son os especulativos, non teñen nada que ver coa
dinámica interna da nosa economía, e por suposto se ven unha retracción da
demanda destes bens a economía xeral do país vese fortemente afectada e a
recadación fiscal tamén, e o Perú non ten abeiro nen no desenvolvemento de
tecnoloxías próprias nen no desenvolvemento dos recursos dos que dispón para
xerar produtos elaborados e con valor agregado. Somos un país exportador de
materias primas con prezos extraordinariamente fráxiles.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;- XMC: Materias primas para Estados Unidos? Crecemento
económico positivo e sostido. E a situación dos traballadores?&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;JDC: Felizmente hoxe non todo depende de Estados
Unidos, porque por un lado está o desenvolvemento da Unión Europea e a medra
económica e motor económico de China e India que están amortecendo as
condicións da crise actual. Pero o Perú encara tamén outro problema que é que
esta fase de crecemento, o ano pasado medramos un 9%, o anterior un 7.5% e o
anterior a ese un 6%, e tivemos un crecemento económico probábel nos
derradeiros 7 anos dun 6 ou 7% de medra anual. É dicir, hai crecemento.
Multiplicáronse os valores das exportacións . Medrou o PIB. As utilidades das
empresas aumentaron entre 300 e 500% pero o emprego e salarios dos
traballadores aumentaron en 3 ou 5% e as condicións de pobreza continúan a ser
brutais no Perú. Mentres as utilidades empresariais medran un 500% a pobreza no
Perú diminúe en 4 ou 5 puntos. E esta baixada non ven da man dun aumento dos
salarios ou do traballo senón a través de programas sociais que fan que o nivel
de ingreso da xente supere o 1.50 euros diarios de supervivencia. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;- XMC: Un modelo inxusto nunha sociedade inxusta na que a
pobreza non é prioritaria para nengún Goberno?&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;JDC: Daquela tes un modelo que fai que a economía
creza pero que non redistribúe. E tes un modelo que xera pouco emprego porque é
un modelo apoiado na actividade mineira e extractiva que é altamente
tecnificada, importa a súa tecnoloxía e ocupa pouca man de obra e non
transforma os recursos que extrae e por outra banda é unha actividade que deixa
un volume do seu excedente, que é realmente pequeno, para o que debera deixar,
e que non está sendo reorientado cara ao desenvolvemento dunha economía autosuficiente
e sustentábel, porque son recursos naturais esgotábeis, dos cales estamos
vivindo o crecemento actual. Non hai unha política de desenvolvemento agrario
significativa.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;O Perú é un dos tres países do mundo que máis vai
ser afectado pola mudanza climática no mundo cun problema de auga de extremada
gravidade unido a un sistema público de saúde e ensino desastroso e en profunda
crise. Así tes este contrasentido dun país que é exportador estrela en taxas de
crecemento económico pero que ten unha profunda inestabilidade política e un
profundo malestar social. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;- XMC: Mudou a situación co Goberno de Alan García? &lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;JDC: Nos primeiros 18 meses do Goberno de Alan
Garcóa houbo folgas en máis da metade das rexións do Perú. Folgas dos
traballadores mineiros, dos mestres e docentes universitarios, dos médicos, dos
traballadores de saúde e xigantescos paros agrícolas o último con cinco mortos
o 18 e 19 do mes de febreiro (2008). A folga mineira terminou con dous obreiros
mortos que exixían estabilidade no emprego, eliminación das subcontratas,
dereito a vacacións anuais, dereito a seguridade social, nunha economía na que
a minaría está tendo sobreutilidades. O ano pasado en sobreutilidades, é dicir,
en utilidades inesperadas polo alto incremento de prezos, representou soamente
a minaría 10.000 millóns de dólares. Aos que o Estado peruano non colocou
nengunha sobretaxa tributaria para que as empresas compartan este período
extraordinario de bonanza que non obedece a novos investimentos ou tecnoloxías
senón á situación do mercado internacional. O país non tivo a habilidade a
capacidade nen a decisión política do Goberno de Alan García de xerar unha
reorientación dun excedente dun área cara ao potenciamento de servizos e
sectores produtivos que xeren un desenvolvemento sustentábel e durábel como o
agro, o turismo á construción ou ao desenvolvemento de ciencia e tecnoloxía e
ensino que son investimentos duradeiros e fundamentais para o desenvolvemento
do país.&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;nova-corpo-texto&quot;&gt;O Goberno de Alan García ten marcas de crecemento
económico, reservas internacionais envexábeis e ten 30% de aprobación en Lima e
menos no resto do país cunha enorme situación de pobreza e malestar.&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;nova-corpo-texto&quot;&gt;O Goberno criminaliza a protesta social
estabelecendo que todo aquel que bloquee unha vía de comunicación aínda que non
cause nengún dano material ou a persoas deberá receber unha pena non menor de
catro anos de cadea nen maior de oito, é dicir, prisión efectiva , orde de
detención obrigatoria polo xuíz, porque no Perú cando o fiscal solicita máis de
catro anos de cadea tes que ir obrigatoriamente á cadea en situación de prisión
preventiva. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;O Goberno de Alan García responde aos
movementos agrarios, aos que responderon en contra do ALCA con Estados Unidos ,
aos que demandan compensacións polo efecto que ten o Tratado de Libre Comercio
aos que reclaman créditos para o agro , apoio técnico apoios axeitados ,
respóndelles cun proceso de criminalización da protesta. E isto ven da man cun
exercicio da violencia que motivou unha moción especial do Grupo de Traballo do
Foro de São Paulo para exixirlle ao Goberno de Alan García que cese na
criminalización da protesta e unha investigación sobre as mortes acontecidas no
país. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;- XMC: O Goberno de Alejandro Toledo enfrontou tamén moitos
conflitos sociais. Era a represión semellante á do Goberno de Alan García? &lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;JDC: Non, en 19 meses do Goberno de Alan García
déronse medidas de criminalización que non se deron durante todo o Goberno de
Alejandro Toledo, é dicir, foi o grupo parlamentar do APRA, despois das
eleccións, pero antes de asumir o Goberno, a que propuxo no Congreso de Toledo
esta política de criminalización aos bloqueos de estradas, que comezou a
executarse co Goberno de Alan García, non co de Toledo.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;O Goberno de Alan García ditou normas, que por
exemplo, estabelecen que calquera autoridade municipal ou rexional que se
solidarice ou participe nalgún proceso de demanda ou protesta social das
poboacións que están na súa xurisdición está incursa en causal de vacante. É
dicir, pode ser destituído e procesado. Penalizou que a autoridade cumpra unha
función de representación ou interlocución co Goberno central ante demandas da
poboación á que representa e a penaliza. &lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;- XMC: Ise é o caso do alcalde de Puno? &lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;JDC: Si, iso está acontecendo agora. O alcalde
negouse a aplicar unha norma que instituía que os mestres para o ensino público
debían ser nomeados só entre aqueles que tivesen un promedio dentro do tercio
superior de notas da súa universidade sen ter en conta nengún outro criterio.
Así, se recibiches un título público de mestre non podes exercer a túa
profisión no Estado senón estás no terzo superior, o cal ademais ignora que
para que un mestre sexa bo , requírese algo máis que estar no terzo superior de
notas. Requírese capacidade pedagóxica, capacidades humanas determinadas. Requírese
unha actualización do coñecemento e ademais as universidades teñen calidades
diferentes. Eu podo estar no terzo superior dunha universidade e equivaler ao
inferior doutra.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;- XMC:&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt; A represión chega até a
morte? &lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;JDC: Existe outra norma que estabelece que os
elementos da Forza Pública que fagan uso de armas de fogo ante movementos
sociais posúen impunidade, non poden ser procesados por facer uso das súas
armas de regulamento.&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;nova-corpo-texto&quot;&gt;Isto
trouxo como consecuencia que na última folga nacional agraria, unha mobilización
en Ayacucho fora reprimida por un grupo de policías co saldo de dous labregos
mortos, un con tres balazos na cabeza e outro con dous. Estes non son tiros
preventivos, non teñen como función amedrentar senón matar e tampouco están
dirixidos a anular a capacidade de movemento do ferido, senón que están dirixidos
a matar, engadindo a todo isto que os mortos recibiron os disparos polas
costas.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;- XMC:&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt; Pero García non goberna só. &lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;JDC: Alan García goberno cunha alianza, que é un
bloque no que está García que se autoproclama socialdemócrata, é unha alianza
do APRA co fujimorismo, unha das forzas máis corruptas na historia do Perú,
responsábel de crimes atroces polos que se está procesando a Fujimori, e con
Unidad Nacional que é a alianza dun bloque de dereita equivalente ao Partido
Popular español. Esta alianza á que lle sacou a cobra da silveira ao ministro
do Interior.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;strong&gt;- XMC:&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt; Como está conformada a
oposición no Perú?&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;JDC: A oposición parlamentar está circunscrita ao
Partido Nacionalista de Ollanta Humala e a algúns dos membros dunha alianza
parlamentar, de pequenos grupos, algúns de cuxos membros están en total
oposición e algúns non. &lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;nova-corpo-texto&quot;&gt;A
metade do grupo parlamentar de Ollanta Humala, elixida con el, marchou. Ollanta
foi como candidato dunha agrupación que non era a súa, Unión por el Perú, que
fixo unha alianza con el. Esa agrupación separouse de Humala ao pouco tempo das
eleccións e hoxe son parte da Mesa Direitiva do Congreso co APRA o fujimorismo
e con Unidad Nacional e son parte dos que se ausentan cando hai que votar unha
censura a un ministro o castigo parlamentar a corruptos vencellados ao APRA e
non lle dan o quórum preciso para aplicar estas sancións.&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;nova-corpo-texto&quot;&gt;Hai
outra parte que se mantén nunha posición de oposición pero é unha forza con
debilidade de artellamento, acho, como noutros lugares de Latinoamérica, hai
unha dificuldade de restabelecer a conexión entre as forzas políticas,
progresistas populares de esquerda e os movementos sociais e en erguer unha
plataforma e un proxecto que sexa un proxecto de nación e non simplemente de
reivindicación sectorial ou local capaz de expresar unha opción política
alternativa do país.&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;____________________________________________________________________&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;(1)
Do quechua wayqu «quebrada».&lt;/p&gt;</description>
 <pubDate>Mon, 13 May 2013 09:41:17 +0200</pubDate>
 <dc:creator>rafa.villar</dc:creator>
 <guid isPermaLink="false">38763 at http://www.galizacig.com/avantar</guid>
</item>
<item>
 <title>O ensino en Galiza dixo non á LOMCE</title>
 <link>http://www.galizacig.com/avantar/opinion/9-5-2013/o-ensino-en-galiza-dixo-non-a-lomce</link>
 <description>&lt;p&gt;


	
	
	
	
	Hoxe, día 9 de maio, o ensino galego cerrou as
portas á Lei Orgánica para a Mellora da Calidade Educativa (LOMCE)
que pretende enterrar o ensino público e o dereito á educación. O
profesorado e o alumnado, co apoio dos pais e nais, conscientes da
súas consecuencias perniciosas, secundaron a folga masivamente,
amosando así que este conflito só ten unha solución: a retirada da
LOMCE&lt;/p&gt;&lt;p lang=&quot;gl-ES&quot;&gt;Hai máis dun ano que o PP presentou as bases da
contrarreforma educativa que iría concretando nos tres anteproxectos
que leva presentado e que completará co proxecto que ten intención
de aprobar no Consello de Ministros do venres, día 10 de maio. Desde
o primeiro até o último anteproxecto, os cambios limitáronse a
cuestións secundarias e a maquillar aqueles aspectos máis
reaccionarios e mercantís, dos que daba conta o preámbulo, que
clarificaban as verdadeiras motivacións e obxectivos que o PP
pretende coa LOMCE. Mais, no articulado, persiste en todos aqueles
aspectos perniciosos, españolizadores, confesionais, privatizadores
e elitistas que foron acrecentados no segundo anteproxecto, mediante
a fixación dun modelo lingüístico encamiñado á desaparición do
galego como lingua de ensino.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Por primeira vez, unha lei orgánica educativa regula
o modelo lingüístico das nacións do Estado, co obxecto de impedir
o ensino nas linguas propias de cada territorio. O goberno necesita
asegurar todas as vías de doma e castración do noso pobo e, para
iso, combate e cerna toda posibilidade de que o ensino contribúa á
normalización lingüística e á galeguización. A LOMCE estabelece
avaliacións exteriores e retoma as reválidas franquistas cunha
dobre función: expulsar unha parte importante do alumnado do sistema
educativo e uniformar e españolizar o ensino, xa que o deseño, a
elaboración e a cualificación son atribucións que se lle outorgan,
unicamente, ao MECD. A LOMCE somete e planifica o ensino en función
dos intereses da patronal do ensino concertado e da Conferencia
Episcopal. Por iso, suprímese o dereito a ter unha praza no ensino
público e, pola contra, garántese o dereito a ampliar unidades
concertadas en detrimento das públicas. Facilita os concertos
educativos en centros que segregan alumnado por razón de sexo e a
relixión non só segue formando parte do currículo escolar senón
que, agora, o alumnado que non opte polo adoutrinamento relixioso é
“castigado” co estudo dunha materia alternativa que terá valor
académico.&lt;/p&gt;&lt;p lang=&quot;gl-ES&quot;&gt;Todo o anteproxecto de lei esta impregnado de
postulados que consideran a Educación unha mercadoría máis de
consumo, á que se accede en función da clase social á que se
pertenza e non en función de garantir un servizo público que
facilite a igualdade de oportunidades para todos e todas. Son
múltiples os mecanismos, mais alá dos concertos educativos, que a
LOMCE estabelece para reforzar a mercantilización e a privatización
da Educación. Fixa un modelo educativo desigual, competitivo e
clasista, dota de maiores recursos os centros nos que o alumnado teña
mellores resultados e promove a especialización curricular para
conformar centros de excelencia, previa selección do alumnado, baixo
criterios discriminatorios, que terá como consecuencia un ranking
dos mesmos, desvalorizando a educación dos centros peor
clasificados. A visión mercantil e empresarial tamén se manifesta
no sistema de xestión dos centros, que se transforma nun modelo
organizativo empresarial totalmente xerárquico, piramidal e
unipersoal. Baléiranse de competencias os órganos colexiados para
concentralas todas na dirección que será elixida pola Consellaría
de Educación, eliminando a participación e a cooperación do
profesorado.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;A LOMCE programa un modelo educativo baseado na
rendición de contas, en función exclusiva dos resultados e da
excelencia académica, sen ter en conta o proceso educativo no seu
conxunto, o contexto socioeconómico e a estratificación social. Os
obxectivos son a empregabilidade, a excelencia académica e o
espírito emprendedor e empresarial, chegando á paranoia de fixar
para segundo de ESO unha materia denominada Iniciación á actividade
emprendedora e empresarial, cando o sistema educativo ten que
garantir unha formación completa e integral para todos e todas.&lt;/p&gt;&lt;p lang=&quot;gl-ES&quot;&gt;Os obxectivos do sistema educativo deben planificarse
en función das nosas necesidades, de acordo coa nosa realidade
social, económica e cultural, para potenciar e valorar a nosa
identidade e promover a desactivación da colonización que, ao longo
dos séculos, foron inoculando e asentando no noso pobo. Como galegos
e galegas precisamos un modelo educativo totalmente diferente. E para
iso, é imprescindíbel que teñamos capacidade de decisión para
romper as cadeas de dependencia e de submisión que son a causa da
destrución, do estigma e da negación da nosa condición nacional.
Cómpre un rotundo cambio para mellorar a educación no sentido
oposto ao estabelecido na LOMCE. Non acreditamos en ningún marco
lexislativo estatal que non se alicerce no recoñecemento e na
asunción do carácter plurinacional, pluricultural e
plurilingüístico do Estado, que non asuma a defensa inequívoca do
ensino público e laico e que non facilite a igualdade de
oportunidades e o dereito universal a unha educación de calidade
para todos e todas.&lt;/p&gt;&lt;p lang=&quot;gl-ES&quot;&gt;Desde a CIG-Ensino, fixemos un traballo intenso para
informar e debater sobre as implicacións da LOMCE, recollemos máis
de 10.000 sinaturas do profesorado en contra da mesma e participamos,
como membros da Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público, en
diferentes accións e mobilizacións que fixeron posíbel que a folga
de hoxe tivera o apoio maioritario en Galiza. Despois dunha folga
maioritariamente secundada, sobre todo en Galiza, onde a
participación foi máis considerábel, o democrático sería retirar
o proxecto de lei e que o sr. Wert e o sr. Vázquez se dedicasen a
outros cometidos diferentes aos de ministro e conselleiro,
respectivamente. Mais, seguramente, mañá non será este o escenario
e o PP continuará coa súa apisoadora. Do que si estamos certos é
de que as consecuencias da aplicación desta lei serán tan
destrutivas e tan malignas para o ensino público galego e para a
igualdade de oportunidades que a súa vixencia non terá un longo
percorrido. O noso compromiso é firme: combatela até a súa
desaparición!&lt;/p&gt;</description>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/3781">CIG-Ensino</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/8067">folga ensino</category>
 <category domain="http://www.galizacig.com/avantar/taxonomy/term/8068">Lomce</category>
 <pubDate>Thu, 09 May 2013 19:11:28 +0200</pubDate>
 <dc:creator>ivan</dc:creator>
 <guid isPermaLink="false">38754 at http://www.galizacig.com/avantar</guid>
</item>
</channel>
</rss>
