Fonte RSS - Todo Avantar - Confederación Intersindical Galega

CIG-Servizos de Ferrol convoca folga no xeriátrico de Laraxe polo despedimento dunha delegada do Comité de Empresa

Thu, 18 Mar 2010 10:24:37 +0100

Geriatros acusa a esta traballadora, para xustificar o seu despedimento, de maltrato. Fronte a isto, a CIG-Servizos de Ferrol acusa a esta empresa de numerosas neglixencias como “a administración aos anciáns de todo tipo de medicamentos sen ningún tipo de control nin horario”.

Ademais, aseguran que non se cubre as horas sindicais dos membros do Comité, cando por lei ten a obriga de facelo coa fin de saturar aos compañeiros /as de traballo para provocar enfrontamentos entre as/os traballadoras/es, “deixando aos anciáns, que non teñen culpa de nada, sen uns coidados esenciais por falta de tempo”.

Xunto a isto, CIG-Servizos asegura que as traballadoras e traballadores non teñen o equipamento suficiente para poder desenvolver o seu traballo “coas medidas imprescindíbeis de seguridade e hixiene que este tipo de traballo necesita”.

A CIG rexeita a detención dun liberado, nun novo caso de persecución contra a central sindical

Wed, 17 Mar 2010 20:03:45 +0100

Os feitos sucederon na tarde deste mércores cando Adolfo Naya se personou na Xefatura Superior de Policía respondendo a unha chamada da policía solicitando a súa comparecencia. Unha vez alí, os axentes proceden a ler os dereitos ao sindicalista da CIG e se lle comunica que está acusado dun suposto delito de coaccións que tería acontecido no decurso da folga de instalacións deportivas. Posteriormente, Naya foi trasladado á comisaría de Lonzas para ser fichado e agora será o Xulgado de Instrución quen continúe co caso.

A CIG rexeita completamente estas actuacións abusivas, as falsas acusacións e a violación de dereitos fundamentais, a través da que se busca represaliar e criminalizar a loita exemplar que levaron adiante os traballadores e as traballadoras de instalacións deportivas. Neste senso, hai que lembrar que a pasada semana o Secretario comarcal da CIG-Servizos, Salvador Cerqueiro, sufría unha detención semellante e que varios delegados da central foron identificados, horas despois de suspenderse a folga e de terse acadado un preacordo coa patronal.

Dende a central denúnciase esta persecución e represión contra a CIG como sindicato que de forma máis combativa estivo cos traballadores/as durante o tempo que durou o conflito e a criminalización dos traballadores e traballadoras que loitan na defensa dos seus dereitos. A CIG tamén amosa, unha vez máis, a súa repulsa polo afán que están a amosar os gobernos á hora de reprimir as loitas obreiras na Galiza.

Educación non comunicou aos centros a contía das axudas para normalización, impedindo así a realización destas actividades

Wed, 17 Mar 2010 18:59:12 +0100

A CIG-Ensino xa denunciou no seu día o atraso na convocatoria das axudas para os Equipos de Normalización e a redución do 20% nas contías globais a distribuír entre todos os centros. A estas deixazóns que repercutiron negativamente no desenvolvemento das actividades de normalización, súmase agora que non será até o terceiro trimestre cando saiban que cantidade se lles asigna e, daquela, que actividades poden desenvolver.

Todos estes extremos conflúen en impedir, na práctica, a realización de actividades de normalización, pois a contía que aínda se lles vai comunicar corresponde ao curso escolar que comezou o 1 de setembro de 2009, e por tanto para actividades que se tiñan que vir realizando desde aquela, mais que na práctica non se levaron adiante ao descoñeceren os centros se existían recursos económicos para desenvolvelas.

Os centros Educativos fixeron chegar á CIG-Ensino as súas queixas por esta actitude obstaculizadora e pregúntanse se no que queda de curso poderán levar adiante o programa previsto.

Esta é unha acción máis contra o noso idioma e neste sentido a CIG-Ensino esixe que se comunique urxentemente aos centros a asignación correspondente para que poidan pór en marcha as súas actividades.

Por outro lado, a CIG-Ensino vén de recibir a convocatoria da Mesa Sectorial para o vindeiro 25 de marzo, na que se tratará o anteproxecto de Decreto do Plurilingüismo, quedando anulada a Mesa prevista para mañá na que se debía fechar a negociación dos Regulamentos orgánicos das Escolas Oficiais de Idiomas e Conservatorios, especialmente no relativo á composición e funcións dos Equipos de Normalización Lingüística.

Os sectores de Correos e da Autonómica da CIG-Administración renovan as súas direccións

Wed, 17 Mar 2010 18:47:37 +0100

Baixo o lema “Por un Correo público galego de cualidade”, a V Asemblea Nacional do sector de Correos da CIG-Administración, celebrada en Compostela o pasado sábado 13 de marzo, elixía a Serxio Martínez Conde novo Secretario nacional, que vén substituír a Xosé Blanco Gómez.

Durante a asemblea destacouse a actividade da CIG na defensa dun servizo postal público e de cualidade, reiterouse a necesidade de continuar na loita contra as intencións da UE de liberalizar totalmente o servizo de cara a súa futura privatización e denunciouse a falla de interese do goberno estatal por manter Correos como un servizo esencial, a inexistencia dunha política postal e a falla de vontade por cumprir a lei postal, evidenciada na constante redución de persoal e no recorte dos dereitos dos traballadores/as do ente.

Pola súa banda, os/as 159 compromisarios/as que acudiron á V Asemblea da CIG-Autonómica, que se desenvolveu baixo o lema “Polos nosos dereitos: participa e loita”, elixían como novo Secretario Nacional do sector a Fernando García Fernández, que substitúe no cargo á Manuel Gallardo Canitrot.

A asemblea do sector da Autonómica da CIG marcouse como retos máis inmediatos a negociación da nova Lei de Función Pública para que garanta e avance nos dereitos dos empregados/as públicos/as; que artelle un sistema de acceso ao emprego público restándolle esta facultade aos organismos autónomos, entes, axencias, etc,; que plasme un catálogo de permisos e licencias avanzado; que poña en marcha a carreira profesional e que salvagarde á administración das privatizacións.

Éxitosa Conferencia Internacional de Solidariedade coa loita do SME en México

Wed, 17 Mar 2010 18:14:58 +0100

A Federación Sindical Mundial e as organizacións de electricistas e petroleiros, e en xeral, da enerxía de: ARXENTINA, BRASIL, CHIPRE, COLOMBIA, ECUADOR, GALIZA, GUATEMALA, INDIA, PAÍS BASCO, PORTUGAL, PORTO RICO, URUGUAI, VENEZUELA, a Organización Internacional “Droit à l’Energie, o Foro Latinoamericano e Caribeño das e dos Traballadores da Enerxía, o Encontro Sindical Nossa América, e outros organismos internacionais do sector enerxético, asistentes á Conferencia Internacional de Solidariedade co Sindicato Mexicano de Electricistas, o Sindicato Mineiro Sección 65 de Cananea e Sindicato Único de Traballadores da Industria Nuclear, convocada pola Federación Sindical Mundial e realizada os sías 11 e 12 de marzo de 2010, na Cidade de México

Declaramos:

1.- Indignounos enormemente a severa agresión aos traballadores agrupados no Sindicato Mexicano de Electricistas, como consecuencia do asalto militar e policial ás instalacións da empresa eléctrica Luz y Fuerza del Centro, sobre a base dun decreto presidencial que dispón a extinción da mencionada empresa. Isto significou que 44.000 electricistas se atopen fóra dos seus centros de traballo. A agresión do goberno afecta tamén a 22.000 xubilados.

2.- Desde a data da ocupación, os traballadores ficaron sen perceber os seus salarios, impedindo que lle leven ás súas familias o sustento necesario, algo que atenta contra os dereitos humanos fundamentais.

3.- O goberno mexicano, teimudamente, sostén unha posición agresiva, negándose a unha solución satisfactoria que garanta o total respecto aos dereitos sociais, humanos e laborais adqueridos polos electricistas ao longo de 95 anos.

4.- En tanto que sindicalistas e dirixentes sindicais consideramos que a medida gobernamental é inconstitucional, equivalendo a sentenciar un inocente sen outorgarlle o dereito á defensa.

5.- En todo país onde existe estado de dereito, sabemos que, para reducir ou despedir traballadores, os responsábeis das empresas deben formular o caso perante as autoridades laborais correspondentes, seguindo o debido procedemento. En calquera caso, os sindicatos teñen dereito á replica e á argumentación na defensa dos seus intereses que, en xeral, dan incio por medio do diálogo entre as partes interesadas. Cando fracasan as negociacións ou o diálogo, procédese a outras instancias legais.

6.- O acontecido coa ocupación militar e policial das instalacións de Luz y Fuerza e o despedimento masivo dos traballadores foi típico nas amargas experiencias coas ditaduras latinoamericanas máis sanguinarias que non respectaron legalidade ningunha. Iso mesmo fixo o o goberno do señor Felipe Calderón. Por tanto, condeamos e rexeitamos a pretensión oficial de conculcar os dereitos humanos, laborais e sindicais dos electricistas do SME. As liquidacións que ofreceu e ofrece o goberno mexicano desde a Secretaría de Traballo do seu país, son en realidade unha chantaxe e soborno para que os electricistas renuncien ao seu dereito ao traballo, á contratación colectiva, á libre sindicalización e ao dereito á xubiliación.

7.- O movemento sindical e social internacional coñece a traxectoria histórica, combativa e solidaria do SME. Entendemos a medida do goberno federal mexicano como unha vinganza contra o SME debida á súa oposición á privatización da industria eléctrica nacionalizada que levaron a termo os gobernos neoliberais nos últimos tempos.

8.- A experiancia demostrou que as privatizacións efectuadas en América Latina e no mundo foron catastróficas para os traballadores e os pobos. Por esa mesma razón, o movemento sindical de clase loita contra a política dos gobernos entreguistas do patrimonio das nacións.

9.- Os dirixentes internacionais sabemos que o señor Calderón prometera crear máis e mellores empregos en México. Mais, os seus feitos amosan que está a facer todo o contrario.

10.- En tan difíciles condicións, os electricistas do SME manteñen unha resistencia activa, mobilizados xunto con outras organizacións sociais solidarias. O movemento sindical internacional maniféstalle aos electricistas do SME que non están sós nesta loita. Os sindicatos clasistas do mundo somos parte da mesma batalla e incorporámonos nos nosos países coa solidariedade de clase.

En consecuencia:

1.- Ratificamos a nosa solidariedade de clase co Sindicato Mexicano de Electricistas.

2.- Demandamos do goberno mexicano unha solución favorábel para todos os electricistas do SME reincorporándoos aos seus postos de traballo.

3.- Facemos responsábel ao seu goberno, de calquera agresión que poidan padecer os traballadores electricistas e o pobo mexicano por parte da Policía Federal Preventiva ou do Exército, pola súa participación na xornada de Folga Política do día 16 de marzo.

4.- Impulsaremos a mobilización nos diversos países, mediante accións públicas a partires do 16 de marzo, diante das embaixadas, consulados e oficinas de intereses comerciais de México no mundo, á vez que en organismos internacionais, denunciando a violación dos dereitos humanos, sociais e laborais dos electricistas do SME e demandando unha solución satisfatoria. Con posterioridade a esta data, realizaremos gradualmente as nosas accións até a solución definitiva do conflito a favor dos traballadores.

5.- Levaremos adiante unha campaña de solidariedade económica internacional para apoiar a resistencia dos compañeiros electricistas do SME.

6.- Daremos difusión á loita do SME e ás accións de solidariedade internacional cos traballadores electricistas mexicanos. Neste senso, todas as organizacións asistentes ao Foro adherimos á queixa interposta polo SME na OIT contra o goberno mexicano por violación dos Convenios 87 e 98 da OIT.

7.- Para dar máis efectividade a todos estes acordos, apróbase promover a partir desta data, unha coordenación entre o nivel nacional e o internacional da loita. A dita coordenación integrarase coa participación do SME, do DAE e da FSM.

Cidade de México, 11 de marzo de 2010.

FEDERACIÓN SINDICAL MUNDIAL, FSM.

ARXENTINA- Federación de Traballadores da Enerxía (CTA). BRASIL- Central Única de Trabalhadores (CUT); Central General de Trabalhadores do Brasil (CGTB); Sindicato de Trabalhadores da Industria Elétrica de Sao Paulo, STIESP (CTB); Federaçao Unitària de Petroleiros, (FUP), Central de Trabalhadoras e Trabalhadores do Brasil (CTB); Sindicato de Trabalhadores Electricistas, STE (NCST). CHIPRE- Federación Panchipriota do Traballo (PEO)..COLOMBIA- Unión Sindical Obreira da Industria Petroleira (USO). ECUADOR- Federación de Traballadores Electricistas, FEDELEC; Red Eléctrica Enlace. GALIZA- Federación de Químicas e Enerxía (CIG). Organización Internacional Droit à l´Energie. GUATEMALA- Sindicato de Traballadores do Instituto Nacional de Electricidade, STINDE. INDIA- Federación de Traballadores Electricistas da India, EEFI. PAIS BASCO- Sindicato Nacional LAB. PORTUGAL. Federaçao Metalúrgica. PUERTO RICO- Unión de Traballadores da Industria Eléctrica e o Rego, UTIER. URUGUAI, PIT-CNT. VENEZUELA- Federación Eléctrica de Venezuela, FETRAELEC. Foro Latinoamericano e Caribeño das e dos Traballadores da Enerxía; ESNA, Encontro Sindical Nossa América.

Xornada de loita da clase traballadora de México en solidariedade co Sindicato Mexicano de Electricistas.

Wed, 17 Mar 2010 18:11:05 +0100

Baixo os lemas: “Ou son eles ou somos nós!” e “Todos polos dereitos de todos!”, mestres, mineiros e electricistas sinalan que “os grandes empresarios e os seus políticos leváronos ao límite da supervivencia e do enfrontamento. En 3 anos o número de pobres pasou de 40 a máis de 50 millóns; entre 7 e 8 millóns de mozos e mozas carecen de escola e emprego, os nosos ingresos reducíronse entre 20 e 40 por cen.”

As accións da Folga Nacional desenvolvéronse en diversos estados de México, concentrándose principalmente nos aproximativamente 300 centros de traballo do Sindicato Mexicano de Electricistas e na mina Cananea (Sonora). As accións de Folga contaron co apoio de diversas forzas políticas de esquerda, incluíndo o Partido do Traballo de México que protagonizou un incidente no Congreso cando os seus deputados tentaron de colocar as bandeiras de folga na tribuna do Parlamento, en solidariedade coa loita do SME

A Asemblea Nacional da Resistencia Popular sinalou que a Folga Nacional do 16 de marzo era “a oportunidade para, todos e todas, deteren a quen usurpan o goberno da República e violentan os dereitos do pobo”. A súa chamada unitaria e plural procura a “participación en todos os recunchos da patria paralizando a produción, a distribución de mercadorías, ocupando as terras que foron usurpadas, tomando as vías de comunicación, protestando nas prazas, nos vales e camiños, armados coa razón e a confianza na loita”.

As reivindicacións desta mobilización son amplas, precisas e urxentes:

Incremento salarial de emerxencia e programa nacional de emprego, alimentación e vivenda.

Solución ás demandas do Sindicato Mexicano de Electricistas; á folga mineira de Cananea (Sonora); ás plataformas da Unión Nacional de Traballadores en Sombrerete (Zacatecas) e da Coordenadora Nacional de Traballadores do Ensino en Taxco (Guerrero).

Respecto para autonomía sindical e cumprimento da Lei Federal do Traballo e da Constitución.

Incremento do orzamento de educación, ciencia e cultura.

Servizo médico universal.

Contra á privatización do petróleo, da auga, dos minerais e da electricidade.

Solución aos afectados por problemas ambientais.

Programa emerxente para asegurar a soberanía alimentaria e a erradicación da pobreza no campo.

Respecto para a autonomía e os dereitos dos pobos indíxenas.

Xuizo político a Felipe Calderón.

Liberación dos presos políticos.

Castigo aos violadores dos dereitos humanos e retorno dos militares aos seus cuartéis.

O persoal do hospital da Cruz Vermella traslada as protestas á sede da organización en A Coruña

Wed, 17 Mar 2010 14:35:45 +0100

Carlos Portas, responsábel do sector privado da CIG-Saúde de Vigo, explicou que a protesta desta mañá enmárcase no calendario de mobilizacións que os traballadores e as traballadoras están a desenvolver en contra do peche do Hospital da Cruz Vermella na cidade olívica, que suporá a perda de 70 empregos e afectará a outros 70 doentes. “Viñemos hoxe até A Coruña porque aquí está a delegación da Cruz Vermella en Galiza, a presidenta e o secretario da organización, que son as persoas coas que estamos a negociar. Vimos a demostrarlle que non estamos dispostos a que nos tomen o pelo e que imos seguir loitando pola continuidade do hospital e porque se busque a viabilidade do centro”, explicaba.

A organización ten intención de baleirar de pacientes o hospital antes do vindeiro 31 de marzo. Agora, dos 70 doentes que había hai uns meses tan só permanecen no centro 18, mentres que o resto dos pacientes foron trasladados a outros hospitais e estase ameazando ás familias que non aceptan os destinos con enviar ao doente á súa casa. Neste senso, hai que lembrar que o Hospital da Cruz Vermella atende a pacientes de longa estancia, polo que non se sabe con certeza que vai pasar con aquelas persoas ás que agora están trasladando a clínicas e hospitais.

Así mesmo, e a pesar de estarse negociando un ERE, a Cruz Vermella comezou estes días cos despedimentos, rescindindo o contrato a cinco traballadores/as eventuais e ameazando con novos despedimentos.

Actitude pasiva do Sergas

Portas reiterou que non existen razóns económicas para pechar o hospital e denunciou a actitude pasiva amosada polo Sergas durante este tempo, a pesar de saber que o cese da actividade do centro suporá incrementar o colapso dos hospitais de Vigo e a súa comarca. “Esta actitude enmárcase na política do PP de desfacerse de todo o público, que implica tamén rematar os concertos do Sergas para aforrar cartos. Non lles importan nin os traballadores/as, nin os/as pacientes nin os/as familiares”, criticou.

O persoal segue denunciando que a Cruz Vermella ten fondos e recursos suficientes para manter aberto o hospital, e que coa colaboración do Sergas, poderíase manter a actividade coma até agora.

Continúan as mobilizacións

O calendario de protestas continuará mañá, xoves 18 de marzo, cunha caravana de automóbiles polas rúas de Vigo. A partir de aí ás mobilizacións quedarán suxeitas ao que aconteza na reunión do vindeiro luns, previsibelmente a última xuntanza do período de negociacións de ERE, e á espera do informe da Consellaría a este respecto.

O Comité de Empresa de Aquagest anuncia a convocatoria de folga indefinida despois da Semana Santa

Wed, 17 Mar 2010 12:45:54 +0100

A semana pasada a empresa concesionaria do servizo de augas, Aquagest, anunciou o despedimento de catro traballadores. Na carta remitida aos afectados, a propia empresa admitía que se trataba de despedimentos improcedentes. A estes súmanse os que xa se produciron hai aproximadamente dous meses na zona de Ourense e Pontevedra, aínda que tras celebrarase o xuízo, os de Ourense foron declarados nulos.

Aquagest pertence ao Grupo AGBAR (Augas de Barcelona). A política de despedimentos, segundo informaban representantes do Comité de Empresa, púxose en marcha tras ser absorbido parte do grupo por unha multinacional francesa. Segundo as súas informacións, a dirección da empresa en Francia tería decidido amortizar os custos desa absorción despedindo a un 10% dos traballadores agora e a outro 10% a finais deste ano.

Os traballadores denuncian que coa redución do persoal verase gravemente afectado o servizo xa que agora se están a facer horas extra, que en ocasións superan até as 24 horas seguidas por traballador, co risco de accidentes que iso implica.

AGBAR pretende substituír aos traballadores por subcontratas, o que vai provocar un deterioro das condicións laborais tanto para os traballadores de Aquagest como para os que dependan desas empresas subcontratadas. Desde o comité de empresa, entenden que esta política laboral, coa que só pretenden incrementar os seus beneficios, supón un grave risco para os usuarios do servizo de augas e para os propios concellos cos que teñen as concesións. Aquagest encárgase do abastecemento de auga e da rede de saneamento, sumidoiros e alcantarillado.

Dáse a casualidade de que AGBAR rematou o pasado exercicio cuns beneficios de 166,8 millóns de euros e que o recibo de auga experimentou un incremento, para os usuarios, de como mínimo o IPC. Porén, a negociación do convenio está paralizada desde hai ano e medio o que provoca que os incrementos salariais dos traballadores /as estean conxelados.

A anunciada folga comezará tras rematar a Semana Santa, primeiro con paros puntuais, despois con convocatorias de folga durante días completos e, finalmente, se non son escoitadas as súas demandas, con folga indefinida. Os representantes do comité de empresa informaron de que non se desbotan mobilizacións a nivel estatal para adoptar medidas conxuntas entre todos os traballadores afectados e anuncian que están previstas xuntanzas entre os diferentes comités de empresa para traballar nesa vía.

CIG-Construción avalia positivamente a acción de parar as obras do Auditorio e considera “covarde” a postura do alcalde de Vigo

Wed, 17 Mar 2010 12:44:14 +0100

Comezaba o secretario nacional da federación da Construción avaliando a acción do Auditorio, que foi "positiva, xa que ali de onde puidemos ter referencia, con maior ou menor repercusión, quedou recollida a nosa pretensión de trasladar aos medios a problemática coa que se encontra o sector". Valorizou especialmente o feito de ter paralizado totalmente as obras ao longo de toda a xornada, a consecuencia da asemblea que se deu entre traballadores en activo e traballadores desempregados, e salientou "a confraternidade que se viviu, e iso é moi positivo, porque non imos caer en enfrontamentos, mobilizámonos contra os responsábeis desta situación, non contra os traballadores que a padecen".

Resposta ao alcalde

Sobre a resposta do alcalde de Vigo, trasladando a responsabilidade á empresa construtora do que acontece nas obras do Auditorio, Melón lamentou que o alcalde "non entendera nada, porque está cego e obsesionado cos prazos da obra, e pouco lle importan que se incumpran as condicións fixadas no convenio e que haxa casos de semiescravitude".

"Entendemos que é unha actitude covarde, porque o concello de Vigo e titular e responsábel da obra, e el como máximo representante do Concello ten moito que dicir do que está a acontecer. Para sacar fotos como sacou hai 15 dias e falar de prazos si que é o propietario da obra", engadiu.

Ademais desvelou outra contradición do alcalde, xa que as tres centrais sindicais asinaran un acordo co concello para vixiar en canto ao cumprimento da seguridade nas obras do Plan E, e o alcalde xa lanzou a posibilidade dun novo acordo, no que este seguimento tamén se faga nas obras do concello.

Obras do Plan E

Sobre este seguimento das obras do Plan E, Melón indicou que os resultados non son totalmente satisfactorios "polos vicios que xa veñen de atrás, polo papel importante dos técnicos municipais que deciden e controlan todo, e porque nós fomos máis alá, porque alí onde hai exceso de xornada e incumprimento do convenio para a CIG tampouco hai saúde laboral".

Novas accións

Anunciaron que de xeito formal na xornada do xoves 18 de marzo se van dirixir aos tres grupos municipais do concello de Vigo para "explicar o sentido da nosa acción e trasladar as nosas demandas", e tamén adiantaron que a próxima acción de protesta se realizará nunha obra da Administración autonómica, que tamén está a incumprir a legalidade.

Fraude fiscal

O fraude fiscal que supón este tipo de incumprimentos do convenio foi outra das cuestións abordadas nesta rolda de prensa, e lanzouse o concepto do triple fraude, polo exceso de horas non declaradas a Facenda, porque non se recolle nas nóminas e non se cotiza na Seguridade Social, e polo desemprego que xera este circuito, que aumenta o número de persoas que cobran do INEM.

O secretario nacional da CIG-Construción apostou por aplicar outros métodos de traballo en tempos de crise: "Hai volume de traballo suficiente, partindo do reparto de traballo para todos e do cumprimento do convenio".

Por último, chamou a corrixir estas irregularidades, e "se houbera vontade, esta seria a verdadeira reforma do mercado laboral, sen que os traballadores perderan dereitos".

Alberte Fernández, secretario comarcal da CIG-Construción, incidiu en que esta campaña de denuncia xa comezará hai máis dun ano, e que son moitas ás institucións como a Fegamp ou á Xunta, á que se teñen dirixido desde a central sindical nacionalista para solucionar que "ao abeiro da crise as empresas instalen condicións draconianas en canto xornada e salarios para o persoal".

Obras do AVE

Como exemplo utilizou as obras do AVE, onde está constatada esta realidade mesmo pola Inspección de Traballo, onde cada traballador perde máis de 6.000 euros ao ano, porque pagan por hora de 6,50 a 7,20 a hora, cando no convenio colectivo sae a algo máis de 9 euros a hora.

"As situacións denunciadas son preocupantes porque degradan a condición de vida dos traballadores, e por iso ampliaremos as mobilizacións até que se nos teña en conta, porque o sector da Construción vive unha situación moi difícil, cunha saída complexa pola falta de recolocación e porque non se vai recuperar a actividade ao nivel que estaba", concluía.

Salarios un 40% máis baixos

Xulio Vicente, da Executiva Nacional da CIG-Construción, criticou que no 2010 os salarios sexan un 40% máis baixos que no 2007, xa que " a ningún traballador se lle ofrece salario segundo marca o convenio, e se se cumprira o convenio habería un 30% máis de emprego no sector, co que teríamos solucionado o problema do desemprego".

Os sindicatos denuncian os despedimentos no Banco Pastor

Wed, 17 Mar 2010 11:22:48 +0100

A campaña contra os despedimentos no Banco Pastor comezou cunha multitudinaria concentración convocada por CIG, UGT, CCOO, FICT e ELA ante a oficina central en Vigo.

A concentración que durou aproximadamente unha hora estivo encabezada por unha pancarta co lema “Non aos despedimentos no Banco Pastor”. Foron moitas as persoas que se achegaron con preocupación ata os concentrados preguntándose “Tamén despide o Pastor? cos beneficios que ten, isto é unha vergoña!”.

A semana pasada a empresa despediu a 4 persoas en Pontevedra e 1 en Ourense as que habería que engadir os despedimentos fora de Galiza. Algunhas das persoas despedidas levaban ata 38 anos na entidade, alegando a dirección que agora “non cumprían as expectativas da empresa”.

O Banco, que recibiu multimillonarias axudas do goberno central, recoñeceu os despedimentos como improcedentes consignando a correspondente indemnización. É decir o Banco Pastor despide recoñecendo que non ten motivos e financia os despedimentos con cargo ao erario público.

A vindeira mobilización está prevista para o día 26 na Coruña diante da Xunta Anual de Accionistas do Banco.

Visita solidaria ao campamento do naval.

Posteriormente os delegados e delegadas da CIG trasladáronse até a zona do Náutico onde levan acampados 16 días os compañeiros da asemblea de parados do naval, para amosarlle toda a solidariedade coa súa loita.

Cuba, Israel e a dupla moral

Wed, 17 Mar 2010 10:11:41 +0100

Ao contrário do que ocorreu em relação a Cuba, não há uma só matéria ou discurso relevante, nos veículos de imprensa mais destacados do país, sobre como Israel, novo destino do presidente brasileiro, trata seus presos, suas minorias nacionais e seus vizinhos.

Tem sido educativo acompanhar, nos últimos dias, a cobertura internacional dos meios de comunicação, além da atitude de determinadas lideranças e intelectuais. Para quem quiser conhecer o caráter e os interesses a que servem alguns atores da vida política e cultural, vale a pena prestar atenção ao noticiário recente sobre Cuba e Israel.

Na semana passada, em função de declarações do presidente Lula defendendo a autodeterminação da Justiça cubana, orquestrou-se vasta campanha de denúncias contra suposto desrespeito aos direitos humanos na ilha caribenha. Mas não há uma só matéria ou discurso relevante, nos veículos mais destacados, sobre como Israel, novo destino do presidente brasileiro, trata seus presos, suas minorias nacionais e seus vizinhos.

Vamos aos fatos. No caso cubano, Orlando Zapata, um pretenso “dissidente” em greve de fome po r melhores condições carcerárias, preso e condenado por delitos comuns, foi atendido em um hospital público por ordem do governo, mas não resistiu e veio a falecer. Não há acusação de tortura ou execução extralegal. No máximo, insinuações oposicionistas de que o atendimento teria sido tardio – ainda que se possa imaginar o escândalo que seria fabricado caso o prisioneiro tivesse sido alimentado à força.

Mesmo não havendo qualquer evidência de que a morte do dissidente, lamentada pelo próprio presidente Raúl Castro, tenha sido provocada por ação do Estado, os principais meios e agências noticiosas lançaram-se contra Cuba com a faca na boca. Logo a seguir o Parlamento Europeu e o governo norte-americano ameaçaram o país com novas sanções econômicas.

Indústria do martírio

Outro oposicionista, Guilherme Fariñas, com biografia na qual se combinam muitos atos criminosos e alguma militância anticomunista, aproveitou o momento de comoção para também declarar-se em jejum. Apareceu esquálido em fotos que rodaram o mundo, protestando contra a situação nos presídios cubanos e reivindicando a libertação de eventuais presos políticos. Rapidamente se transformou em figura de proa da indústria do martírio mobilizada pelos inimigos da revolução cubana a cada tanto.

O governo ofereceu-lhe licença para emigrar a Espanha e lá se recuperar, mas Fariñas, que não está preso e faz sua greve de fome em casa, recusou a oferta. Seus apoiadores, cientes de que a constituição cubana determina plena liberdade individual para se fazer ou não determinado tratamento médico, o incentivam para avançar em sacrifício, pois não será atendido pela força até que seu colapso torne imperativa a internação hospitalar. Aliás, para os propósitos oposicionistas, de que grande coisa lhes valeria Fariñas vivo?

O presidente Lula tornou público, a seu modo, desacordo com a chantagem movida contra o governo cubano. Talvez fosse outra sua atitude, mesmo que discreta, se houvesse evidência de que a situação de Zapata ou Fariñas tivesse sido provocada por ato desumano ou arbitrário de autoridades governamentais. Para ir ao mérito do problema, comparou a atitude dos dissidentes com rebelião hipotética de bandidos comuns brasileiros. Afinal, ninguém pode ser considerado inocente ou injustiçado porque assim se declara ou resolva se afirmar vítima através de gestos dramáticos.

O silêncio da mídia

Sem provas bastante concretas que um governo constitucional feriu leis internacionais, é razoável que o presidente de outro país oriente seus movimentos pela autodeterminação das nações na gestão de seus assuntos internos. O presidente brasileiro agiu com essa mesma cautela em relação a Israel, país ao qual chegou no último dia 14, apesar da abundância de provas que com pro metem os sionistas com violação de direitos humanos.

Mas as palavras de Lula em relação a Cuba e seu silêncio sobre o governo israelense foram tratados de forma bastante diversa. No primeiro caso, os apóstolos da democracia ocidental não perdoaram recusa do mandatário brasileiro em se juntar à ofensiva contra Havana e em legitimar o uso dos direitos humanos como arma contra um país soberano. No segundo, aceitaram obsequiosamente o silêncio presidencial.

A bem da verdade, não foram apenas articulistas e políticos de direita que tiveram esse comportamento dúplice. Do mesmo modo agiram alguns parlamentares e blogueiros tidos como progressistas, porém temerosos de enfrentar o poderoso monopólio da mídia e ávidos por pagar o pedágio da demagogia no caminho para o sucesso, ainda que ao custo de abandonar qualquer pensamento crítico sobre os fatos em questão.

Um observador isento facilmente se daria conta que, ao contrário dos eventos em Cuba, nos quais o desfecho fatal foi produto de decisões individuais das próprias vítimas, os pertinentes a Israel correspondem a uma política deliberada por suas instituições dirigentes.

Sionismo e direitos humanos

A nação sionista é um dos países com maior número de presos políticos no mundo, cerca de onze mil detentos, incluindo crianças, a maioria sem julgamento. Mais de 800 mil palestinos foram aprisionados desde 1948. Aproximadamente 25% dos palestinos que permaneceram em territórios ocupados pelo exército israelense foram aprisionados em algum momento. As detenções atingiram também autoridades palestinas: 39 deputados e nove ministros foram seqüestrados desde junho de 2006.

Naquele país a tortura foi legitimada por uma decisão da Corte Suprema, que autorizou a utilização de “táticas dolorosas para interrogatório de presos sob custódia do governo”. Nada parecido é sequer ins inua do contra Cuba, mesmo por organizações que não guardam a mínima simpatia por seu regime político.

Mas o desrespeito aos direitos humanos não se limita ao tema carcerário, que é apenas parte da política de agressão contra o povo palestino. A resolução 181 das Nações Unidas, que criou o Estado de Israel em 1947, previa que a nova nação deteria 56% dos territórios da colonização inglesa na margem ocidental do rio Jordão, enquanto os demais 44% ficariam para a construção de um Estado do povo palestino, que antes da decisão ocupava 98% da área partilhada. O regime sionista, violador contumaz das leis e acordos internacionais, hoje controla mais de 78% do antigo mandato britânico, excluída a porção ocupada pela Jordânia.

Mais de 750 mil palestinos foram expulsos de seu país desde então. Israel demoliu número superior a 20 mil casas de cidadãos não-judeus apenas entre 1967 e 2009. Construiu, a partir de 2004, um muro com 700 q uilômetros de extensão, que isolou 160 mil famílias palestinas, colocando as mãos em 85% dos recursos hídricos das áreas que compõem a atual Autoridade Palestina.

Pelo menos seiscentos postos de verificação foram impostos pelo exército israelense dentro das cidades palestinas. Leis aprovadas pelo parlamento sionista impedem a reunificação de famílias que habitem diferentes municípios, além de estimular a criação de colônias judaicas além das fronteiras internacionalmente reconhecidas.

Dupla moral

São, essas, algumas das características que conformam o sistema sionista de apartheid, no qual os direitos de soberania do povo palestino estão circunscritos a verdadeiros bantustões, como na velha e racista África do Sul. O corolário desse cenário é uma escalada repressiva cada vez mais brutal, patrocinada como política de Estado.

Mas os principais meios de comunicação, sobre esses fatos, se calam. Também mudos ficam os líderes políticos conservadores. Nada se ouve tampouco de alguns personagens presumidamente progressistas, sempre tão céleres quando se trata de apontar o dedo acusador contra a revolução cubana.

Talvez porque direitos humanos, a essa gente de dupla moral, só provoquem indignação quando seu suposto desrespeito se volta contra vozes da civilização judaico-cristã, da democracia liberal, do livre mercado, do anticomunismo. Não foi sem razão que o presidente Lula reagiu vigorosamente contra o cinismo dos ataques ao governo de Havana.

[Artigo tirado do sitio web ‘Agência Carta Maior’, do 16 de marzo de 2010]

O exemplo grego

Wed, 17 Mar 2010 09:49:13 +0100

Grecia resiste con folgas xerais nacionais e con combativas manifestacións populares os terríbeis axustes económicos que intenta aplicarlle o capital financeiro internacional. En efecto, son brutais -un verdadeiro remedio de cabalo- as medidas drásticas destinadas a reducir a débeda (que supera en 113 por cento o produto interior bruto) e o déficit público (de 12.7 por cento do PIB) para facer que a economía helena cadre cos parámetros de Maastricht, ou sexa, que o déficit público non vaia máis aló do 3 por cento anual (cousa que nin Francia nin Alemaña cumpren).

A conxelación dos salarios, a redución de 10 por cento nas pensións e xubilacións e nos ingresos dos empregados públicos -o Estado é, de lonxe, o principal empregador do país-, a prolongación de 65 a 67 anos da idade para se xubilar (nun país onde a expectativa de vida dos homes apenas supera os 75 anos), o aumento de tres puntos no IVE, a parálise das obras públicas e a redución das achegas estatais para a sanidade, a educación e os servizos en xeral, son medidas que equivalen a unha expropiación nidia dos seus asalariados (que constitúen un terzo da poboación) e dos pequenos campesiños minifundistas, con terras áridas e pouco produtivas, e os traballadores por conta propia dos servizos que, cos rurais, representan tres cuartas partes da poboación economicamente activa de Grecia.

Esta, en efecto, se se exceptúa a industria de construción naval, vive do turismo e da pequena produción semiartesanal, e a súa agricultura e a súa pesca están orientadas a satisfacer o mercado interno dun país que só ten a metade da poboación do Distrito Federal mexicano.

Grecia endebedouse terribelmente cos gobernos conservadores aos que a gran empresa financeira Goldman Sachs, unha das principais responsábeis da crise financeira mundial actual, prestou diñeiro con usura (garantindo os seus empréstitos ilegais, entre outras cousas, cos ingresos aduaneiros ou da lotería gregos) e agora a crise pásalle a factura da festa ao goberno socialdemócrata de Georgios Papandreou (que, por suposto, non vacila cando hai que optar entre a defensa do capital e a dos traballadores e actúa como verdugo dos bancos). Hai que lembrar que Atenas tivo que comprar gran cantidade de armas a Alemaña e a Francia para se defender de Turquía, pero as finanzas europeas, como todos os banqueiros, non teñen memoria para agradecer os bos negocios senón só para cobrar ata o último peso que se lles debe.

Porén, Italia ten unha débeda pública superior e España ten seis puntos máis de desocupación que a malpocada Grecia, pero a Unión Europea non lles lanza ultimato nin as pon en liberdade vixiada, como fai con Atenas. É que detrás do ataque contra Grecia súmase a ofensiva do capital especulativo estadounidense e inglés para pór en serias dificultades o euro e á propia UE, máis o desexo da gran banca franco-alemá de pór un exemplo con Grecia antes de que a crise sexa aínda máis grave en países máis grandes, como Italia ou España, ou se estenda aos países-esmoleiros de Europa oriental recentemente incorporados á UE, máis a vontade dos conservadores gobernos alemán e francés de golpear os socialdemócratas gregos (e, indirectamente, os españois e portugueses) e de pór no seu lugar os países meridionais segundoxénitos que, pola súa siglas en inglés, chaman PIGS (Portugal, Italia, Grecia e Spain, ou sexa, España), é dicir, porcos.

O que pasa en Grecia, en resumo, forma parte dun plan angloestadounidense contra o euro e contra a Unión Europea, e dun intento do gran capital europeo por inclinar aínda máis ao seu favor a relación de forzas entre traballo e capital, aproveitando a reducida industrialización do país desde que a súa incipiente industria fose devastada pola ocupación nazi-fascista de Mussolini-Hitler e pola guerra civil posterior para se sacar de enriba a ocupación inglesa e a monarquía profascista.

Mais o capital non contou coa politización e as tradicións do pobo grego, que é o pobo de Poliopoulos, o líder comunista partidario de Trotski fusilado polos fascistas, e o seu arqueomarxismo, maioritario entre o proletariado grego de antes da guerra, o pobo tamén dos kapetanios que durante a guerra civil dirixiron a insurrección contra os ingleses e a política estalinista de alianza con estes e que segue sendo un pobo de esquerda e antimperialista.

Hoxe os traballadores gregos érguense ao berro: Que a crise a paguen os plutócratas!, mobilízanse e recorren á acción directa e á autorganización, pasando sobre o goberno de Papandreu. O pobo grego resiste formando unha fronte única contra as resolucións e as institucións estatais e contra a UE (que é unha alianza dos capitais europeos que despreza a historia, a cultura, a sociedade) e a escasa enerxía da policía e as vacilacións nas forzas armadas indican que os traballadores inflúen, coa súa acción anticapitalista e antimperialista, nas forzas nacionalistas presentes tamén nas clases medias gregas.

As loitas aínda non pasan do nivel da oposición resolta ao das propostas de solucións anticapitalistas alternativas. Pero esta necesidade paira xa no ambiente e saca a luz os anteriores exemplos históricos nacionais. Por iso, moi probabelmente a Unión Europea non poderá sacar de Atenas a súa libra de carne cal novo Shylock, e terá que buscar aliviar a crise para evitar que de Grecia, ese pequeno país case latinoamericano instalado no soto de Europa, deveña un exemplo para Italia, España e o mundo, e que se faga realidade iso de que a crise a paguen os plutócratas, non as súas vítimas.

[Artigo tirado do xornal mexicano ‘La Jornada’, do 14 de marzo de 2010]

Entrevista a Eric Toussaint: “Se non hai unha saída anticapitalista a esta crise, haberá unha saída capitalista”

Wed, 17 Mar 2010 09:30:45 +0100

A saída capitalista á crise baséase soamente en aumentar a presión sobre o traballo e pasar a factura aos asalariados. Foi sempre a mesma solución. Mesmo pode haber unha saída capitalista neokeynesiana. O que chama a atención é que en 2008 a crise era tan profunda que os Gobernos de dereita e os ideólogos do capitalismo atravesaron unha crise de confianza. Temeron unha saída anticapitalista porque vían que o que se aveciñaba era unha auténtica crise do capitalismo.

- Como se explica que, malia a dunha redución do salario real desde o ano 1982 até 2007, o consumo nos países do Norte teña un nivel de crecemento alto?

Durante todo ese tempo, o consumo de masas sostívose grazas ao endebedamento privado. Os que permitiron isto son as empresas capitalistas do sector do crédito que outorgaron liñas de crédito máis voluminosas. Fixérono a través dunha montaxe totalmente artificial de instrumentos de débeda e, inesperadamente, a cadea do endebedamento privado en EEUU rompeu no elo máis débil, que era o sector do crédito hipotecario nun segmento do mercado que era o das hipotecas subprime: os sectores da poboación máis fráxiles que aceptaron endebedarse en condicións extremas, con taxas de xuros baixas os dous primeiros anos e pasando a 13% de xuro anual os seguintes anos. Este sistema de endebedamento funcionaba mentres a burbulla inmobiliaria seguía crecendo, mentres o valor da vivenda subía. En EEUU era posíbel refinanciar a súa débeda cada dous anos baseándose sobre o novo valor da vivenda que aumentara. Todo isto era sen contar cunha sobreprodución de vivenda no ano 2006 e a caída en 2007 do valor da vivenda que xerou a crise das subprime. Para resumir, asistimos, coa crise financeira dos anos 2007- 2008, a unha crise da débeda privada, que se está transformando agora nunha crise da débeda pública do Norte porque o Goberno de EEUU -mais tamén o Goberno británico, belga ou francés- rescatou a banca privada regalando diñeiro. Aí é cando a débeda privada se transformou en débeda pública. O sector público asumiu o custo do rescate.

- En que situación estamos agora?

Chegamos a un círculo vicioso no cal para rescatar a banca privada están a se endebedar os Estados e financian ese endebedamento pedindo empréstitos á mesma banca. A explosión da débeda pública obriga os Gobernos a diminuír o gasto público, a reducir o gasto nas universidades, reducir as subvencións á saúde pública, limitar os investimentos en infraestruturas públicas, conxelar os salarios dos funcionarios. Por iso volvemos a un discurso de axuste estrutural nos países do Norte e só estamos empezando a enfrontarnos á situación.

- Como se atopa o sector inmobiliario?

Respecto da crise inmobiliaria, sabemos que no Estado español a vivenda está aínda sobrevalorada nun 50%. En Inglaterra estao nun 30% e en Irlanda nun 30%. É dicir, a crise inmobiliaria non terminou. Quizais en EEUU toque fondo. Doutra banda, empeza agora a crise inmobiliaria do sector comercial coa creba en Dubai dun proxecto de edificios comerciais. Sabemos que a débeda contratada polo sector privado no sector comercial é enorme e que esa crise do sector comercial vai crecer coa crise económica. Algunhas empresas de servizos van ter que pechar oficinas.

- Cales son as especificidades da crise española?

No Estado español non houbo a mesma crise bancaria que na maioría dos países occidentais -como en Inglaterra, EEUU ou Bélxica- onde o rescate foi masivo. Quizais se produza nun futuro próximo cando vexamos que o BBVA ou o Banco Santander, que até o de agora non parecían tan afectados, poidan estalo tamén.

- Estase acabando o sistema capitalista?

O sistema capitalista atravesa unha crise moi grave. No pasado este mesmo sistema xa pasou por crises moi severas e é importante entender que, se non hai unha saída anticapitalista a esta crise, haberá unha saída capitalista. A saída capitalista á crise baséase soamente en aumentar a presión sobre o traballo e pasar a factura aos asalariados. Foi sempre a mesma solución. Mesmo pode haber unha saída capitalista neokeynesiana. O que chama a atención é que en 2008 a crise era tan profunda que os Gobernos de dereita e os ideólogos do capitalismo atravesaron unha crise de confianza. Temeron unha saída anticapitalista porque vían que o que se aveciñaba era unha auténtica crise do capitalismo. Eles sábeno, négano nas grandes entrevistas de televisión, pero, lendo o Financial Times ou The Economist, un pode dicir que non erraban. Imaxinaron que, desde as bases da esquerda, xurdiría unha denuncia do capitalismo, pero non ocorreu. A esquerda tradicional acompañou o rescate da banca. Sarkozy, que chegou a falar de refundar o capitalismo nalgunhas entrevistas, non volveu a falar do tema porque non atopou unha denuncia suficientemente forte como para o refundar. Por que refundar algo que a xente pode seguir aturando?

A crise de credibilidade da esquerda

Non comparto a idea de que as propostas ofrecidas polas esquerdas son demasiado radicais e que son rexeitadas por ese motivo. O problema fundamental é que a maioría dos pobos do Norte afrontan unha crise de confianza na política. É unha crise de credibilidade da esquerda, unha crise do proxecto da esquerda, pero non porque sexa demasiado radical senón porque durante as campañas electorais a esquerda fai promesas de esquerda e, estando no poder, desenvolve programas de dereita. A esquerda acaba executando políticas sociais neoliberais e iso provoca frustración e perda de confianza. Ademais, como a esquerda tradicional non ofrece unhas críticas claras do sistema, as confusións xeneralízanse. Estas confusións débense tamén á influencia dos medios de comunicación dominantes. O obxectivo destes medios é crear confusións, maquillar os datos, dar falsas explicacións, e a esquerda, que antes daba explicacións claras sobre a crise, non as está dando, e mesmo abandonou os seus propios xornais. Cantos xornais de esquerda existen en Europa comparando con hai 30 anos? Para min, o verdadeiro problema non é que as propostas sexan demasiado radicais. O problema real é a perda de credibilidade.

[Entrevista tirada do sitio web ‘Diagonal’, núm. 121, do 16 de marzo de 2010]

Parados e traballadores da construción paralizan as obras do auditorio de Vigo

Tue, 16 Mar 2010 20:45:27 +0100

Ás once e cuarto da mañá era a hora acordada, na estación de servizo de Beiramar, onde os traballadores parados do sector da construción e os delegados/as da CIG combinaran para levar adiante unha acción de protesta e denuncia da situación que se vive na Construción cun forte aumento do desemprego e unha precarización das condicións laborais, con constantes incumprimentos do convenio en canto a exceso de xornada, salario e contratación irregular.

Nova Relacionada

Peche de 24 horas no Hospital Xeral de Vigo contra a privatización da sanidade pública

Tue, 16 Mar 2010 19:20:02 +0100

Continuando co calendario de mobilizacións en contra do proceso de privatización da sanidade que o goberno galego vén de iniciar, traballadores e traballadoras da sanidade iniciaban na mañá deste martes o peche de 24 horas convocado no Hospital Xeral de Vigo. Con esta nova protesta, que está sendo un éxito de participación e conta coa implicación de todo o persoal, quérese amosar o rexeitamento á privatización da sanidade e visibilizar a loita pola defensa dunha sistema sanitario público e de cualidade.

Dende a CIG-Saúde de Vigo lembran a todas as persoas que queiran participar na distribución de anuncios de cara a manifestación do vindeiro 25 de marzo, poden xa pasar a recoller o material.

O peche permanecerá activo na entrada do Hospital Xeral de Vigo até ás once da mañá do mércores 17 de marzo. A próxima mobilización prevista contra a privatización da sanidade terá lugar o 22 de marzo e consistirá nunha concentración diante do Concello de Vigo, a partir das 10:30 horas.

O persoal de Sykes maniféstase até a Delegación do Goberno nunha nova xornada de paro contra os despedimentos masivos

Tue, 16 Mar 2010 18:49:26 +0100

Pasados poucos minutos das tres da tarde, os traballadores e as traballadoras de Sykes Enterprises comezaban a xuntarse ás portas do centro de traballo que a multinacional ten no Polígono de Agrela. Iniciábase a así unha nova xornada de paros e mobilizacións en contra das pretensións da empresa de despedir a preto de cincocentas persoas nos centros de A Coruña e Lugo e deslocalizar a súa actividade.

Nesta ocasión, os traballadores/as aproveitaron o paro de tres horas na empresa para realizar unha manifestación até o edificio da Delegación do Goberno, onde denunciaron as autorizacións que o Ministerio de Xustiza está a conceder as compañías telefónicas para trasladar os arquivos de datos dos seus clientes, facilitando así a súa deslocalización. De feito, os primeiros despedimentos do persoal por obra e a presentación do ERE chegaron pouco despois de que a Axencia española de Protección de Datos autorizase a Vodafone, que até o momento mantén contratadas varias campañas con Sykes, a trasladar arquivos de datos dos seus clientes a países de Sudamérica.

Neste senso, o secretario comarcal da CIG de A Coruña, Paulo Carril, lembrou que a multinacional do telemárketing obtivo substanciosos beneficios nos últimos anos, mentres que veu reducindo de xeito considerábel os custos imputábeis ao persoal, “polo que a causa económica alegada por Sykes para os despedimentos non ten consistencia. Os datos positivos da empresa avalan a posición contraria ao ERE que a CIG mantén dende o primeiro momento”.

Pola súa banda, Dina Lema, delegada da CIG en Sykes, subliñou que a empresa non está buscando novos contratos de campañas nin estuda un plano de viabilidade, a pesar de que “o centro de traballo de A Coruña foi o que máis produtividade obtivo”.

A ausencia da Xunta

O secretario comarcal da CIG de A Coruña subliñou que a Inspección de Traballo vén de emitir un informe no que apoia os escritos formulados dende a CIG nos que se facía constar que o expediente de regulación carece da documentación necesaria, xa que a empresa non presentou o plano de viabilidade esixido pola lei.

“O que parece demencial é que a conselleira de Traballo fixese declaracións asegurando que a Xunta ía respectar todo o procedemento legal, pero non iniciara de oficio a denuncia da falta de documentación. Isto demostra unha vez máis o deixamento e a despreocupación do goberno galego polo mantemento dos postos de traballo”, criticou Carril.

Os traballadores e as traballadoras continuarán co calendario de mobilizacións durante os vindeiros días.

Galería de imaxes

Parados e delegados/as da CIG-Construción paralizan as obras do Auditorio de Vigo polos incumprimentos do convenio

Tue, 16 Mar 2010 18:30:42 +0100

Ocupación das obras do Auditorio

O obxectivo era paralizar as obras que se están a realizar na Avenida de Beiramar, no que será o Auditorio e Pazo de Congresos da cidade olívica. Perto de 60 persoas entraba nestas obras, e mentres se despregaban faixas denunciando o exceso de xornada que se realizaba neste obra, entre 10 e 12 horas diarias malpagas, o resto do persoal entraba na obra para tentar paralizar a actividade neste edificio en construción.

Antes das doce xa estaba paralizada toda a actividade e repartíanse entre os traballadores desta obra follas informativas informando dos dereitos fixados polo convenio. Ademais realizabase unha asemblea con todos eles, chamando á mobilizarse e concienciarse na defensa dos seus dereitos laborais, e incidindo na necesidade de en tempos de crise realizar un reparto do traballo para que máis persoas podan continuar no sector e abandonar o desemprego.

Xantar na obra

O persoal presente nesta acción decidiu continuar até as 16 da tarde, mesmo realizando un xantar colectivo nestas obras, para mostrar a súa firme vontade de mobilizarse e facer responsábel ás Administracións, que, como neste caso, adxudica ás obras a unha empresa e logo se desentende do que aconteza nas construcións dos seus propios edificios. Nese sentido, fixeron un chamamento ao alcalde de Vigo, para que se sentara a falar cos sindicatos sobre as numerosas irregularidades que se dan nas súas obras, mais Abel Caballero trasladou a responsabilidade á empresa adxudicataria e pasou por alto este tema.

Declaracións do secretario nacional

Xoán Xosé Melón, secretario nacional da CIG-Construción compareceu diante dos medios de comunicación presentes nesta acción, para explicar esta mobilización na que "denunciamos que nas obras da Administración, como xa fixeramos nas do AVE, pois que son o exemplo do que non habería que facer en canto ao cumprimento do establecido polo convenio laboral. Aquí traballanse entre 10 e 12 horas, a 7 euros á hora, moi por debaixo do fixado no convenio".

Reparto do traballo

"Agora en momentos de crise cremos que alí onde hai traballo se ten que repartir, partindo da legalidade e de que se cumpra o convenio. Ali onde 4 traballadores fan 10 horas podería haber un quinto máis , é dicir, un 25% máis de emprego, e na provincia de Pontevedra aínda non se chegou a esa cifra de desemprego na Construción", engadiu Melón.

Demandaron accións efectivas "indo obra a obra e trasladar este debate á sociedade, porque o traballo hai que repartilo". Nese sentido, denunciaron que as empresas continúan a aproveitarse dos traballadores estranxeiros, "xa que hai un deixar facer por parte das Administracións para que isto aconteza, porque o que lles interesa é sacar as obras adiante sen valorar as condicións de traballo da xente, de fora ou de aqui".

Por último, solicitou que "nos reciban os portavoces dos distintos grupos municipais e o alcalde como máximo responsábel do concello de Vigo para contarlle o que está pasando, e as solucións que temos, porque cremos que hai que exercer un control e unha vixilancia para que a obra continúe pero dentro do marco fixado polo convenio provincial da Construción".

Galeria de imaxes

Rolda de prensa de CIG-Ensino valoración do decreto contra o galego

Tue, 16 Mar 2010 17:38:07 +0100

A CIG-Ensino presentaba esta mañá, en rolda de prensa, a súa valoración do novo borrador de decreto contra o galego que incumpre non só o mandato estatutario, senón tamén a lexislación vixente na materia. Para a CIG-Ensino, supón un retroceso de 30 anos no proceso normalizador e, alén de manter as eivas do anterior, porque non recolle ningunha das propostas realizadas no período de consultas, proscribe o galego das materias científico-técnicas e introduce, por vez primeira, nun decreto de normalización, a obriga de impartir certas materias en español.

Concentración contra o "Decreto do galego" en Vigo (15-03-10)

Tue, 16 Mar 2010 15:59:00 +0100

CIG-Ensino denuncia que con este borrador de Decreto o proceso normalizador retrocede a hai 30 anos

Tue, 16 Mar 2010 13:58:22 +0100

O novo borrador de decreto contra o galego constata, segundo explicaba o secretario nacional da CIG-Ensino, Anxo Louzao, a “obsesión enfermiza do PP contra o noso idioma”, porque retrotrae a lingua galega a tempos anteriores á aprobación da Lei Xeral de Normalización Lingüística e supón un retroceso respecto de todos os decretos aprobados até o de agora, co obxectivo de “botar abaixo todo o conseguido até o de agora co proceso normalizador”.

A fraude do período de consultas

Os contidos deste novo borrador tamén permiten constatar a “auténtica fraude”, dixo Louzao, de todas as consultas realizadas, porque non se recolle ningunha das recomendacións feitas polos sindicatos, o profesorado, os traballadores/as de normalización e mesmo institucións como a Real Academia Galega ou o Consello da Cultura Galega, explicou. Recomendacións que afondaban no desenvolvemento do Plan Xeral de Normalización da lingua galega.

Do mesmo xeito, o secretario nacional de CIG-Ensino denunciou que o goberno do PP desoíu as demandas das miles de persoas que se mobilizaron e participaron nas masivas manifestacións e folgas convocadas, salientando que o único que conseguiu cos seus borradores “foi unificar a todos contra esta agresión e que se visualizara que quedou sen apoios –agás o do seu colectivo afín, Galiza Bilingüe, que xa amosou a súa satisfacción diante deste novo borrador-, nunha soidade absoluta na súa continua batalla contra o idioma”, afirmou.

Os contidos do borrador

No novo borrador presentado, prevalece a libre elección do alumnado por riba da recomendación pedagóxica, á hora de elixir o idioma de uso nas distintas materias.

Incúmprese o Plano Xeral de Normalización aprobado por unanimidade do Parlamento de Galiza, que recolle que en primaria unha das materias a impartir en galego ten que ser Matemáticas; en Secundaria Matemáticas, Tecnoloxía e Ciencias Naturais e en canto ao resto, cando menos un mínimo do 50%.

Para Louzao é obvio que con estas modificación preténdese “expulsar o galego, non só do ámbito científico e técnico, senón mesmo do ensino, porque nin sequera se garante que o alumnado reciba o 50% da súa docencia en galego”

Para a CIG-Ensino tamén é gravísimo que a decisión das familias siga sendo vinculante e que determine a lingua vehicular da Educación Infantil, porque deste xeito o galego desaparecerá da maioría das aulas. “Non pode ser unha potestade das familias”, explicou Louzao, quen engadiu que “a ordenación do sistema educativo, tanto respecto das materias, como do contido, dos horarios ou da lingua en que se vehiculiza correspóndelle á administración”. Por iso, advertiu que “será unha fonte de conflitos, alén de ser disparatada pedagóxica e cientificamente”.

Apoio ao profesorado que continúe a impartir as aulas en galego

Este borrador supón ademais unha desconsideración co profesorado, que procurou a súa formación e elaborou materiais para poder impartir as materias en galego. Pero sobre todo, é demencial que logo de 30 anos impartindo aulas de matemáticas en galego agora se abra a porta a posíbeis expedientes, ao obrigaren a impartir esta materia en castelán.

E é que este borrador introduce unha novidade respecto de todos os decretos e normativas anteriores. “Por vez primeira fíxase, nun decreto de normalización, a obriga de impartir certas materias en español”, nomeadamente as Matemáticas e Física e Química.

Por iso, Anxo Louzao reiterou o apoio da CIG-Ensino a todo o profesorado que siga a impartir as súas aulas en galego, demandou a retirada deste borrador e que o goberno volva ao consenso. “O PP persegue retirarlle ao noso idioma os poucos dereitos conquistados, facelo lingua estranxeira no seu propio territorio, impedir que a mocidade o use para gañar novos falantes e se asente como lingua normalizada, dereitos que lle corresponden como lingua propia de Galiza. En definitiva, persegue eliminala e evitar o seu uso social. Mal que lles pese, nun ca o conseguirán”.

Quen dixo que a crise rematou?

Tue, 16 Mar 2010 13:06:11 +0100

Unha nova estratexia neoliberal está a comezar e a Unión Europea -un organismo altamente antidemocrático- é a correa de transmisión que servirá para impor aos diferentes países a súa visión dogmática e errada da economía. Grecia foi o primeiro país en ter que acometer uns axustes claramente regresivos, pero sen dúbida detrás do país heleno virán moitos outros máis. Estamos presenciando a restauración do neoliberalismo, pero nunha versión moito máis salvaxe de todas as que viramos até o de agora en Europa.

O ataque especulativo sobre algúns países europeos como Grecia e o Estado español puxo de relevo a dramática actualidade dunha crise que os mandatarios tentan dar por finalizada. Mais, sobre todo, serviu para revelar unha vez máis que nin sequera uns simples remendos son posíbeis no marco do capitalismo neoliberal dos nosos días.

Desde que recoñeceron a crise no verán do 2007 as únicas medidas aprobadas foron de carácter paliativo e requiriron un desembolso millonario que proveu fundamentalmente das arcas públicas. E, malia as promesas lanzadas nas primeiras páxinas dos xornais, non se levou a cabo ningunha reforma estrutural que pretenda evitar unha nova crise. Para ocultar esta evidencia, que revela a falta de compromiso coa erradicación dos problemas de fondo que xeraron a crise, a atención xeral desviouse en todo momento cara a problemas de segunda orde, como a Gripe A, que serviu como cortina de fume para esconder a neglixencia financeira dos que gobernan.

Máis de dous anos e medio despois dan en repetir incesantemente como outra mentira de gran calado que a crise rematou. Presenciariamos, segundo esta visión, un fenómeno pasaxeiro produto dun cúmulo de circunstancias non desexadas aínda que practicamente azarosas, e resolto grazas á eficacia das medidas económicas aplicadas. Todo con tal de non recoñecer que estamos ante unha crise máis de carácter estrutural, aínda que esta especialmente grave e sistémica, que está imbricada no funcionamento mesmo do capitalismo contemporáneo, isto é, do capitalismo que se chamou financeirizado.

Por iso é que non poden facer nada para cambiar as bases deste capitalismo financeirizado. A disociación entre a actividade financeira e a actividade produtiva continúa acrecentándose, e mentres as finanzas recuperan a súa saúde coa mesma velocidade á que se lle inxectaron inxentes cantidades de diñeiro, a economía real segue resentíndose gravemente con altos índices de desemprego e baixo crecemento económico. Ou acábase radicalmente con iso, ou sófrese con todas as súas consecuencias.

Para os que invisten nos mercados financeiros a situación continúa sendo excelente. As subas da bolsa e as consecuentes ganancias na compra-venda de accións e a repartición de dividendos, e as actividades especulativas dos investidores financeiros (en especial os fondos de alto risco como os que atacaron ao Estado español e a Grecia hai uns días) seguen ofrecendo altos niveis de rendibilidade. O casino mantense aberto.

Pero a contraparte continúa sufrindo os mesmos e innumerábeis problemas de sempre e cuns fundamentos moi débiles. A economía real segue sen levantar cabeza e o paro desacouga a millóns de persoas, mentres o débil crecemento económico non invita a esperar unha rápida mellora na devandita situación. As arcas públicas baleiráronse e as débedas dos Estados ameazan con recortes orzamentarios que deteriorarán aínda máis os precarios sistemas públicos.

Aproveitando esta conxuntura e ante a falta de forza da esquerda política e social, unha nova estratexia neoliberal está a comezar e a Unión Europea -un organismo altamente antidemocrático- é a correa de transmisión que servirá para impor aos diferentes países a súa visión dogmática e errada da economía. Grecia foi o primeiro país en ter que acometer uns axustes claramente regresivos, pero sen dúbida detrás do país heleno virán moitos outros máis. Estamos presenciando a restauración do neoliberalismo, pero nunha versión moito máis salvaxe de todas as que viramos até o de agora en Europa.

E, parece obvio dicilo, pero se as bases deste capitalismo financeirizado se manteñen actualmente tan firmes, daquela estamos asistindo tamén a unha verdadeira fuxida cara a diante que non fará senón pospor a chegada dunha nova crise, esta vez moito máis forte. Unha crise que se cebará unha vez máis e, sobre todo, cos máis desfavorecidos. Unha crise que non será senón a segunda parte da actual, da que se está fuxindo sen mirar como.

Unha vez máis teremos que sinalar que a única resposta ao renovado tsunami neoliberal que se aveciña é a unión de todos os sectores e movementos progresistas e a máis ampla mobilización intelectual e social para dar respostas en todas as frontes ás agresións laborais e humanas que se están cociñando unha vez máis, aínda que agora con forza se cadra inusitada.

[Artigo tirado do sitio web ‘Altereconomia’, do 24 de febreiro de 2010]

Grecia, euro: o xugo dos tratados

Tue, 16 Mar 2010 12:36:58 +0100

Os actuais plans de “rescate” financeiro de Grecia -de España e Portugal seguramente mañá e doutros Estados pasadomañá- non teñen de ningún xeito o obxecto de “rescatar” un país. Só se trata de evitar a calquera prezo o afundimento dunha construción monetaria, o euro, e en consecuencia dos fundamentos ideolóxicos da construción europea.

A decisión de crear unha moeda única europea, principal disposición do tratado de Maastrich de 1992, constituía un desafío á lóxica. Impuña en efecto unha mesma política monetaria a economías tan diferentes como, por exemplo, as de Alemaña e Grecia. Esta política, como for, podía ser por definición soamente útil a un determinado interese nacional -estrutural ou conxuntural- e inservíbel para outros intereses nacionais. Naque momento foron os intereses alemáns e soamente eles (un euro “forte” en substitución dun marco “forte”) os que impulsaron a súa definición.

O euro tería sentido nunha zona económica relativamente homoxénea, como en EEUU o dólar, que dispuxese por outra banda de instrumentos de transferencias financeiras internas masivas (como sucede no orzamento federal estadounidense), decididos por unha única autoridade política (a presidencia e o Congreso) actuando ademais en estreita coordinación cun banco central: a Reserva federal. Sen falar dun idioma único, o inglés, e unha cultura de mobilidade da man de obra.

A Unión Europea (UE) non cumpre ningunha desas condicións. O seu orzamento equivale soamente a en torno do 1% do produto interior bruto do conxunto dos estados membros. A mobilidade no seu seo só pode ser moi limitada aínda que só sexa por motivos idiomáticos.

As políticas europeas non están dirixidas a resolver as desigualdades de desenvolvemento económico e social acrecentadas pola entrada de dez novos membros en 2004 e dous máis en 2006, senón máis ben ao contrario, utilízanse para favorecer as deslocalizacións internas e o dumping social. Se algunha harmonización se produce é cara abaixo. Ademais as capacidades de intervención económica e financeira dos Estados transferíronse, a través de tratados sucesivos (como o de Lisboa) non a autoridades democráticas supraestatais senón ao substancial do mercado e a outras instancias chamadas “independentes” ou o que é o mesmo aos gardiáns dos dogmas ultraliberais: a Comisión e o Banco Central europeo (BCE).

Verdadeiro xugo, as regras da UE impídenlle intervir. Mentres tanto o BCE “rescatou” os bancos que inmediatamente especularon indirectamente contra o euro, mais porén, non pode conceder empréstitos a un dos 16 membros da eurozona! Prisioneiro dunha moeda única a sobrevaluación da cal só beneficia a Alemaña, Grecia (e ben axiña será o caso dos demais países en dificultades) pode contar soamente, é un dicir, cun vago apoio “político”da UE (que fronte aos mercados financeiros xoga o papel de xendarme dos compromisos asumidos polo seu goberno), sobre empréstitos que lles concedesen outros Estados e sobre... o Fondo Monetario Internacional (FMI).

Fronte a este lamentábel balance, o absurdo dos tratados europeos ponse claramente de manifesto. Os gobernos dos Vinte e sete, aos que se lles fixo adoptalo en nome dos principios liberais, están actualmente obrigados a violalos, máis ou menos discretamente, para salvar a UE... contra si mesma! É dubidoso que este gran distanciamento entre os dogmas e a realidade se poida manter moito tempo.

[Artigo tirado do sitio web ‘Rebelión’, do 16 de marzo de 2010]

Entrevista a Emir Sader: “Procesos como os que temos en América Latina teñen que debater co movemento popular”

Tue, 16 Mar 2010 11:52:31 +0100

A construción do poder popular creo que é unha conquista significativa unha experiencia de poder popular, pluralista, democrática, que outros procesos non tiveron até do agora. Agora claro, o Estado, debido á crise do capitalismo, do remanente do capitalismo venezolano, leva ao Estado a nacionalizar empresas, pero preocupa a idea da capacidade que teña o Estado para dirixir esas empresas...

- Gustaríanos saber as túas opinións acerca do proceso que se vén dando en América Latina, de impulso do pensamento socialista, de avanzo nos gobernos e, nese marco, como podemos avaliar os resultados electorais de Chile?

Coido que tivemos dúas décadas completamente distintas, a dos 90 de hexemonía neoliberal e a primeira deste século de hexemonía progresista e agora na segunda década, digamos deste século, unha consolidación do que se fixo na primeira década do que se fixo neste século. Por unha banda coa vitoria de Mujica en Uruguai coa consolidación de Evo Morales en Bolivia. E por outra banda unha recomposición da dereita, da cal a vitoria Piñera fai parte, a derrota de Zelaya fai parte. Co cal imos transitando dun momento onde había dúas hexemonías moi consolidadas agora onde haberá enfrontamentos máis claros.

Penso que as eleccións en Brasil e Arxentina van ser momentos en que se van a expresar máis claramente estes enfrontamentos. Cal vai ser a resultante neses dous países, dos que os resultados son importantes porque os dous están en procesos de integración rexional. Entón creo que os resultados neses dous países van mostrar máis claramente que vai pesar na década que vén.

E coido que Chile é distinto, xustamente porque nunca se impuxo unha derrota clara á dereita neopinochetista. Eles sempre estiveron por riba do 40% até o 48% e agora xustamente por desgaste no tempo, por erros da Concertación que non logrou mobilizar á mocidade, o que podería terlle dado a vitoria, entón terminou gañando a dereita. Pero hai que dicir que eu non incluiría Chile, até o de agora entre os países progresistas, porque asinou TLC cos Estados Unidos, a súa xestión está baseada nun modelo exportador central. Por iso non tiveron políticas sociais que poderían terlle dado un respaldo máis fondo ou unha vitoria á Concertación.

- O triunfo de Obama xerou expectativas en sectores da esquerda latinoamericana. Expectativas que se foron diluíndo co paso do tempo. Cal é a túa valoración da administración Obama no presente?

Ben, expóñoo en tres niveis. Sabíase que onde podería significar un cambio importante era na opinión pública interna de Estados Unidos que desde Nixon tivo unha viraxe a dereita. Iso poida que se consolide ou non. Pero é onde os demócratas teñen máis capacidade de manobra para facer políticas sociais. Está pelexando por exemplo no tema da saúde. Pero recibe un déficit fiscal moi grande como para que puidese ter marxe de recursos para implementar unha política así.

No papel imperial norteamericano, eu penso que consolida a liña, o cal era previsíbel. Estados Unidos non vai saír de Afganistán, non vai saír de Iraq, ten as mans atadas.

En América Latina podería ter xogado máis, tiña máis marxe de manobra, co tema cubano, non pondo as bases militares en Colombia, tendo unha actitude máis coherente co de Honduras, que coido que moi axiña debilitou a súa imaxe. Claro que en Honduras é unha vitoria de Obama e de Hillary Clinton en particular, pero non creo que o poidan reproducir máis, e se van por esa onda terán unha axenda negativa e non positiva na rexión. Entón eu creo que se baixou o perfil de Obama moi axiña cara a América Latina.

- Ti fuches un dos estudosos da experiencia do socialismo do século XX. Hoxe en día os procesos de transformación en América Latina enarboran a bandeira do Socialismo do Século XXI. Para ti que non debe ser no socialismo do Século XXI revisada a experiencia do Século XX?

E que non debe ser? A experiencia da Unión Soviética concentrouse en estatalizar os medios de produción e non socializalos, con iso os traballadores non se volveron suxeitos do novo proceso histórico. Segundo, impuxéronse modelos centralizadores de partido único, de falta de democracia interna. Eses para min son dous temas importantes. Eu diría que herdamos un tema que vén da Revolución Soviética, o socialismo non apareceu nos países do centro capitalista como o prevía Marx senón na periferia. Lenin e Trotsky apostaban que viría a revolución en Europa e que rescataría a Revolución Soviética, iso non pasou. Entón quedou un tema que Preobashensky chamaba de acumulación socialista primitiva.

Podemos dicir de palabra que hai que dar un salto dunha etapa histórica a outra, pero sen bases materiais non se dá. E o tema era como acumular para poder dar ese salto. Stalin buscou unha solución violenta, expropiando ao campesiñado. Conseguiu unha industrialización acelerada pero tivo un problema agrario e campesiño eterno. China tiña detrás de si dúas experiencias negativas, o igualitarismo na miseria, Kampuchea e Albania. Entón para buscar dar un salto foi buscar os recursos no mercado, poida que non nos guste a dose, poida que o estilo de industrialización e consumo non nos guste, pero é un tema incontrastábel. Cuba busca normalizar as súas relacións con Estados Unidos porque necesita eses recursos; ten bos acordos con China, con Venezuela, co Alba, con Brasil pero non son suficientes. Entón ese tema queda pendente: os recursos para dar un salto económico significativo e ademais con que modelo facelo. No Século XX era a industrialización. Pero a industrialización estilo cepalino chegou aos seus límites. A internacionalización da economía vai en contra diso.

Estou seguro de que non lle gusta a Chávez ou a Evo Morales negociar con Repsol; se o fan é porque non hai recursos. Non abonda con que Bolivia nacionalice, ten que ter recursos e un estilo de dirección que sexa socializador. Pero ese tema queda pendente. América Latina é un avance importante pero estamos illados no mundo. Entón o tema dos recursos materiais é un tema serio a resolver. Que non se fai soamente con recursos pero é un tema serio para todos os nosos países. Negociar co capital internacional, en que condicións negociar. Que significa, que concesións hai que facer? É posíbel avanzar ao socialismo negociando co capital internacional? Ou, que etapas habería que pasar para chegar efectivamente a unha socialización da economía.

- E o tema do debate e a crítica pública sempre foi un tema central de debate dos socialistas sobre as experiencias do socialismo do Século XX. Quen apostamos por un modelo de democracia participativa e protagónica entendemos que o debate e a crítica é inmanente ao concepto de Socialismo de Século XXI. Cal é a túa opinión respecto diso.

Os grandes dirixentes son críticos cos seus propios procesos. Non só Fidel e Hugo Chávez, senón tamén o Che e Gramsci. Porque non podemos estar contentos co que estamos facendo. Temos mellores ideas que a dereita, pero se non logramos callar maiorías nos nosos países entón temos que facernos permanentemente balances autocríticos. Procesos como os que temos en América Latina teñen que debater iso. Teñen que debater co movemento popular, teñen que debater internamente nos partidos, non só facer balance senón para formar cadros. Hai que dar case un salto xeracional. Entre unha vella xeración revolucionaria e outra que foi vítima da caída do muro de viraxe á dereita de certo desalento. Eu coido que esa nova xeración ten que se formar cunha perspectiva crítica senón non contribuirá, senón non será creativa. Se non é así, e aínda dicindo o contrario, imos repetir modelos que están esgotados, a socialdemocracia estao o socialismo soviético estao. E a crítica non é soamente polas ideas, senón por crear espíritos creativos que é o que máis necesitamos.

- Cal é a túa avaliación da actual conxuntura da Revolución Bolivariana.

En realidade vin [a Venezuela] máis a coñecer. Non se pode coñecer a situación venezolana pola prensa, senón sería unha visión catastrófica. Eu vin onte unha experiencia importante coas comunas e impresionoume moito. A construción do poder popular creo que é unha conquista significativa unha experiencia de poder popular, pluralista, democrática, que outros procesos non tiveron até do agora. Agora claro, o Estado, debido á crise do capitalismo, do remanente do capitalismo venezolano, leva ao Estado a nacionalizar empresas, pero preocupa a idea da capacidade que teña o Estado para dirixir esas empresas, hai que ter cadros que fagan unha xestión que sexa á vez eficaz, pluralista, democrática. O socialismo soviético fracasou en todos os planos, tamén no tema da tecnocracia que non funcionou. Non lograron innovación tecnolóxica, socializadora da economía. O cal por si só xa era unha dificultade na competencia co imperialismo.

Como o fixo Bolivia parecería que avanza por un camiño innovador. Dá a impresión de que Venezuela non definiu aínda claramente nin o modelo económico que debe ter na transición ao socialismo nin o Estado que debe ter de acordo a iso. Dígoo moi modestamente como alguén que apoia, pero entón son os dous temas que vin preguntar un pouco, como andamos coa construción do modelo económico para a transición e que tipo de Estado se debe construír, xustamente tamén para que outros procesos poidan aprender da revolución venezolana.

- Noutra orde de ideas CLACSO acaba de rematar un proceso de debate interno, de modificación dos seus cadros directivos. O propio Centro Internacional Miranda está tramitando todo o proceso de incorporación a CLACSO. Cal é balance e cales son as perspectivas de CLACSO?

Fixemos a nosa Asemblea Xeral en Cochabamba, que foi aberta por Evo Morales e pechada por Álvaro Linera, fomos a un segundo mandato. Cremos que este segundo mandato é basicamente consolidación do que desenvolvemos. Estamos construíndo unha extraordinaria rede de máis de cincocentos cursos de Posgrao en América Latina. Estamos difundindo máis as cousas latinoamericanas. A Enciclopedia Latinoamérica vai saír en fascículos semanais en La Jornada, Página 12, nunha revista brasileira, Carta Capital. Multiplicamos a edición de libros, pasamos de vinte e algo a máis de cen. Estamos editando con editoriais e con centros nosos. Estamos multiplicando o traballo de formación de cadros. A Escola Latinoamericana de Políticas Públicas. Estamos traballando con gobernos, con movementos sociais para multiplicar a formación. E estamos facendo unha convocatoria á intelectualidade latinoamericana para que se implique máis activamente nos procesos políticos. Un drama da esquerda é a ruptura entre a elaboración teórica e a práctica política segue pesando fortemente, entón a elaboración teórica tende a volverse intelectual, ou liberal por unha banda ou ultraesquerdista porque a teoría nosa é moi bonita e a práctica non o é. Entón prefiren encerrarse na teoría pero a teoría en si mesma distanciada da práctica, resulta sen efectividades concretas. A práctica vólvese pragmática, case oportunista porque abandona reflexións autocríticas, reflexións estratéxicas, reflexións programáticas. Entón é importante que Álvaro Linera sexa un intelectual, que Rafael Correa o sexa. É importante que Hugo Chávez tire pola elaboración teórica. Porque hai que reaproximar a práctica á elaboración teórica. Coido que un gran problema da esquerda latinoamericana. Avanzamos en integración rexional en contraposición aos TLC, en políticas sociais en contra de axustes fiscais, iso está ben. Pero agora estamos chegando a topes. Tócanos agora enfrontar temas pendentes, o que facemos coa hexemonía do capital financeiro, co modelo de agro negocios, ditadura dos medios privados. Son grandes temas nos que temos que construír alternativa. E isto non se fai só coa práctica nin só coa teoría. E isto é o máis importante que debemos superar. CLACSO pretende humildemente contribuír a iso nos próximos tres anos.

- Hai plans en Venezuela de publicación da enciclopedia latinoamericana?

Queremos unha vez máis entregar ao comandante Chávez, agora a edición en castelán, de Akal, e buscar unha edición non só venezolana, senón para o ALBA. Porque esta edición de Akal sen ser cara comparativamente, é cara para unha distribución máis ampla, para xente nova, estudantes, xornalistas. Entón imos ver se logramos facerlle chegar a enciclopedia ao comandante. Porque o dixo nun programa ‘Aló Presidente’, queremos ver se agora o reitera cando temos o CD listo coa Enciclopedia en español, para entregalo para que o faga Venezuela ou o ALBA do xeito que lle pareza mellor.

- Hai unha xeración de xente nova en Venezuela que se achega ás ideas socialistas. Cal é a túa mensaxe a esas novas xeracións que se achegan a un ideal de transformación.

Este é un diferencial moi importante. Porque vostedes non saben como a esquerda tradicional envelleceu noutras partes. Aquí hai novos achegándose á práctica política. Hai entusiasmo. Eu coido que hai que pensar que un militante é un teórico da práctica política e é un teórico que actúa no político. Non é simplemente alguén que le ou se interesa. Ese é o convite para eles. Que partan do que se elaborou até o de agora. Pero todo o que se elaborou até o de agora non construíu un mundo novo, o marxismo é un método. O método dialéctico. Utilizar ese método para construír a nova realidade e América Latina é un gran laboratorio para iso. A historia está aberta, esa nova xeración atopa unha disputa hexemónica non decidida, que vai ser decidida coa articulación de teoría e práctica polas novas xeracións da esquerda.

[Entrevista tirada do sitio web brasileiro ‘Adital’, do 11 de marzo de 2010]

Letônia: A falácia da composição e o paradoxo do arrocho fiscal na política econômica

Tue, 16 Mar 2010 11:20:47 +0100

A Letônia mostra toda a miséria que a instituição de restrições politicamente auto-impostas traz para a ação pública. O governo letão abandonou os instrumentos de política pública que poderiam melhorar a vida dos seus cidadãos. Os líderes políticos ataram seus pés e mãos, a fim de que os mercados pudessem conseguir seus milagrosos ajustes espontâneos. Fixaram seu tipo de câmbio, estão cortando furiosamente seu gasto público e a economia segue se deteriorando. Algo parecido está ocorrendo na Grécia. Estes países estão experimentando o que a Argentina descobriu na crise de 2001-2002: o paradoxo do arrocho público.

Se vocês querem ver realmente as consequências reais da teoria econômica dura, da teoria econômica, esqueçam a Grécia e dirijam o olhar para a Letônia. A queda de 25,5% do seu PIB nos últimos dois anos – só no último ano, de 20% - já é o pior registro bianual da história. O país há pouco mostrou uma queda de 12% nos salários anuais no quarto semestre de 2009 em em relação ao mesmo período de 2008. O FMI prevê outros 4% de queda para este ano e prognostica que a perda total do PIB, do ponto máximo até o fundo do poço chegará a 30%. Para situar tudo isso num contexto mais amplo, a magnitude dessa perda de produto na Letônia é superior à registrada nos EUA na crise de 1929-30, na Grande Depressão.

A teoria econômica acadêmica dominante insiste que o caminho para o pleno emprego passa por salários mais baixos. Se se quer vender mais produtos do trabalho, reparta-se o seu preço, quer dizer, os salários. Trata-se de um argumento que incorre na clássica falácia de composição [tomar a parte pelo todo]. O que pode valer para uma empresa não é provável que valha para todas. Os cortes salariais repercutem no consumo, resultando simplesmente na destruição da capacidade agregada de gasto, a menos que a demanda evaporada se reconstitua por outras vias.

Embora a balança comercial da Letônia esteja melhorando (em boa medida por conta do colapso das importações resultante do colapso da demanda interna), o país é incapaz de pôr em curso uma política fiscal efetiva, por conta das restrições externas a seu sistema monetário, preso a um tipo de câmbio fixo. É verdade que o saldo em conta corrente está voltando a ser positivo, mas sugerir que qualquer país pode “deflacionar internamente” sua economia através de uma destruição salarial desta magnitude, a fim de alcançar uma situação assim é um argumento baseado em outra falácia de composição. Nem todo mundo pode, em comum acordo, incorrer em excedentes comerciais; particularmente, não se pode se suas políticas tendem a destruir a demanda mediante a destruição maciça dos salários.

Ainda mais importante: a própria estrutura de um sistema de câmbio fixo é um erro. Requer que uma nação tenha reservas em moeda estrangeira suficientes para facilitar a convertibilidade a 100% de sua base monetária (reservas abundantes em dinheiro). Sob esse sistema, o Banco Central tem que garantir a convertibilidade a uma taxa fixa de câmbio da chamada âncora cambial. O governo então se vê fiscalmente constrangido, e todo o gasto público tem de respaldar-se ou com receitas fiscais, ou com emissão de títulos da dívida. Fixar a própria moeda, assim, significa que o Banco Central deve administrar os tipos de juros de maneira tal que garanta a manutenção da paridade, de modo que a política fiscal se encontra limitada pelas exigências de reservas (e isso se deve a organizações como o FMIL: ata as mãos e os pés dos governos). A Letônia fixa sua moeda em 0,71 lats por euro, e se associou em 2005 ao Mecanismo Europeu de Câmbio, a fim de preparar sua entrada na Zona do Euro. Opera com um sistema similar ao da Argentina nos anos 90, que terminou por colapsar e conduziu à quebra de 2001 (a Argentina havia fixado seu câmbio ao dólar).

As previsões são de que a dívida da economia alcance 74% do PIB no fim deste ano e que, supostamente, se estabilize em 89% até 2014, no melhor dos cenários do FMI. Contudo, uma desvalorização elevaria as taxas de serviço da dívida substancialmente, dada a grande preponderância da dívida externa (cerca de 89% da dívida letã é em euros). Assim, o regime de câmbio fixo não só restringiu a margem de manobra fiscal do governo letão, como engendrou uma enorme fragilidade fiscal, porque os letões operavam de acordo com a ilusão de que o câmbio fixo era inviolável, animando os devedores a atuar, ignorando o risco da taxa de câmbio. Como há dez anos na Argentina, uma desvalorização levaria, com toda probabilidade, a uma quebra e à moratória da dívida externa. A Argentina conseguiu, nos dois anos que seguiram ao primeiro trimestre de 2001, uma recuperação de 25% de seu PIB, mas só depois de uma desvalorização de 190% (que chegou a ser até de 300%).

Como Michael Hudson e Jeff Sommers observaram, “essa dívida situa a Letônia muito longe dos limites de endividamento fixados em Maastricht para o euro. Mas conseguir a entrada na Zona do Euro tem sido o principal pretexto de que o Banco Central letão se serviu para adotar as penosas medidas de austeridade necessárias para manter o regime de câmbio fixo de sua moeda”. Observaram também que manter esse regime fixo tem significado o acúmulo de montanhas de reservas de divisas que de outro modo poderiam ter sido investidas na economia nacional. Também tem impedido o uso de políticas fiscais, pois por conta da âncora letã no euro, o país opera com as mesmas restrições com que estivesse sob as regras do Pacto Europeu de Estabilidade e Crescimento.

Sem margem para ajustar a taxa de câmbio, a única maneira de conseguir desvalorizar a moeda é engendrar uma depreciação real: reduzir os custos laborais e os preços para manter os produtos comercializáveis mais atrativos. Isso se descreve eufemisticamente como uma “desvalorização interna”: uma redução geral, súbita e coordenada, de salários e preços. Do que se trata é bem mais de uma “desvalorização infernal”. Equivale a uma deflação da receita nacional, pois os salários são destroçados para se conseguir que os preços dos bens comercializáveis caiam o suficiente, para que o saldo em conta corrente cresça o bastante para veicular a onda seguinte de crescimento. O pressuposto tácito é que uma espiral de deflação por dívida não afeta o país que a realiza quando a receita privada nacional se torna deflacionada. O argumento para justificar este remédio tóxico é que uma redução dos salários e das remunerações nominais pode ajudar a Letônia conseguir um recorde em suas exportações líquidas, conseguindo assim uma recuperação econômica que rapidamente atenuaria, ou ainda poria em curto-circuito qualquer dinâmica de deflação por dívida que pudesse vir a acompanhar o funcionamento das coisas por obra da desvalorização interna.

Há aqui, então, um país que, in nuce, mostra toda a miséria que a instituição de restrições politicamente auto-impostas traz consigo, para a sua própria ação pública. O governo letão abandonou voluntariamente os instrumentos de política pública que poderiam melhorar a vida dos seus cidadãos. Os líderes políticos ataram seus pés e mãos a fim de que os mercados pudessem conseguir seus milagrosos ajustes espontâneos. Fixaram seu tipo de câmbio, estão cortando furiosamente seu gasto fiscal líquido (sob o acordo com o FMI de contingenciamento de até 6,5% do PIB: uma contração fiscal despudorada), e a economia segue se deteriorando...

Algo parecido ao que se passa na Grécia, país que acaba de introduzir uma nova série de medidas de austeridade, a fim de obter o êxito de sua última emissão de títulos da dívida pública. A Grécia e outros países enfrentam agora a perspectiva de queda nas receitas do setor privado; esse é, afinal, o resultado direto e imediato do maior ajuste fiscal sobre as empresas e economias domésticas, e menor gasto público. A OCDE estima que o PIB nominal da Zona do Euro caiu mais de 3% em 2009.

A menos que os déficits comerciais dos países que praticam o ajuste fiscal obtenham rapidamente excedentes (a diminuição da renda no país leva a menor demanda de bens importados e a menores custos na produção levam a um aumento das exportações), a suspensões de pagamentos da dívida privada começarão a se multiplicar em cascata, por todo o sistema. Na semana passada, como tivemos ocasião de mencionar, a Moody degradou a situação de quatro bancos gregos. E isso é só o começo: os efeitos do ajuste fiscal não fizeram mais do que começar. Ao tomar essas medidas para evitar uma suspensão de pagamentos da dívida pública, sugerimos que o que fazem essas economias é exporem-se a mais suspensões de pagamentos da dívida privada.

Acreditamos que, por enquanto, os investidores privados ainda não viram essa conexão, mas ela vai se tornar nítida nos próximos meses. A Letônia, com um colapso do PIB de cerca de 25%, converter-se-á, a esse respeito, num emblema da região. Essa tensão na dívida privada repercutirá em maiores perdas – derivadas de empréstimos não honrados – para a banca alemã. O tão trabalhosamente alcançado excedente no saldo em conta corrente alemão seguirá desvanecendo. A Europa já está afogada no crescimento do endividamento, e se a análise aqui desenvolvida está certa, a percepção que os banqueiros têm da credibilidade do setor privado se tornará “piriforme”, como eles mesmos disseram, tão deliciosamente, em Londres.

E isso não é tudo. Todos e cada um desses países vão descobrindo o que aqui chamamos de o paradoxo do arrocho público. A Argentina o descobriu em 2001-2002. A Letônia e a Estônia acabaram de redescobrir. A Irlanda está em vias de fazê-lo e, nos próximos três meses, a Grécia, sem dúvida alguma, fará a sua própria. Bill Mitchell descreveu, em seu excelente blog (www.bill.economicoutlook.net), a natureza desse paradoxo de um modo que ilumina a essência do dilema que temos em mãos:

“Na Irlanda: o governo tirou da economia bilhões de euros na forma de cortes nos gastos dos serviços públicos, das aposentadorias e pensões e da assistência social, além de uma leva de trabalhadores do setor privado substituídos por trabalhadores colocados por agências ao custo de um salário mínimo...

E sabem o que se passa? A receita voltou a cair e janeiro, abaixo das previsões. Depois de dois cortes orçamentários sistemáticos, a receita segue no congelador.

Consenso dominante? Necessitamos de mais cortes (salvo para os banqueiros e para os altos funcionários que não terão que lidar com cortes salariais!). E o mercado internacional da dívida está feliz com a Irlanda.

Em breve poderemos competir com a China em matéria de níveis salariais e generosos incentivos fiscais para as empresas transnacionais. Enquanto isso, meus cumprimentos a todos os imigrantes irlandeses”.

Esse é o futuro da descoberta que Grécia, Espanha, Portugal e Itália farão...e o Reino Unido, e possivelmente o Japão...e talvez os EUA, ainda que consigam protelar para o próximo ano. Em todos esses países, se o setor privado já está encolhendo e o setor público segue encolhendo mais, então, a menos que aconteça um rápido crescimento do comércio exterior, coisa de que sequer se suspeita, os líderes políticos estão é incentivando aos esmorecidos rendimentos privados e à insatisfeita dívida privada a ingressarem no quebra-cabeças, pois assim se inverte o estímulo fiscal.

À medida que a renda cai, a receita também cai. Para alcançar as metas fiscais prometidas aos credores globais de obrigações, há que pôr em curso cortes ulteriores de gastos, o que, por sua vez, implica aumento de impostos. Como disse o blogueiro irlandês, isso não é uma mera teoria; já está ocorrendo. Mas os políticos da situação e os investidores não estão dispostos a reconhecer isso. Não obstante, para quem compreende que os equilíbrios fiscais não podem alterar-sem incidir nos fluxos de caixa e nos equilíbrios fiscais dos demais setores da economia, o paradoxo do arrocho público nesta conjuntura resultará evidente.

Não estamos defendendo generosidades de pensões e bem estar dos servidores públicos da Zona do Euro, nem aposentadorias antecipadas, práticas corruptas, etc. Essas são decisões que os cidadãos de cada nação devem tomar por si mesmos, preferencialmente com pleno conhecimento de suas consequências, a curto e a longo prazo. Não pretendemos ditar os compromissos que os cidadãos de cada nação têm de aceitar.

A questão que estamos levantando é se as taxas de alavancamento privado desses países lhes permitiriam resistir às pressões inerentes ao trânsito para um novo crescimento, na ausência de autonomia fiscal. A pretensão, agora dominante, de buscar a “sustentabilidade fiscal” em toda parte pode colocar essas economias numa via de suspensão de pagamentos da dívida privada, que é, afinal, insustentável para o conjunto da economia. Se se põe em curso o ajuste fiscal, então há que se conseguir, em grande escala e em seu devido tempo, uma renegociação ordenada da dívida privada e uma liquidação dos ativos privados. Nossa experiência diz-nos que isso não é fácil, como ilustrou em termos inequívocos a observação de alguns dos vários canais financeiros que acompanharam a débâcle do Lehman Brothers. O normal é que uma receita assim termine numa implosão financeira.

Até o honorável David Walker, diretor executivo do Instituto Peter G. Peterson, antigo contador geral e arqui-inimigo da parcimônia no gasto público e do gasto irresponsável, está começando a entender a natureza precária da situação atual. Num artigo escrito com Larry Mishel e publicado em 24 de fevereiro último, em Politico.com, Walker insiste na primazia da criação de postos de trabalho, na atual conjuntura, e reconhece que isso poderia na verdade ajudar ao seu objetivo de reduzir os déficits fiscais no longo prazo.

“O presidente Obama se encontra numa situação difícil no que concerne ao déficit. Os elevados déficits atuais terão que aumentar para contribuir na correção do desemprego. Ao mesmo tempo, muitos estadunidenses estão cada vez mais preocupados com a espiral de déficit e dívida. O que o presidente tem de fazer?

A resposta, desde uma perspectiva de políticas públicas, não é difícil: centrar-se agora no emprego é congruente com a correção futura de nossos problemas de déficit”.

Disso, queridos leitores, disso precisamente é que se trata, e não se tem informado sobre o assunto nem tampouco debatido publicamente. Já vimos este filme na Argentina, há uma década. Conseguiram sair do fundo do poço com uma desvalorização maciça da moeda "externa" de cerca de 300% e com um rápido incremento, igualmente maciço, de sua balança comercial. Mas os custos do atraso foram enormes: desde 1998-2001 a Argentina sofreu a maior recessão de sua história e levou à miséria 42% de suas economias domésticas.

E nem todos os países podem fazer o que fez a Argentina. Porque, uma vez mais, nem todo mundo pode conseguir simultaneamente excedentes comerciais; o primeiro que consegue tem vantagem sobre o que vem depois, etc. Além do mais, a Argentina repudiou explicitamente a dívida externa e desvalorizou “externamente” em 300%, num momento que coincidiu oportunamente com uma recuperação da economia mundial: condições muito distintas das que prevalecem hoje.

Até agora os EUA conseguiram se manter fora dos problemas dessa magnitude. Porém, à medida que as vozes do ajuste fiscal se intensificam, poderemos aguardar um futuro não muito desprovido das experiências letãs, grega e argentina. Ao povo da Islândia coube a tarefa de levantar-se pela primeira vez diante desta loucura neoliberal crescente. Num referendum histórico, mais de 90% da população rechaçou uma proposta de devolução de bilhões de libras esterlinas emprestadas pela Grã Bretanha e Holanda em compensação aos depositantes de um banco islandês quebrado.

Tivessem aceitado esse acordo, os cidadãos islandeses teriam arcado com uma dívida adicional de 16 mil dólares cada um, para poder compensar o Reino Unido e a Holanda com um montante de 5,3 bilhões de dólares, pela quebra de seus bancos locais. Isso, num país de só 300 mil cidadãos. O voto negativo já impulsionou as agências classificadoras de risco a degradarem o país totalmente, e deixaram um crédito prometido pelo FMI no limbo. Os “experts” proclamam que isso é um desastre para a Islândia, mas tanto eles como seus aliados na banca devem é estar mortos de medo com o resultado de um referendum que demonstra às claras que um cão de guarda dos resgates internacionais é verdadeiramente impotente quando o povo de uma nação receptora do resgate se nega a aceitar o presente envenenado de uma “salvação” econômica que não faz senão criar um país de cidadãos degradados à servidão por dívida.

Chegou a hora de seguirmos os caminhos traçados pelos liliputienses da Islândia: derrocar o Juggernaut (*) rentista, antes dele pôr fim a sua tarefa. É tempo de tirar o vampiro da nossa frente para podermos voltar a ver a luz do dia e deixar que alguma aparência de humanidade volte a florescer. Felizmente, a Islândia representa o futuro, não a Letônia.

(*) “Juggernaut” é o nome do misterioso chantagista do barco Britannia, no filme “Juggernaut – Inferno em Alto Mar, dirigido por Ian Holt, em 1974.

[Artigo tirado do sitio web brasileiro ‘Agência Carta Maior’, do 15 de marzo de 2010]

A CIG-Saúde de Lugo lamenta que o persoal se teña que informar pola prensa dos planos de reorganización do Hospital Xeral

Tue, 16 Mar 2010 10:29:15 +0100

“Parece polas súas declaracións que, efectivamente, a enfermería se excede no desempeño profesional e que ten que pasar a asear pacientes. Hai que aclarar que o aseo do paciente encamado é competencia clara das/os enfermeiras/os, pero parece paradoxal que, nunha época na que existe a prescrición enfermeira, na que as especialidades de enfermería están a punto de definirse, na que Bolonia vai marcar na formación a posibilidade de ser Doctor/a en Enfermería, neste hospital se dediquen ao aseo do/a paciente, ignorando o desenvolvemento do corpo teórico que sustenta aos coidados profesionais de enfermería”, critican dende a CIG-Saúde de Lugo.

Segundo o declarado aos medios, o persoal Técnico en Coidados Auxiliares de Enfermería vai facer este aseo como tarefa delegada se o/a enfermeiro/a non ten tempo, cando, explican dende a Federación de Saúde, o que deberían é desenvolver as súas competencias de xeito coordinado e autónomo.

Así mesmo, a Federación ten coñecemento que os/as celadores deixarán de atender directamente aos pacientes e serán transportadores dos mesmos, exclusivamente. Segundo manifestou a Xerenta do SERGAS teñen funcións obsoletas e serán unha especie en extinción, polo tanto o persoal auxiliar terá como faceta propia a mobilización de doentes que viña realizando o celador/a. “Se en todas as autonomías gobernadas polo PP se reduce persoal de Enfermería para un aforro económico que empeora a asistencia (hai estudos en toda Europa que falan da deriva cara a privatización e das súas consecuencias sobre a poboación), que razón levan a aumentar este persoal en Lugo?, pregúntanse dende a CIG-Saúde, máis cando se baralla a redución de Técnicos de Laboratorio nas urxencias.

A este respecto, apuntan a posibilidade de que ter cadros de persoal completo sexa utilizado para non contratar substitutos cando os traballadores/as falten menos de 15 días, tal e como se vén facendo no sistema sanitario de Madrid, altamente privatizado.

A CIG-Saúde insiste na necesidade de elaborar un mapa de competencias profesionais, expoñelo e permitir a participación do persoal nas cuestións que lle afectan directamente.