Fonte RSS - Todo Avantar - Confederación Intersindical Galega

A CIG-Ensino denuncia que Educación continúa coa supresión de unidades en centros públicos

Thu, 02 Sep 2010 18:59:24 +0200

Dende a federación de Ensino explican que a Consellería de Educación concedeu ao ensino privado concertado 18 novos concertos educativos, totalmente subvencionados, ademais de nove de ciclos formativos de grao medio e un de grao superior, tres novas unidades de educación especial, tres en educación infantil e dúas en Primaria, algunhas en localidades nas que o ano pasado se suprimiron unidades na pública.

"A Consellaría de Educación non só ten a descaro de continuar subvencionando totalmente os centros que segregan alumnado por razón de sexo (o CPR As Acacias, o CPR Monte Castelao, CPR Montespiño, CPR Peñarredonda e CPR Aloya), contra o que a CIG-Ensino ten presentado recurso perante os tribunais, senón que concede novos concertos como o que lle concedeu ao centro Aloya de Vigo, que neste caso é para un ciclo superior de FormaciónProfesional", explican dende o sindicato nacionalista.

Diñeiro público para centros privados

Neste senso, critican que a Consellaría faga uso do diñeiro público para promover o ensino privado concertado e reducir o profesorado no ensino público, "por iso se subvencionan 18 novas unidades aos centros privados e se suprimen 80 no ensino público que se suman ás supresións realizadas en anos anteriores e que dan lugar a que haxa centros que non contan co profesorado suficiente para atender o alumnado", sosteñen.

Finalmente, anuncian que seguirán denunciando esta situación de "favoritismo" co ensino privado en detrimento do ensino público e reclamarán as unidades que o departamento autonómico teima en suprimir, "malia estar demostrada a súa necesidade e contar con alumnado suficiente".

O informe concursal de Alfageme culpa a dirección da empresa de xestión neglixente

Thu, 02 Sep 2010 18:34:01 +0200

Dende a Federación Galega da Alimentación, Transporte e Mar da CIG explicaron que o documento sinala os propietarios da firma como responsábeis dunha “dirección neglixente”, en palabras do seu secretario nacional, Xosé Fernández Piñeiro. Ao mesmo tempo, adiantou que os administradores concursais barallan retrotraer no tempo a investigación das contas da empresa para determinar se existiron irregularidades. O propio sindicato nacionalista encargoulle un informe sobre a compañía ao seu gabinete económico co obxectivo de depurar incluso posíbeis responsabilidades penais dos propietarios.

Neste senso, adiantaron que a vindeira semana presentarán un escrito no xulgado do Mercantil para conseguir que se lles sexan retirados todos os poderes ao entender que constitúen un atranco tanto para o cobro das indemnizacións pendentes por parte dos empregados/as como para a posta en marcha dun proxecto industrial que permita cando menos recuperar o emprego na planta do Salnés.

Iniciativa parlamentaria do BNG

Durante a súa comparecencia, o secretario nacional da FGAMT estivo acompañado por representantes do comité de empresa e un nutrido número de traballadoras e traballadores. Tamén estivo presente o deputado nacional do BNG Enrique Viéitez, que anunciou a presentación dunha nova iniciativa parlamentaria para reclamarlle á Xunta a posta en marcha dun plan de viabilidade, a profesionalización da dirección da compañía e a apertura dunha mesa de diálogo que permita a interlocución directa co comité de empresa. Así mesmo, solicitarán que todas plusvalías que se poidan xenerar coa venda de material os terreos sexan utilizadas para afrontar o pago das débedas pendentes cos traballadores/as.

Neste punto, o secretario nacional da federación da Alimentación quixo deixar claro que non descartan mobilizarse diante da Consellería de Industria no caso de que o departamento autonómico continúe sen poñerse en contacto cos representantes dos traballadores/as para abordar o futuro da compañía. Piñeiro recoñeceu que até o de agora non se coñecen posíbeis ofertas de compra por parte doutras empresas. As críticas á Adminstración foron constantes durante a rolda de prensa, tendo en conta que a compañía recibiu avais públicos por valor de 44 millóns de euros cando no ano 2008 xa tiña contraída unha débeda de 11,1 millóns.

Mentres, os preto de 400 empregados/as dos catro dentros de traballa atravesan unha delicada situación: unha parte importante foron despedidos, outra acolleuse a un ERE temporal que está a piques de rematar (aínda que Alfageme xa amosou a súa intención de presentar outro) e unha pequena parte desenvolve labores administrativas de apoio aos administradores concursais. Todos están pendentes de cobrar dous meses e medio de salarios e as indemnizacións correspondentes.

Éxito de participación na folga de Almacenes Neira & Ortegal para reclamar o cobro dos atrasos salariais e contra do ERE

Thu, 02 Sep 2010 18:01:21 +0200

Dende a CIG-Servizos de Ferrol sinalan que dos 80 traballadores/as da empresa tan só acudiron ao seu posto unha decena de empregados do centro de Ortegal, así como a xente de dirección. “Recibimos moito apoio dos compañeiros e compañeiras dos distintos centros, mesmo a xente de distribución está secundando a folga e non se realizou o reparto”, apunta Cristina Martínez Ces, da CIG-Servizos de Ferrol.

Con motivo da xornada de paro, o persoal desenvolveu tamén unha concentración diante do centro de traballo de Catabois, que contou cunha importante participación. "Desde a CIG-Servizos valoramos que baixo o pretexto da crise económica moitas empresas aproveitan para violar e transgredir os acordos, convenios e condicións laborais. Moitas veces ocultando e á vez saneando, os efectos dunha mala xestión orientada só pola ambición. A unidade dos traballadores e traballadoras ante estas circunstancias é fundamental para defenderse destas prácticas empresariais. O cadro de persoal de Neira & Ortegal é un exemplo", subliña Martínez Ces.

Presións ao cadro de persoal

Pola súa banda, o Comité de Empresa denunciou que os atrasos reiterados no cobro das nóminas responde a unha estratexia de presión da compañía enmarcada no proceso de regulación de emprego iniciado en febreiro deste ano. De feito, explican dende a CIG-Servizos de Ferrol, o pasado mes de marzo o persoal xa tivo que desenvolver unha xornada de folga para esixir o cobro dos atrasos pendentes.

A este respecto, e diante da convocatoria do paro, a empresa abonou nos últimos días ao cadro de persoal a nómina correspondente a xullo, mais aínda non ingresou a paga extraordinaria nin “a 2 de setembro existen garantías de cobrar o salario de agosto”, apunta Cristina Martínez Ces.

Regulación de emprego inxustificada

A empresa Neira& Ortegal S.L, dedicada á compra-venda de materiais de construción, con centros de traballo en Ferrol, Narón, Ortigueira e Viveiro, é o resultado da fusión por absorción, no ano 2008, das empresas Almacenes Neira S.L e Ortegal Baño S.L. Segundo explica o Comité, a empresa atópase inmersa na negociación dunha parte importante do accionariado cunha empresa de Lugo chamada Construdeco S.L. que lle exixe a Neira & Ortegal o despedimento mediante un ERE de 30 traballadores/as.

Non obstante, para o órgano de representación dos traballadores/as non existen causas que xustifiquen a necesidade dunha regulación de emprego nin que ditos despedimentos vaian contribuír a viabilidade da empresa. De feito, no informe presentado polo Comité póñense en cuestión os argumentos económicos ou organizativos achegados pola empresa e conclúese que a situación que se pretende acreditar “non é real” e que “non hai ningunha persoa que se atope sen realizar actividade”. A iso engaden que case a totalidade do cadro de persoal realiza unha xornada de 45 horas semanais sen que, en ningún momento, se lle reducise o tempo de traballo, nin sequera até cumprir coa xornada máxima legal.

A finais da semana que vén está previsto que a autoridade laboral resolva o ERE de Neira & Ortegal SL.

Máis razóns para ir á folga xeral

Diante de circunstancias como esta, a CIG-Servizos aseverou que a folga xeral do día 29 cada día encontra máis argumentos "para que entre todas e todos consigamos que sexa un éxito. A falta de emprego e a precariedade fan que este tipo de empresarios podan someter a todo tipo de presións aos traballadores e traballadoras, intentando que se sintan responsábeis da situación de crise, cando esta só está provocada pola súa ambición, mala xestión e por un sistema económico que non garante os dereitos básicos das persoas, como son o dereito a un traballo digno, un salario xusto e unhas condicións laborais (horario, salubridade, conciliación...) que permitan vivir a vida dunha maneira digna".

A CIG responsabiliza á dirección de A Nosa Terra da grave situación económica da empresa

Thu, 02 Sep 2010 13:35:28 +0200

Dende a o sindicato lamentan en primeiro lugar os problemas que atravesa a histórica cabeceira do nacionalismo galego e sinalan ás súas distintas direccións como responsábeis da situación. Aínda que son conscientes do drástico recorte nas axudas da Xunta aos medios que se editan en galego -principal argumento esgrimido por A Nosa Terra para xustificar a súa desaparición en papel- o secretario nacional da federación de Químicas e Enerxía da CIG, Alberto Gonçalves, indica que “nin a actual dirección nin as anteriores souberon xestionar a empresa, sobre todo en épocas de bonanza económica”. Neste senso, define o sucedido como a “crónica dunha morte anunciada”.

Dende a central amósanse especialmente críticos coa actitude da actual dirección, xa que ninguén lle comunicou ao delegado sindical a entrada no proceso concursal. “Existe unha falta de información total aos traballadores e traballadoras, que non saben de forma oficial o que está a acontecer na empresa”, lamenta Gonçalves. Ao mesmo tempo, lembra que levaban máis dun ano reclamándolle á dirección un plan de viabilidade “que nunca chegou” para tratar de reconducir a situación.

Finalmente, adiantan que ademais das pertinentes accións legais non descartan iniciar un calendario de mobilizacións para denunciar a situación que están a padecer os 28 empregados do semanario.

Varias zonas do casco urbano de Culleredo e O Temple (Cambre) levan sen carteiro dende principios de semana

Thu, 02 Sep 2010 13:26:19 +0200

O delegado da central en Correos, Román Pena, sinala que as zonas afectadas pola falta de carteiro e con graves atrasos no reparto dos obxectos son: as rúas de Acea da Ama, parque Europa, Hersa, Ribados, así como toda a Urbanización Da Cros, as rúas Ferrocarril, Avenida de Galicia, Avenida de A Coruña, no Concello de Culleredo, e as rúas Costa da Tapia, Constitución, Otero Pedrayo, Praza Miguel A. Blanco, Fernando Buesa, Estanque, Ánxel Fole ou Paseo Marítimo, no núcleo urbano de O Temple (Cambre). Dende a CIG-Correos denúnciase o abandono por parte da Xefatura provincial do ente, xa que non procedeu á contratación dun traballador/a para substituír ao titular durante as súas vacacións.

CIG-Correos explica que isto leva consigo que moitos veciños vexan como a súa correspondencia non chega nos prazos que marca a lexislación postal, o que lles está a provocar moitos problemas, fundamentalmente, con comunicacións de recibos, multas ou citacións médicas. Varios miles de obxectos postais acumúlanse no Centro de Reparto de O Burgo, ao igual que no caso anterior, “pola ineficiente xestión da Xefatura provincial de Correos”.

A acumulación de correspondencia e os atrasos estanse producindo a pesar de que os carteiros/as que cobren as áreas próximas están asumindo parte do reparto destas zonas, co conseguinte abandono da súas, creando así un efecto dominó no resto das áreas, que tamén se ven afectadas pola falta de persoal suficiente para atender ao conxunto do concello.

Para afrontar estas deficiencias CIG demanda a Correos “que se cubran toda as ausencias por vacacións ou outros motivos”, para que o Concello de Culleredo e o núcleo urbano de O Temple conten con persoal suficiente para atender as necesidades do reparto.

Motivos para a folga xeral

Thu, 02 Sep 2010 11:38:54 +0200

É importante que se entenda e se coñeza que estivo ocorrendo na Unión Europea durante estes últimos anos (e non me refiro só ao que pasou desde o inicio da crise en 2007). A participación das rendas do traballo como porcentaxe da renda nacional na media dos países da UE-15 foi descendendo desde principios do establecemento da Unión até hoxe, baixando do 69% ao 56%. Este descenso foi moito máis acentuado na zona euro, e aínda maior en España. Iso foi acompañado dun aumento do desemprego na media da UE-15 (interrompido provisionalmente en España pola burbulla inmobiliaria ata que estalou) e dunha deterioración das condicións de traballo.

A porcentaxe de traballadores que declara traballar en condicións estresantes na media da UE-15 pasou do 32% da poboación empregada a un 54% en 2008. En España foi até maior. Unha consecuencia diso é que as enfermidades laborais por estrés aumentaron.

Por se isto non fose suficiente, a protección social foise deteriorando. A taxa de crecemento do gasto público social (que cobre os gastos públicos nas transferencias e servizos do Estado do benestar) foi descendendo na media da UE-15 desde principios da década dos noventa (interrompéndose este descenso entre 2004 e 2008 en España durante a alianza ?informal? do PSOE con EU-ICV, ERC e BNG). Volveu descender a partir de entón, e España permaneceu na cola da Europa social, sendo o país da UE-15 co gasto público social por habitante máis baixo. Ademais deste descenso vimos unha diminución dos dereitos laborais na maioría dos países da UE-15.

Mentres a clase traballadora e grandes sectores das clases medias vían diminuír a súa capacidade adquisitiva (a maior causa do enorme endebedamento das familias), vimos un enorme incremento dos beneficios empresariais. Estes aumentaron un 38% na media da UE-15 e un 42,3% na zona euro durante o período 1999-2008, mentres que os custos laborais aumentaron só un 17%. En España, este contraste entre a austeridade imposta ás clases populares e a bonanza e exuberancia dos beneficios empresariais foi ata máis acentuado. Durante o mesmo período, as maiores empresas españolas viron aumentar os seus beneficios netos un 73% (case o dobre da media da UE-15), mentres que os custos laborais aumentaron durante o mesmo período un 3,7% (case cinco veces menos que na UE-15). Dentro destas empresas, as que alcanzaron elevadísimos niveis de beneficios foron as financeiras, que basearon a súa riqueza no enorme endebedamento das familias europeas e españolas e en actividades altamente especulativas, incluíndo os investimentos inmobiliarios, que se converteron no motor do crecemento económico en varios países, incluíndo España.

A banca española, baixo a pésima supervisión do Banco de España, ten unha enorme responsabilidade no desenvolvemento do complexo bancario-inmobiliario-construtor e a súa burbulla, que ao estoupar creou o enorme problema económico, ademais de dificultar enormemente a accesibilidade ao crédito por parte da cidadanía e da mediana e pequena empresa. É unha enorme incoherencia (para poñelo dun xeito amable) que o gobernador do Banco de España, Francisco Fernández Ordóñez, que xunto con anteriores gobernadores é o responsable dunha das maiores causas da crise en España, estea agora liderando o movemento neoliberal, e responsabilice aos sindicatos polo elevado desemprego causado, segundo el, por unha suposta rixidez dos mercados laborais.

A nivel europeo, os feitos presentados nos parágrafos anteriores débense, non aos mercados financeiros, senón ao desenvolvemento das políticas neoliberais, promovidas polas maiores institucións da UE, e moi en especial polo Banco Central Europeo, a Comisión Europea e o Consello Europeo, controlado este último polas dereitas (cristián-demócratas e liberais). Estas institucións estiveron imbuídas do pensamento neoliberal, ao cal se adaptaron gran parte dos partidos socialdemócratas gobernantes que abandonaron elementos claves da tradición socialdemócrata para converterse en partidos socioliberales. Estas políticas consistiron na desregulación dos mercados laborais, a redución da protección social, a redución dos impostos, o aumento do seu regresividade (responsable, en parte, de que as desigualdades sociais na UE-15 alcancen o maior nivel coñecido nos últimos 20 anos), as privatizacións dos servizos do Estado do benestar, e a redución dos beneficios laborais e sociais. A redución de impostos, por certo, determinou o crecemento da débeda pública en todos estes países.

Todas estas políticas responderon ao enorme poder de clase, é dicir, do capital (mundo empresarial e financeiro e rendas superiores), que está aproveitando agora a crise creada por eles para conseguir o que estivo desexando todos os anos: debilitar aínda máis ao mundo do traballo ao cal pertencen as clases populares. De aí que sexa fundamental que exista unha protesta masiva o día 29 de setembro, a nivel europeo e a nivel español, para iniciar un proceso de reversión de tales políticas, non tanto por un cambio político no que gañen as dereitas (PP en España e CIU en Catalunya) que empeoraría aínda máis a situación, senón por un cambio moi substancial nas esquerdas, e moi en especial das gobernantes, que non ocorrerá a non ser que haxa unha protesta xeneralizada en contra daquelas políticas. Así ocorreu, por certo, nas últimas folgas xerais, e así debería ocorrer agora.

Vicenç Navarro é catedrático de Políticas Públicas da Universidade Pompeu Fabra e profesor de Public Policy en The Johns Hopkins University.

[Artigo tirado do xornal Público, do 2 de setembro de 2010]

Traballadores e delegados da CIG concéntranse diante da nave que Transportes M. Cabo ten en Lestedo

Wed, 01 Sep 2010 18:19:41 +0200

Denuncian o acoso laboral ao que foron sometidos para evitar que o representante da CIG fose elixido como delegado de persoal e que mesmo agora, durante a folga, os traballadores que a secundan están sendo acosados polo empresario Miguel Cabo.

Os traballadores o único que demandan é o regreso á normalidade, que non haxa represalias e que se respecten as condicións laborais pactadas, readmitindo ademais ao compañeiro despedido. Consideran que a empresa ten a oportunidade de reverter a situación readmitindo ao compañeiro despedido no acto de conciliación que se celebrará mañá xoves, día 2 de setembro, ás 9:30 horas, no SMAC de Santiago.

Caso contrario os traballadores xa amosaron a súa disposición de continuar a folga o tempo que faga falta dado que non cometeron ningún delicto polo feito de defender os seus dereitos.

A folga xeral non é unha opción, é unha necesidade

Wed, 01 Sep 2010 18:03:41 +0200

A adopción de toda unha serie de medidas en materia económica profundamente regresivas, tanto polas súas graves repercusións sociais como polo seu fondo ideolóxico, fan da convocatoria de folga xeral unha necesidade.

Á clase traballadora só lle queda esta ferramenta para defenderse diante duns ataques que parecían impensables á altura do 8 de marzo, data na que o PSOE recuncaba no poder ás portas dunha crise económica que negaba con teimosía.

Con todo, o máis preocupante da actual situación, non é que os malchamados socialistas recoñeceran, por fin, a súa entrega incondicional ás leis do capital. O realmente preocupante é a perigosa falta de pluralismo do noso sistema, que se traduce nunha escandalosa ausencia de diversidade de informacións e opinións no panorama mediático do Estado español.

Os medios de comunicación, conciencias vivas do neoliberalismo, puxéronse ao servizo da propaganda de estado e do sistema para repetir dilixentes o seu discurso e silenciar as voces discrepantes. Un papel que veñen desempeñando desde hai décadas cuestionando non só a esencia da liberdade de expresión e do dereito de acceso, senón a propia democracia que din defender.

E é que desde o comezo da crise, eses medios que se presentan como veraces, plurais e democráticos reproduciron, día si, día tamén, as recomendacións que, en materia económica, nos facían os organismos internacionais. Todos sen excepción, prestáronse a exercer de portavoces dos FMI, BM, OMC, OCDE, BCE, Comisión Europea... e a reproducir as voces dos gurús económicos do sistema, da CEOE, das fundacións de estudios económicos das entidades finaceiras, e do rosario de think tanks do Estado español. Sempre co mesmo obxectivo: convencernos de que a crítica situación económica obrigaba a adoptar toda esa serie de medidas -difíciles pero necesarias- para salvarnos dunha situación de creba segura.

Aínda así, a calculada manipulación informativa que se deu arredor da crise explica a escasa resposta que desde a propia clase traballadora se está a dar á imposición destas medidas. Unha clase traballadora sumida, tal e como afirmaba Salvador Aguilar, profesor titular de Estrutura e Cambio Social na Universidade de Barcelona na “perplexidade”. (El País, 7 de xuño de 2010)

Nisto inflúe a interiorización da teoría da paz social (proclamada e defendida por eses mesmos medios de comunicación desde os anos 90), que favoreceu unha sorte de diálogo entre actores que deberían ter sido antagónicos –patronal e organizacións sindicais españolas- pero que sentaron arredor da mesma mesa sen pudor e adoptaron, durante anos, acordos lesivos só para unha parte, a clase traballadora, favorecendo a outra, representada pola patronal e o capital. Unha claudicación sen precedentes coa que todos pasaron a ser denominados “axentes sociais” en igualdade de condicións e que substituíu a mobilización polo diálogo, vendendo por parcelas logros acadados tras décadas de loita obreira.

E xunto a esta, a interiorización da teoría de que a loita de clases morreu, defendida por todos e cada dos actores do sistema, mesmo desde sectores que se din da esquerda, para neutralizar e/ou eliminar a confrontación, garantindo, de paso, que o neoliberalismo campa ás súas anchas sen ter que enfrontarse á incómoda oposición daqueles que sofren constantemente os seus ataques.

Todo isto levounos a unha situación de desinformación xeneralizada provocada tanto por un exceso de información, como por unha censura calculada ao milímetro para que pase o máis desapercibida posíbel. Desinformación que favorece que, masivamente, a poboación acabe por concluír que “todos son iguais”, discurso proclamado polo propio neoliberalismo desde as súas escolas de pensamento, promovendo a perigosa tese de Francis Fukuyama, ex funcionario do Departamento de Estado dos EEUU da fin das ideoloxías. Tese que foi financiada en 1992 pola Fundación Rockefeller e que serviu e serve para reforzar aínda máis iso de que non hai alternativa posíbel.

A esencia das reformas

Esas reformas, que agora nos impoñen, moi ben sintetizadas nos estudios publicados por un deses think tanks, a FAES, Fundación ultraconservadora presidida polo 'neocom' José María Aznar, resúmense en: control do déficit público; redución do investimento e do gasto público, que leva a que xa se barallen fórmulas como o co-pago no sistema sanitario, alén de fórmulas de xestión privadas con financiamento público; incremento dos ingresos pola vía da privatización de empresas e servizos públicos e pola vía dunha reforma da fiscalidade, cun incremento dos impostos indirectos e a redución á mínima expresión dos directos; desregulación do mercado; desregulación das relacións laborais, para o que é imprescindíbel a reforma laboral e a reforma da negociación colectiva, e reforma do sistema de pensións, co obxectivo de camiñar cara a súa privatización, entre outros.

Houbo, iso si, momentos de dúbida, ao inicio da crise, nos que se escoitaron sorprendentes declaracións, por quen as facía, mesmo solicitando unha paréntese no libre mercado, apelando a un necesario intervencionismo do estado para xustificar, de paso, que este saíra a salvar o sistema financeiro e a avalar a través do ICO créditos para as súas empresas, reclamando ao tempo, como non podía ser menos, "máis liberalización, máis privatizacións e externalizar a xestión en servizos públicos". (Gerardo Díaz Ferrán, presidente da CEOE, setembro de 2008)

Declaracións que deron paso, dous anos despois, ás non menos sorprendentes do presidente do Goberno español, José Luís Rodríguez Zapatero, quen defendeu, a finais do mes de xuño, no pleno do Congreso a necesidade dunha paréntese, pero desta volta do estado de benestar, sob pretexto de reforzalo, para xustificar así a aplicación das políticas que xa estaban aprobadas.

A raquítica memoria histórica

Estas ‘novidosas’ recomendacións veñen, porén, de vello aínda que nun mundo no que a información flúe a velocidade de vertixe e no que a memoria histórica é raquítica a mantenta, é normal que os medios, interesados en xustificar, promover e garantir este sistema, as pasen por alto.

A principios dos 90, o capitalismo triunfante, logo da caída do Muro de Berlín e o desmantelamento do bloque socialista, con toda a propaganda mundial ao seu favor, deseña unha serie de receitas económicas –que tampouco eran novas-, para a súa aplicación a nivel mundial, que se recollen no que se deu en chamar o Consenso de Washington.

Receitas que son a esencia do neoliberalismo e que veñen ser exactamente as mesmas que agora nos queren vender como salvación ante a crise. Resulta curioso que quen acordou daquela a adopción desas receitas foran o FMI e o BM, acompañados pola Reserva federal dos EEUU e altos cargos da administración norteamericana, co beneplácito do Congreso.

O laboratorio onde decidiron ensaialas foi o planeta terra e onde se introduciron, con máis forza, foi en América Latina -se cadra apelando á famosa Doutrina Monroe que dicía aquilo de “América para os americanos”, querendo dicir, en realidade, para os Estados Unidos, máxima que logo aplicaron a nivel planetario para non cinguirse a un continente-.

Os seus resultados foron nefastos, pero a ninguén lle acorda ese pequeno detalle. Reduciuse a intervención do estado na economía, elimináronse os mecanismos administrativos para fixar prezos de bens e servizos; desmontáronse os mecanismos que obstaculizaban a flexibilización do traballo, reducíndose ao mínimo as leis e regulamentos laborais e privilexiando a relación contractual entre o traballador individual e o empregador; privatizáronse as empresas estatais de servizos públicos; incrementáronse os impostos indirectos, nomeadamente ao consumo; deteriorouse a calidade da educación, a saúde e a vivenda...

O neoliberalismo que nos vén

Malia o seu sonoro fracaso, non só non se recoñeceu que coa desregulación, liberalización e flexibilización da economía non se incrementaron nin a competitividade, nin os índices de crecemento, xa non digo de benestar, porque ese non figuraba nin figura entre os seus obxectivos.

Agora, desde os mesmos organismos internacionais, aproveitando a crise económica, preténdese impulsar en toda a súa dimensión a aplicación destas reformas estruturais onde a súa implantación era máis tímida, léase a vella Europa, na que perviven aínda sistemas de protección social sustentados polos estados, incompatíbeis cos intereses do capital.

Porén, esa vella Europa non foi allea nin dentro das súas fronteiras, nin fóra, ao neoliberalismo, que é de facto, a súa marca de identidade. A súa política exterior baseouse en aproveitar a conxuntura para facilitar a extensión dos tentáculos das súas multinacionais en todo o mundo. Na súa política interior, os acordos adoptados na UE no último decenio parten todos do mesmo obxectivo: favorecer o fluxo de capitais e reducir a capacidade de control sobre os mesmos dos estados.

O propio Tratado de Lisboa sintetiza e promove, en materia económica, todas as regras do capitalismo, do neoliberalismo, desde a privatización dos servizos públicos, até a desregulación das relacións laborais e institucións como o BCE, que defende até a extenuación o principio do control do déficit, é unha das ferramentas básicas da UE para garantir a hexemonía das regras do capital no continente.

Neste contexto encadran todas as medidas ás que o goberno di estar abocado a recorrer para salvar a economía, cando na realidade estaban xa acordadas nestes textos e ratificadas polo Estado español, como ben lle lembrou a Zapatero o ex presidente Felipe González publicamente.

29 de setembro

Todo iso fai que a convocatoria de folga xeral non sexa unha opción, senón unha necesidade, pero tamén obriga a repensar como remover as conciencias para que se recupere a convicción de que só coa mobilización social se poden conseguir avances, como se fixo, por outra banda, ao longo da historia da humanidade.

Porque para a clase traballadora –que mal que lles pese a algúns, segue existindo- é o único que queda para vencer a ese poderoso inimigo invisíbel e a súa cohorte.

De aquí ao 29 de setembro queda un inxente traballo.

CIG-Saúde demanda que se corrixan as deficiencias no funcionamento do Centro de Orientación Familiar de Lugo

Wed, 01 Sep 2010 17:22:08 +0200

A Secretaria Comarcal e responsábel da Secretaría da Muller da Federación da Saúde da CIG, Carme Aira, criticou o anómalo funcionamento do Centro de Orientación Familiar de Lugo, onde se rexistran constantes ausencias do xinecólogo e un aprazamento xeneralizado de citas ás usuarias, nalgúns casos en máis de cinco ocasións, tanto para revisións de Dispositivos Intrauterinos (DIU) xa colocados, como na primeira cita para a colocación dos mesmos. Actualmente, alerta, o persoal está cambiando as citas de agosto para xaneiro do ano próximo. “Isto que provoca que nalgunha ocasión a muller nai de varios fillos/as xa non acuda para implantar un DIU, senón para a interrupción do embarazo non desexado”.

Así mesmo, denuncian que, a diferenza doutros centros de Galiza, no COF de Lugo non existe protocolo de actuación relativo á aplicación da Lei Orgánica 2/2010 de 3 de marzo, de Saúde Sexual e Reprodutiva e da Interrupción Voluntaria do Embarazo, “entendemos que por desidia da Dirección do Hospital”. Neste punto, Aira asegura que as mulleres atendidas están sendo derivadas por xinecoloxía ás clínicas correspondentes sen practicarlles a única proba biomédica que confirma definitivamente o embarazo e as semanas do xestación. Esta proba permite coñecer se se cumpren os criterios legais marcados pola actual normativa.

De igual xeito, denuncia a CIG-Saúde de Lugo, unha parte das revisións posteriores á Interrupción Voluntaria do Embarazo (IVE) deben ser derivadas ao Hospital Xeral para poder ser atendidas, por mor da ausencia do xinecólogo do COF.

Por outra banda, a Secretaria da Muller da CIG-Saúde reclamou o establecemento de métodos anticonceptivos contemporáneos moi demandados polas usuarias, e que xa se aplican nos outros COF de Galiza. Tal é o caso do ESSURE, moito menos lesivo e máis simple de aplicar que a ligadura de trompas, pero que “non se pon en práctica en Lugo, cando hai lista de espera, e sen que haxa xustificación aparente para tal demora”, lamenta.

Dende a Federación solicitouse á Dirección Médica do Complexo Hospitalario unha actuación “seria, firme e destinada a resolver todas as anomalías relativas ao funcionamento do centro, co ánimo de salvagardar “os dereitos que ten a parella, e nomeadamente a muller, con respecto á preservación da súa saúde sexual e reprodutiva”

A Executiva Confederal da CIG acorda reiniciar as mobilizacións para preparar a folga xeral do 29 de setembro

Wed, 01 Sep 2010 17:07:53 +0200

O día 8 de setembro a CIG celebrará asembleas de delegados/as en todas as comarcas, seguidas de concentracións na Coruña, Lugo, Ourense, Pontevedra, Vigo, Santiago e Ferrol.

Entre os días 9 e 13 de setembro a Comisión de Mocidade convocará asembleas á que se convocará á mocidade da CIG e que culminarán cunha xornada nacional de loita o día 17 de setembro.

A CIG tamén convocará mobilizacións entre estas datas ante a aprobación do texto definitivo de reforma laboral, cuxa ratificación terá lugar o vindeiro 9 de setembro no Congreso dos Deputados.

A xente guapa e postmoderna

Wed, 01 Sep 2010 13:20:50 +0200

Non queren atopar a verdade nos feitos, e o único que desexan é impresionar coa súa verborrea presuntuosa para gañarse ao público. Son brillantes pero sen sustancia, fráxiles e inconsistentes. Considéranse infalíbeis, cren ser a primeira autoridade baixo o ceo e pavonéanse por todas partes como si foran "enviados imperiais".

Mao Tse-Tung

Vivimos na época da imaxe, da publicidade, do espectáculo. Hai tempo que o “fondo” perdeu o partido, foi goleado pola “forma”. Ela é a triunfadora e ninguén pregunta xa polo derrotado. Os conceptos son para “os nostálxicos que perderon o tren da historia”, a xente guapa e postmoderna rende culto á pose estética da palabra desligada do seu significado.

Antes os contidos conceptuais só podían ser derrubados pola contundencia de argumentos máis poderosos. Agora a xente guai os destrúe coa simple mención do novo Deus, a moda. Un pouco de maquillaxe é suficiente para vencer ao rigor científico. Ao igual que nas tertulias televisivas o importante é falar de todo sen saber de nada. A xente que está na onda non precisa de argumentos, iso é de xente “anticuada”.

Stalin salvou o capitalismo mundial, Mao é o culpábel de que China practique o capitalismo de estado, as clases socias non existen e a Terra é triangular. E a realidade? Puf, iso queda para o marxismo, para esa esquerda estática que non comprendeu que neste novo século a realidade non importa, o que importa é a imaxe, a pose, o peiteado.

Pobres marxistas, aínda conservan nas súas casas o seu anacrónico “catecismo”; “O manifesto comunista”. Tratan de analizar a realidade para comprender a lóxica que rexe o noso mundo. Son xente “anticuada” que nunca estarán na moda; non vestirán un traxe de Caramelo, non viaxarán en iate, non intentarán seducir aos mas media, non acudirán a galas benéficas.

Os progres actuais non queren saber nada desa esquerda que analiza a realidade cun método do século XIX. Non é necesario xustificar por que xa non é válido, se teñen que renovar o seu fondo de armario cada tempada como van pensar cuns parámetros do século XIX? Galileo, Newton, Marx… están pasados de moda. Os seus postulados non son válidos porque son doutro século.

No mundo xa non existen persoas obrigadas a vender a súa forza de traballo para subsistir (clase traballadora), nin persoas propietarias dos medios de produción que mercan ese traballo para enriquecerse (clase capitalista). Neste novo século só existen persoas libres que decidiron matarse a traballar porque non tiñan nada mellor que facer. Ademais son tan xenerosas que traballan unha parte da súa xornada gratis para que os seus xefes poidan mercar un descapotable, unha casa na praia e ir de vacacións a Miami.

Ninguén domina a ninguén, ninguén exerce violencia contra ninguén. Cando as traballadoras e traballadores do téxtil de Bangladesh esixen un salario de 55€ ao mes por prover a marcas como H&M, Carrefour, Zara, Levi & Strauss ou Gap; non o podemos chamar loita de clases porque iso non existen. Unha traballadora bangladeña que confecciona pantalóns para Inditex por 19€ ao mes simplemente ten unha “estratificación social” diferente á do propietario da empresa, Amancio Ortega que ten unha fortuna valorada en 25.000 millóns de dólares.

O esnobismo mira o seu reflexo e gusta de si mesmo, saca partido ao seu físico, viste de marca, come en restaurantes de postín e ten pasta. Son, xente guai.

Os traballadores/as de Isocold convocarán seis xornadas de folga en protesta polo “cese de actividade” decretado pola dirección

Wed, 01 Sep 2010 12:44:10 +0200

Os afectados acordaron en asemblea iniciar un calendario de mobilización para denunciar a situación que atravesan dende que a empresa lles comunicou mediante correo electrónico o “cese de actividade”, algo que para a CIG supón “unha forma encuberta de peche patronal ilegal”, tal e como sostén o secretario local do sindicato no Porriño, Tano Guerra. Nos vindeiros días anunciarán as datas escollidas para levar a cabo seis xornadas de folga na planta de Mos. Nela traballaban até o de agora de forma directa un total de 40 persoas, ao tempo que outras 10 desenvolvían o seu labor na empresa de transportes que operaba en exclusiva coa compañía de illamentos.

Os empregados/as acoden a diario ao seu posto centro de traballo na localidade pontevedresa “diante da falta de cartas persoais ou colectivas de recoñecemento dos despedimentos” e tamén para evitar a saída de material “ou calquera outra incidencia”. Dende a central nacionalista denuncian que a día de hoxe a dirección da empresa continúa “sen dar noticias” e alertan da dificultade de optar pola recolocación duns afectados que en moitos casos superan os 30 anos de relación laboral coa empresa xa que arredor da metade deles ten máis de 50 anos de idade.

A Xunta gastará dous millóns de euros en privatizar o servizo de cita previa do Sergas, que só creará emprego precario

Tue, 31 Aug 2010 16:16:14 +0200

O 30 de agosto, o Goberno galego publicaba no DOG a licitación para a contratación do servizo de cita previa do Sergas por un montante total de 1.950.000 euros. A empresa que resulte adxudicataria deste servizo 902 atenderá chamadas desviadas dos centros sanitarios e empregará as ferramentas informáticas que lle proporcione a Xunta, así como a rede corporativa de telefonía do Goberno galego, que será o encargado de achegar tamén os medios necesarios e asumir os custes de instalación da solución telefónica e da facturación do servizo.

A CIG-Saúde critica que con este avance no camiño da privatización da sanidade pública nin sequera se vai fomentar a creación de emprego de cualidade, xa que todos os contratos que se realicen serán de carácter temporal e a tempo parcial, cunha xornada máxima de 28 horas semanais e mesmo haberá contratos de só seis horas. “Este é o modelo que a Xunta quere levar a toda Galiza para mellorar a atención na sanidade pública e potenciar a austeridade, en lugar de empregar traballadores/as propios do Sergas”, denuncian.

Para o cálculo do orzamento de licitación, explican dende a CIG-Saúde, a Xunta estima que recibirá arredor de 2,6 millóns de peticións de citas médicas nun ano, e pagará cada cita que atenda a empresa privada a un prezo de 0,75 euros. A maiores, as instalacións de telefonía e a rede correrán a cargo da propia administración.

Os centros retoman a cita previa

A contrata suporá así mesmo a modificación das condicións do servizo, posto que a xestión da cita previa regresa aos centros de saúde, deixando exclusivamente para a empresa privada as chamadas que se produzan por rebosamento. Con este modelo precarizaranse aínda máis as condicións de traballo do persoal de servizos xerais e administración, xa sobresaturados, que agora terán que atender tamén o teléfono.

A este respecto, a CIG subliña que con eses dous millóns de euros poderíanse contratar uns 140 PSX (persoal de servizos xerais) para aliviar as cargas de traballo e, tal e como esixe a CIG-Saúde desde hai moito tempo, levar a cabo a contratación deste persoal estatutario para atender o servizo desde o propio Sergas, centralizando as chamadas nun número de teléfono que sería atendido por empregados/as da administración pública. “É dicir: unha central de chamadas pública, útil, que funcione as 24 horas do día os 365 días do ano e que libere das excesivas cargas de traballo e da precarización ao actual persoal dos centros de saúde”, aseveran. Un método moito máis racional e austero que o empregado pola conselleira de Sanidade.

A CIG denuncia un ERE encuberto na planta da multinacional farmacéutica Lonza no Porriño

Tue, 31 Aug 2010 14:07:42 +0200

O secretario nacional da CIG-Químicas indica que os últimos despedidos foron dous traballadores de mantemento e augura que os recortes de persoal continuarán. Alberto Gonçalves amósase moi crítico coa actitude da empresa, á que acusa de aplicar un ERE encuberto, e co papel que está a xogar o comité, formado polos sindicatos españois UGT e CCOO.

“Están a botar xente a contagotas sen que os representantes dos traballadores/as teñan feito nada para evitalo”, sostén, ao tempo que anuncia que a CIG fará todo o que este na súa man para denunciar a situación. Aclara que a estratexia da compañía é despedir aos poucos para non crear alarma social, “aínda que nunha ocasión botaron a 12 persoas á vez”.

Máis de medio cento de traballadores/as despedidos de Industrias González reclamarán na rúa o pago de atrasos e indemnizacións

Tue, 31 Aug 2010 13:22:01 +0200

A marcha percorrerá as rúas da localidade pontevedresa este venres día 3 de setembro a partir das sete e media da tarde co obxectivo de reclamar o pago dos salarios e as indemnizacións que a empresa de fabricación de estruturas metálicas adebeda aos operarios/as dende que presentou o Expediente de Regulación de Emprego alegando problemas económicos. Dende a CIG lembran que o acordo alcanzado en abril contemplaba a liquidación, antes do 31 de xullo, das débedas pendentes cos 57 traballadores/as despedidos, extremo que non se cumpriu. Na actualidade, Industrias González conta unicamente con 24 empregados/as en activo.

Dende a central nacionalista explican que coa protesta do venres tamén se pretende denunciar a delicada situación laboral que atravesa a comarca do Deza, onde a crise económica está a provocar a destrución de centos de postos de traballo nos últimos anos. Nestes senso, o secretario comarcal da CIG de Pontevedra, Rafael Iglesias, indica que os problemas comezaron en primeiro lugar nos sectores da construción e o téxtil e agora están a afectar tamén a numerosas empresas auxiliares.

As traballadoras/es de Neira & Ortegal S.L. rexeitan o ERE proposto pola empresa

Mon, 30 Aug 2010 19:33:03 +0200

En febreiro deste ano, a empresa iniciou o procedemento para facer un ERE de extinción alegando causas económicas e produtivas. O Comité de Empresa denuncia que durante todo este tempo, a empresa utilizou como arma de presión o atraso no pagamento dos salarios e neste intre adebédaselle o salario do mes de xullo e máis a paga extra.

Segundo explican, a empresa atópase inmersa na negociación dunha parte importante do accionariado cunha emprea de Lugo chamada Construdeco S.L. que lle exixe a Neira & Ortegal o despedimento mediante un ERE de 30 traballadores/as.

Informe do Comité

Segundo o informe do Comité de Empresa, este foi convocado por burofax para iniciar o procedemento de consultas no ERE presentado o pasado 26 de xullo. Na primeira reunión fíxoselles entrega da documentación que inicia o procedemento.

Desde o Comité asegúrase que, unha vez analizada esa documentación “decatámonos de que existen enormes lagoas na información facilitada pola empresa, que nos impiden poder verificar a situación real da mesma”.

Respecto da causa económica sinalan que segundo o artigo 6 do RD 43/1996 ten que presentarse a documentación “debidamente auditada acreditativa do estado e evolución da situación económica, financeira e patrimonial nos tres últimos anos”.

Porén, explican que tanto as contas anuais de 2007 como as de 2008 “carecen de informe de auditoría, incumpríndose, deste xeito, a norma citada”.

Ademais engade que a actual sociedade é froito da fusión de dúas empresas, polo que se debería contar, cando menos, coas contas anuais do exercicio 2007 “debidamente auditadas de ambas as dúas sociedades fusionadas”. Por iso conclúen que “é completamente contraditorio que a memoria explicativa tome como referencia datos contábeis de Ortegal Baño S.L., que non podemos contrastar”.

O Comité de Empresa salienta que tampouco se presenta ningún documento no que se avalíen as expectativas de repercusión en canto viabilidade futura da empresa, de forma que os despedimentos pretendidos, din “ben poderian, máis que superar a situación actual, acrecentar o problema, por exemplo, dificultando a realización do traballo, incentivando a baixada das vendas..”.

Afirman ademais que non se sinalan que outras actuacións, ademais da laboral, pretende executar a compañía para contribuír a súa viabilidade e o emprego futuro na mesma “existindo como existen multitude de gastos superfluos, como por exemplo, os arrendamentos financeiros de certos vehículos de luxo, algúns dos que non están sendo usados pola empresa, senón para desfrute persoal de persoas alleas á mesma, como o Mercedes 320 que figura na nota 8.1 da memoria das contas anuais do exercicio 2009”, denuncian.

Situación de fraude

O Comité de Empresa tamén denuncia a situación de fraude que se está a vivir nesta empresa, xa que figuran como parte do cadro de persoal persoas que non realizaron nin realizan traballo algún “como é o caso das catro esposas dos socios, incluídas neste ERE”.

Diante disto, o Comité de Empresa conclúe que a situación que se pretende acreditar “non é real” e que “non hai ningunha persoa que se atope sen realizar actividade”. A iso engaden que case a totalidade do cadro de persoal realiza unha xornada de 45 horas semanais sen que, en ningún momento, se lle reducise o tempo de traballo, nin sequera até cumprir coa xornada máxima legal.

Os traballadores de Transportes M. Cabo concentraranse o vindeiro 1 de setembro diante da nave da empresa en Lestedo

Mon, 30 Aug 2010 18:33:59 +0200

Os traballadores, en folga indefinida desde a noite do 16 de agosto, denuncian a actitude represora do propietario desta empresa compostelá dedicada ao reparto de gasóleos e combustíbeis e aseguran que Miguel Cabo intentou boicotear o proceso de eleccións sindicais promovido polo persoal, mesmo ameazándoos para que non votaran ao representante da CIG, que finalmente resultou elixido.

Tras das eleccións, este traballador foi obxecto de constantes presións e ameazas que culminaron nun despedimento disciplinario o pasado 28 de xullo.

Desde hai meses veñen reclamando, ademais, o plus de transporte de mercadorías perigosas que non estaba a ser abonado e o pagamento das dietas, tal e como establece o convenio colectivo.

Por iso, alén das mobilizacións que xa realizaron –o pasado 19 de agosto celebraron outra concentración na nave da empresa na entrada da Estrada- convocaron esta concentración para o vindeiro 1 de setembro, desta volta en Lestedo.

‘Swissinfo’ recolle as experiencias da emigración galega na Confederación helvética do libro “Galicia en Suíza”

Mon, 30 Aug 2010 17:45:52 +0200

A axencia estatal de noticias suíza ‘swissinfo’ recollía o pasado sábado, día 28 de agosto, unha ampla información do libro “Galiza en Suíza. Aspectos dunha emigración”, na que se salienta, alén dos seus contidos, a súa publicación coincidindo co 50 aniversario da emigración galega á Confederación helvética, que máis de 40.000 galegos residen aínda en Suíza e que o galego se mantén no quinto lugar entre as linguas estranxeiras máis faladas.

O xornalista, Iván Turmo fai un percorrido por esta publicación e recolle declaracións de Xurxo Martínez Crespo, quen destaca o seu caracter novidoso, porque non existen moitos traballos nin libros sobre o tema migratorio a Suíza, a diferenza da grande cantidade de documentación que hai sobre a presenza galega en Cuba, Arxentina ou Uruguay.

Turmo vai facendo un percorrido polo libro e lembra que a chegada dos galegos produciuse fundamentalmente entre os anos 1958 e 1959 (un fluxo que se mantivo constante até 1985-86) para abastecer as fábricas da parte de lingua alemana, que traballaban a pleno rendemento nunha Europa sumida no proceso de reconstrución, por mor da Segunda Guerra Mundial.

O xornalista destaca aspectos como que esta experiencia supuxo, para moitos saír do franquismo e da escaseza; as dificultades lingüísticas e de integración e as traumáticas situacións polas que pasaron os emigrantes, que deixaron ás súas familias provocando que moitos fogares quedaran destruídos.

A información de swissinfo fai referencia tamén ao apartado do libro dedicado á segunda xeración de galegos na Confederación, os chamados “secondos”, fillos de galegos nados en Suíza, xa totalmente integrados que quedaron no país de acollida malia os seus país retornar a Galiza.

A este respecto, Turmo recolle as declaracións de Martínez Crespo, quen denuncia as dificultades dos fillos de emigrantes para ‘facer carreira’, as campañas de tintes xenófobos, e a persistencia de prexuízos.

A información remata afirmando que “o libro resultante presenta un formato atractivo e con multitude de imaxes” e cunha declaración do coautor, Xurxo Martínez Crespo, quen asegura que o máis complicado resultou “o rescate do material fotográfico”.

CIG Ensino denuncia a modificación dos criterios de confección das listaxes de substitución e interinaxes

Mon, 30 Aug 2010 16:35:54 +0200

Até o de agora, unha vez finalizado o proceso de oposición, confeccionábase a listaxe de posíbeis substitutos e substitutas en base á prelación establecida polo resultado do concurso-oposición. Así se fixo o pasado ano 2009, en que as probas de acceso se realizaron segundo o procedemento establecido no RD 276/2007, ao que aínda lle resta a convocatoria de 2011.

A CIG-Ensino está en completo desacordo con esta modificación que non contou en ningún caso co seu apoio, malia ser a organización maioritaria no ensino cun 40% de representación e lembra que xa no seu día se opuxo á proposta de modificación da Addenda de contratación na Mesa Sectorial do 13 de abril.

Considera que esta modificación está fóra de lugar pois o sistema de acceso ao ensino público non foi modificado e aínda resta unha convocatoria e entende que un cambio destas características soamente podería ser considerado para o momento en que se producise unha modificación do sistema de acceso ao ensino público, mais nunca durante a aplicación dun sistema de selección, dando lugar a que, en función do ano en que se opositou se obteña praza na listaxe de substitucións de xeito diferente.

Asegura ademais que unha modificación deste calado, que non se aplicou até o de agora, nin con este, nin co anterior sistema de oposicións, “debe ser negociada especificamente na Mesa Sectorial e contar co apoio da maioría sindical, e non co dunha minoría”.

Por iso, vén de reclamar da Administración mediante escrito que non realice esta modificación sen previa negociación e até que remate o proceso selectivo transitorio existente até o ano 2011. Agardamos tamén que os sindicatos corresponsábeis deste cambio, mediante a sinatura dunha addenda que modifica o sistema de acceso, rectifiquen e que continúe o sistema anterior até que remate o sistema de acceso transitorio.

Educación recoñece anomalías nas oposicións a profesorado de Técnicas e Procedementos de Imaxe e Son e repetirá as probas

Mon, 30 Aug 2010 13:56:21 +0200

A CIG Ensino presentou recurso de alzada o día 21 de xullo de 2010 debido a un cúmulo de irregularidades na actuación do tribunal desta especialidade. Entre outras que a proba práctica non se axustou á convocatoria, na que se especifica que esta consistirá na realización dun suposto, de entre os catro que propoña o tribunal. No proceso de selección o tribunal propuxo nove supostos para a súa realización e dentro destes había catro opcións a escoller unha.

No recurso presentado pola CIG e máis polos presentados por opositores e opositoras fíxose fincapé en que se declarase a nulidade do acto impugnado por infrinxir as bases da convocatoria e, en consecuencia que se repita o proceso selectivo de técnicas e procedementos de imaxe e son, o cal foi parcialmente estimado, repetíndose a proba B3 (exercicio práctico) o día 11 de setembro ás 10:00 horas no IES de Imaxe e Son da Coruña (rúa Someso 6).

A CIG Ensino agarda que a Consellaría tome nota do ocorrido e non volva nomear como presidentes ou presidentas de tribunais a persoas que demostraron a súa inadecuación para esta función e que resolva ao mesmo tempo as reclamacións e recursos presentados noutros tribunais denunciados pola CIG Ensino á consellaría o día 27 de xullo.

Banco Gallego externaliza o Departamento de Estranxeiro e despide ao persoal adscrito a este servizo

Fri, 27 Aug 2010 16:44:16 +0200

O Departamento de Estranxeiro, explican dende a sección sindical da CIG, conta con 5 persoas, unha das cales está de baixa por maternidade e non se reincorporará até o próximo mes. O día 30 de xullo ás 14:00 horas, a dirección de Recursos Humanos entregou dúas cartas de despedimento e un traslado. Neste último caso, aclaran, por tratarse dun membro do Comité de Empresa manteríase no censo de Servizos Centrais.

Ao día seguinte á persoa trasladada e a unha das despedidas (que teñen 58 e 59 anos, respectivamente) ofrecéronlles a prexubilación co 70% até os 64 anos. Mentres, á outra traballadora despedida (que ten 50 anos) a empresa proponlle a improcedencia do despido; oferta que non acepta, quedando fixada a data de conciliación para o día 3 de setembro.

Así as cousas, neste servizo só quedan a Xefa do Departamento para coordinar as relacións coa nova empresa externa (que se estima durarán uns seis meses) e a traballadora de baixa; mais as organizacións sindicais descoñecen cales son as intencións de Banco Gallego a respecto desta empregada.

Dende as seccións sindicais tamén apuntaron que a indemnización que Banco Gallego puxo a disposición do persoal afectado, con antigüidades entre 22 e 35 anos na entidade, foi de vinte días por ano, cun límite de 12 mensualidades (o que suporía unhas contías entre 30.000 e 35.000 euros). Os/as delegados/as de persoal subliñan que neste proceso a empresa non efectuou preaviso nin se entregou aos representantes sindicais a documentación necesaria para acreditar as causas motivadoras de tal decisión.

Desmantelamento dos servizos centrais

As organizacións sindicais con representación en Banco Gallego denuncian que este recorte de persoal se enmarca no proceso de desmantelamento que os Servizos Centrais de A Coruña sufriron nos dous últimos anos mediante o traslado a Madrid e/ou a exteriorización de varios departamentos (Carteira, Medios de pago, Sistemas, RRHH, Estranxeiro, etc.). Medidas que Banco Gallego está tomando, aseguran, sen argumentos que xustifiquen esta decisión nin abrindo negociacións cos sindicatos para garantir, mediante acordos, que non se produzan prexuízos para o persoal afectado e que se poida contar con marco estábel e efectivo de resolución de conflitos.

Para a sección sindical da CIG en Banco Gallego a externalización de departamentos só busca abaratar custos, precarizar aos traballadores/as e recortar os dereitos laborais, sen achegar ningunha mellora para os e as clientes. Por iso, advirten, a central non vai tolerar que se cometan máis agresións contra os empregados/as.

Así, os sindicatos convocaron para o vindeiro 7 de setembro unha asemblea xeral de traballadores/as do Banco Gallego en Compostela, na que se abordará a situación actual da empresa e posíbeis mobilizacións a desenvolver se a empresa continúa desoíndo as demandas do persoal.

HEDEGASA (Autobuses de Calo) condenada a readmitir a Nélida Pisco

Fri, 27 Aug 2010 14:02:46 +0200

Nélida Pisco, condutora de Autobuses de Calo (Hedegasa), fora despedida o pasado 22 de febreiro, logo de ter sufrido un rosario de discriminacións e ameazas por exixir o cumprimento da lei de Igualdade. Pisco solicitara, logo da baixa por maternidade, unha redución de xornada por coidado de fillos, as horas de lactación e o desfrute das vacacións que tiña pendentes, todos dereitos que lle foron denegados e que a obrigaron a recorrer á vía legal para o seu recoñecemento. A cambio conseguiu, antes de ser despedida, que a empresa a deixara sen traballo efectivo, que se lle prohibira o uso dos lugares comúns dos condutores e verse obrigada a pasar a xornada laboral no seu coche particular no exterior da nave.

O xuízo contra Hedegasa celebrouse o pasado 1 de xullo e a sentenza, que vén de facerse pública, considera probado que o despido disciplinario non foi máis que un comportamento empresarial que vulneraba os dereitos fundamentais da traballadora.

A sentenza recolle ademais que a traballadora estaba sen traballo efectivo como represalia por ter reclamado uns dereitos legalmente establecido e obriga á empresa HEDEGASA a readmitila nas mesmas condicións que rexían antes do despedimento, asignádolle unha ruta que se adapte á súa redución de xornada.

Para a CIG faise así xustiza a unha situación de clara discriminación de xénero, máis cando a traballadora, Nélida Pisco, en ningún caso prexudicou á empresa, ao servizo ou aos seus compañeiros e queda constatado a empresa se meteu nesta batalla co único obxectivo de que ningunha outra muller seguira o seu exemplo.

Ao mesmo tempo, pon en evidencia, segundo Inácio Pavón, da FGAMT-CIG, a actitude hipócrita da Xunta de Galiza, propietaria do servizo que se negou a recibir tanto á traballadora como aos representantes sindicais, cando nese mesmo período ampliou por dez anos máis a concesión a unha empresa agora condenada pola vulneración dos dereitos fundamentais dunha traballadora.

A CIG agarda que Hedegasa cumpra a sentenza na súa integridade, poña fin ás represalias e que tanto nesta como en calquera outra empresa deixe de estar penalizado o libre exercicio da maternidade.

CIG-Administración asegura que a consellaría mente respecto aos expedientes de dependencia

Fri, 27 Aug 2010 11:11:08 +0200

Fernando García Fernández, secretario nacional de CIG-Autonómica asegura que a secretaria xeral de Traballo mente, xa que os expedientes de xuño, xullo e agosto están embalados ou ben amoreados á espera de que INDRA Sistemas os recolla, segundo as probas documentais que aportan.

Ademais, asegura que esta acumulación non se corresponde coa xestión do bipartito. “Algo tan obvio que parece un insulto á intelixencia”, senón que se debe, segundo explica García Fernández á “falta de previsión deste goberno, cun cadro de persoal raquítco, coa falla de cobertura das vacantes de persoal e das substitucións e coa falla de contratos de acúmulo de tarefas que este goberno conxelou”.

CIG traslada á Xunta o rexeitamento ao Decreto do Carbón e reclama actuacións decididas contra esta agresión ás térmicas galegas

Thu, 26 Aug 2010 14:30:17 +0200

Durante a xuntanza, celebrada a petición da CIG, o Director Xeral de Industria comunicou que na primeira semana de setembro o Goberno galego se vai dirixir á Comisión da Unión Europea para solicitar unha reunión previa ao pronunciamento a respecto da legalidade ou non do Real Decreto.

Así mesmo, informou o delegado da CIG en Endesa, Fernando Branco, Industria confirmou que un letrado da Xunta está a estudar o texto do decreto xa publicado, así como as posíbeis modificacións do mesmo, xa que existe un documento reformulado contra o que o Goberno galego ten presentado alegacións. No caso de que Bruxelas se pronunciase a favor do Real Decreto, a Xunta, asegurou o Director Xeral, impugnará a normativa tanto diante dos tribunais estatais como dos europeos.

Aínda que a CIG saúda o actual interese da Xunta na defensa dun sector estratéxico para Galiza como o enerxético, do que dependen miles de postos de traballo, lamenta que o Goberno de Feijoo non actuase con maior celeridade fronte a esta agresión directa ao noso tecido produtivo. Neste senso, Fernando Branco lembra que o pasado mes de outubro a Consellaría permitiu que o texto pasase pola Comisión de Enerxía estatal sen achegar ningunha alegación para evitar a paralización da industria galega.

Ademais, a CIG lembra que de facilitáranse finalmente as axudas compensatorias para aquelas centrais obrigadas a suspender a súa actividade, estes cartos públicos irán a parar a mans dos empresarios, sen garantía algunha dunha reinversión destinada á continuidade dos empregos ou das instalacións.

Máis de 2.000 empregos en perigo

A CIG xa advertía en meses pasados que este Real Decreto resulta lesivo para as térmicas galegas, xa que significa a paralización das centrais de Meirama e As Pontes até o 2014, co que isto supón de recorte nas actividades de carga e descarga portuaria, transporte de carbón, empresas auxiliares, ou no mantemento e rendemento das propias instalacións. En definitiva, a aplicación da nova normativa suporía pór en perigo máis de 2.000 postos de traballo directos e a continuidade mesma das centrais de Cerceda e As Pontes, co único obxectivo de garantir a produción noutras centrais do Estado que agora teñen unha baixa actividade, mais situadas en Autonomías con meirande capacidade de presión política.

A CIG advirte que non vai tolerar a imposición dun novo veto político a Galiza, polo que non descarta desenvolver todas as accións necesarias para frear este decreto e garantir a actividade a actividade das centrais térmicas galegas.

Novas anteriores

Presentación de 'Galiza en Suíza' na Feira do Libro de Carballo

Thu, 26 Aug 2010 09:32:05 +0200

Galiza en Suíza, Galicien und die Schweiz, La Galicie en Suisse recolle a emigración dos galegos desde a sinatura do tratado de inmigración entre o Estado español e a Confederación Helvética en 1960 até os nosos días. Coa colaboración de Luís Manuel Calvo Salgado, profesor de Historia da Universidade de Zürich, a lectora de alemán da Universidade de Santiago de Compostela Elisabeth Graf, a antropóloga social Marianne Helfer e Xurxo Martínez Crespo, de CIG-Migración A Coruña, este libro é o primeiro que de xeito global recolle esta historia migratoria con máis de 100 imaxes que abranguen desde a chegada dos primeiros emigrantes até o primeiro retorno na década dos 70.

Desde os programas de radio da colectividade en Suíza, pasando por entrevistas a galegos que participan no mundo sindical suízo e os galegos nados e criados no país helvético até chegar ao inicio dunha emigración que ao día de hoxe aínda se fornece de pequenos fluxos migratorios e que aínda representa unha das comunidades galegas máis dinámicas e compactas da emigración.

A Costa da Morte ten tantos habitantes na Suíza coma nas súas bisbarras, por iso non hai lugar máis axeitado para a presentación da investigación histórica do Departamento de Migración da CIG.