Cúmprense, este martes, 135 días de folga dos traballadores de “Helliniki Halyvourgia”

paula.castro — Tue, 13 Mar 2012 19:00:13 +0100

O conflito comezou no mes de outubro cando a empresa decidiu modificar de maneira unilateral os salarios e as condicións laborais dos traballadores e traballadoras acolléndose ás medidas de axuste estrutural esixidas pola troika (Banco Central Europeo, Comisión Europea e Fundo Monetario Internacional) e aplicadas polos sucesivos gobernos gregos.

A empresa comunicou aos traballadores que a xornada laboral se limitaría a 5 horas diarias, os salarios se reducirían nun 40%, as horas extras non se pagarían, as relacións laborais serían flexibilizadas e os dereitos relativos á seguridade social – como as baixas por enfermidade - serían retirados. Con estas medidas, moitos salarios baixarían ate os 500 euros mensuais, cando o salario mínimo en Grecia no ano 2011 era de 751 euros. Todo isto acompañado da ameaza de proceder a 180 despidos se non se acataban as súas condicións.

Para xustificar as novas condicións laborais, a empresa aduciu que a crise trouxera dificultades económicas facilmente comprobábeis polo descenso nas ventas e nos beneficios.

Moi diferentes son as cifras manexadas polos traballadores. Segundo informa o Comité Sindical da empresa, a produtividade nos dous últimos anos aumentou o 30%, o que se traduciu nun incremento de 70.000 TM na produción de aceiro, pasando de 196.000 a 266.000 TM. Este aumento conseguiuse sen ningunha nova contratación laboral, a base de aumentar os ritmos de traballo coa inmediata consecuencia dun importante incremento dos accidentes laborais que inclúen a perda de unha vida humana. En canto a beneficios económicos, no ano 2010 acadaron a cifra de 200 millóns de euros.

A asemblea de fábrica, rexeitou as pretensións da empresa, respondendo esta co despido inmediato de 17 traballadores. Unha nova asemblea, realizada o 31 de outubro, declarou a folga por unanimidade dos máis de 300 traballadores que compoñen o seu cadro de persoal. Os traballadores decidiron non ocupar a fábrica para non ser desaloxados pola policía, optando por manter unha vixilancia continua as 24 horas do día, para evitar posíbeis sabotaxes.

O conflito cobrou especial protagonismo por varios motivos. Por parte empresarial, o sector siderúrxico grego é especialmente duro e belixerante na negociación colectiva, actuando de punta de lanza das posicións patronais. A maiores, era a primeira empresa grega na que se pretendían impor modificacións sociolaborais tan drásticas. Pola súa parte, os traballadores, dirixidos pola corrente sindical PAME, comprenderon de inmediato que estaban a ser utilizados como cobaias experimentais para a xeralización das medidas patronais.

A campaña en contra dos folguistas é brutal: acusacións falsas de que a PAME “quere pechar a empresa”, control e acoso policial, ataques continuados dos medios de comunicación, novas vagas de despedimentos (xa van cerca de 70)... todo vale para tentar dobregar a vontade e determinación dos traballadores da aceiría.