Anxo Louzao

Anxo Louzao: “O PP baseou a súa política educativa nun ataque ao ensino público, ao profesorado e ao noso idioma"

paula.castro — Wed, 27 Feb 2013 19:38:43 +0100

A política educativa do Partido Popular ten provocado unha resposta contundente desde a CIG-Ensino. En que se concreta esta política?

O Partido Popular baseou a súa política, desde que chegou ao goberno, nun ataque ao ensino público, ao profesorado e ao noso idioma, que se converteron nos seus sinais de identidade durante estes anos. No caso do idioma o que se trataba era de evitar que se tomase conciencia de país e, por iso, partiu da falacia da imposición do galego, cando o idioma propio, o idioma natural dun pobo, nunca se impón. En todo caso, se temos que falar de imposición dunha lingua na Galiza, non é a da lingua galega que sofre un total desleixo por parte do goberno, senón a dun idioma alleo que é o español.

Como se plasmou a política lingüística do goberno do PP?

O comezo do ataque permanente ao noso idioma concrétase nas bases do decreto de Plurilingüismo, onde, dun xeito moi demagóxico e recorrendo ao dereito de participación das familias, se estabeleceu que serían os pais e nais os que, mediante unha consulta, ían fixar a lingua en que se vehiculizaría o ensino. Nun principio, pretendeu que a elección fose para todo o sistema educativo, pero despois dun informe contundente do Consello Consultivo, a administración tivo que limitalo á educación Infantil. Un decreto que contempla a prohibición de impartir en galego materias do ámbito científico como Matemáticas, Física e Química e Tecnoloxía e facilita o descoñecemento do noso idioma, na medida en que posibilita que o alumnado, nas aulas nas que a lingua vehicular sexa o galego, poida utilizar a lingua que queira.

A CIG-Ensino, como organización sindical nacionalista, defensora da nosa lingua, da nosa cultura e da nosa nación, respondeu a estas agresións, desde o primeiro momento. Isto provocou as maiores manifestacións que se deron no país a prol da lingua. Aí está a folga que convocamos como CIG-Ensino, apoiada pola Plataforma Queremos Galego, e as grandes mobilizacións que encheron as rúas de Compostela. O decreto de Plurilingüismo tivo máis rexeitamentos que ningún outro proxecto e unicamente contou co apoio do PP que, pese aos pronunciamentos en contra de institucións como a Real Academia Galega, o Consello da Cultura, o Consello Escolar de Galiza e moitas organizacións de todos os ámbitos, continuou coa súa teima e aprobouno en solitario.

Xunto aos innumerábeis posicionamentos en contra de institucións, organizacións sociais e demais, o propio TSXG puxo en cuestión a súa legalidade.

En efecto, tanto a elección do idioma por parte do alumnado como a consulta ás familias veñen de ser tombados polo Tribunal Superior de Xustiza de Galiza. E mentres isto ocorría, a Consellaría, pese a que viña de coñecer a sentenza favorábel ao recurso presentado pola CIG-Ensino en contra do Decreto, ao presentado pola Mesa, por Queremos Galego e por outras entidades, que botaba abaixo eses dous aspectos tan daniños para o galego, continuaba instalada na mentira e, ao mesmo tempo que afirmaba que o Tribunal lle dera a razón, estaba preparando o recurso de casación ao Supremo.

Era de esperar que o TSXG fallara en contra porque estamos a falar dun decreto que reduce a presenza legal do galego a un terzo e nin sequera garante o 10% da súa impartición nas aulas de educación Infantil. Malia poder ser o resultado da consulta que un 49% de pais e nais demandaran a impartición da educación en galego, fronte un 51% en español, non se imparte nada. A situación de retroceso é máis que preocupante porque, de seguir por este camiño, o noso idioma deixará de ser un idioma de uso social, de uso público e de uso no ensino, e pasará a ser o que persegue o goberno do PP, unha lingua sen utilidade, isto é, unha lingua de museo. Por isto, a CIG-Ensino seguirá mobilizándose en defensa do noso idioma, o idioma que nos une, e exixindo un cambio de rumbo radical. É necesario e prioritario deseñar un novo decreto de normalización lingüística no ensino que camiñe cara a que todo o ensino se vehiculice no noso idioma e que partise do Plan Xeral de Normalización Lingüística, aprobado polo Parlamento, que debería ser a base de calquera decreto. Era un chanzo importante para a normalización, pero nin sequera se puido aplicar porque o primeiro que fixo o PP foi botalo abaixo.

Xunto ao decreto de Plurilingüismo, puxéronse en marcha outras medidas lesivas para nosa lingua.

Non podemos esquecer que o primeiro que fixo o goberno de Feijoo foi mudar a Lei da Función Pública Galega na cal estaba especificado que unha das probas para acceder á función pública tiña que ser en galego. Ademais, no ámbito do ensino, podemos citar numerosas normas, ordes, etc, que foron observadas con lupa para eliminar calquera avance do noso idioma. Como exemplo, temos a redución dos orzamentos destinados ao fomento da lingua galega que pasaron de 19.8 millóns de euros no ano 2009 a 7.4 millóns no 2013 Ou a redución en máis dun 70% das axudas aos equipos de normalización. Ou a supresión do programa experimental de escolarización en lingua galega en Infantil, que estaba dando resultados. Ou a eliminación das galescolas como proxecto educativo realmente inserido na nosa realidade. A ameaza é inmensa e o profesorado é consciente diso. Aí está a contundente oposición dunha parte do colectivo do profesorado, 5.000 profesores e profesoras do país, que asinou un escrito individualizado no cal se comprometía a continuar impartindo a súa materia en lingua galega, independentemente do que estabelecera o decreto. Temos constancia de que moito profesorado de Matemáticas imparte as súas clases en lingua galega e que moitos dos que xa utilizaban a lingua galega no franquismo, con todo o que iso comportaba, ve agora que, en pleno ano 2013, se lle quere prohibir de novo.

Os recortes orzamentarios que se están a aplicar aos servizos públicos, como afectan ao ensino?

Liquidaron un acordo que conseguimos mediante o que se reducía o horario lectivo do profesorado do corpo de mestres e que supuxo a mellora da calidade educativa e a creación de máis de 1000 postos de traballo en Infantil e Primaria, liquidaron a gratuidade dos libros de texto, e o programa de Preescolar na Casa. A isto temos que lle engadir a privatización de galescolas, a supresións de 352 unidades no ensino público -o curso pasado 152- e 47 unitarias, o que contrasta coa creación de 27 unidades nos centros privados concertados. En conclusión, eliminación e recortes no ensino público e subvencións ao 100%, a cargo do erario público, de centros que segregan alumnado por razón de xénero, centros do Opus Dei con idearios reaccionarios, sexistas, xenófobos e homófobos.

Reduciuse tamén o profesorado e rebaixáronse as condicións laborais e salariais.

Estamos ante unha máquina de destruír emprego, de despedimento, xa que nestes anos suprimíronse máis de 3.000 postos de traballo no ámbito do ensino, a pesar de que foron anos nos que máis xubilacións se produciron. Hai especialidades nas que o profesorado levaba traballando como interino 15 ou 20 anos e que, nestes momentos, está sen traballo, ou especialidades como Lingua galega, Lingua española, Matemáticas, Filosofía, Francés nas que apenas traballa algún interino/a. Os centros teñen unha escaseza moi grande de profesorado o que está imposibilitando o desenvolvemento de programas de atención á diversidade e as necesidades educativas especiais están desatendidas. Diminuíron en máis de 50 os postos de orientadores e orientadoras. Un constante desmantelamento que leva consigo menos profesorado e máis alumnado por aula. Así o recoñecía o Presidente da Xunta que preguntado en que se basearía a súa austeridade respondeu que se faría efectiva en máis alumnos/as por aula, en menos profesorado e con menos salario. Nesta ocasión única de sinceridade, o Presidente resumiu o que sería a súa política laboral e educativa, porque hoxe os centros teñen menos profesorado, máis alumnos por aula, menos diñeiro para gastos de funcionamento e, polo tanto, menos calidade do ensino. Isto agrávase con que nin sequera se cobren as baixas que non superan os 15 días, o que, dalgunha maneira, supón a conculcación dun dereito fundamental como é o dereito á educación, sobre todo para o alumnado de 2º de bacharelato que teña que estar 10 días sen clases na súa materia, cando está a realizar un curso fundamental para a preparación da selectividade e, polo tanto, para a continuación dos seus estudos. A todos estes agravios que o PP lle está facendo ao profesorado, hailles que incrementar os recortes laborais, profesionais e retributivos: acrecentoulle o horario, empeoroulle as condicións de traballo, reduciulle o salario en máis dun 20% e liquidoulle a paga extra na súa totalidade, nun primeiro momento, e, agora, aplícalle unha redución que pode estar entre os 800 e os 1.500 euros, dependendo das circunstancia de cada profesor ou profesora.

Que consecuencias pode isto ter na loita contra o fracaso escolar?

Hai moito profesorado que está impartindo materias que non son da súa especialidade, con consecuencias importantes para o docente e para o alumnado: para o propio alumno/a porque a calidade de ensino que recibe é moi diferente se é a aula é impartida por un especialista ou por un profesor doutra especialidade, e para o profesor que ten que impartir materias diferentes da súa especialista na medida en que terá que facer un dobre esforzo. Por outra banda, temos que pensar que non hai profesorado abondo para a atención ás necesidades educativas especiais e para facilitar unha educación máis especializada e individualizada. Non se dan as condicións para a igualdade de oportunidades se non hai unha educación compensatoria, inclusiva e equitativa, e iso só é posíbel se cada alumno/a, tendo en conta as súas circunstancias e características, se lle poñen todos os medios para que consiga os obxectivos mínimos. Non podemos permitir que a escola, no canto de ser o ámbito onde se superen as divisións socias, sexa un instrumento que as amplifique. Por iso, temos que loitar contra o que quere facer o PP coa LOMCE, que pretende reforzar un modelo educativo neoliberal, mercantilizado, e baseado na competitividade, no canto de formar persoas de forma integral en todas as súas facetas: cognoscitiva, afectiva, social e cultural. Estase camiñando para que as clases populares e os sectores máis desfavorecidos non teñan nin motivación, nin recursos para conseguir a titulación, porque o sistema educativo ten mecanismos tan selectivos que é difícil, nestes momentos e en certas materias, aprobar, mesmamente, nos niveis educativos obrigatorios, se non se reforzan os estudos con clases particulares, cando do que se trata é de conseguir un sistema máis xusto, máis equitativo e máis igualitario.

Nada parece indicar que a LOMCE vaia solucionar estes problemas.

Sería de cándidos pensar que a LOMCE está feita coa intención de mellorar o ensino público. Nunca tan lonxe da realidade. Estamos ante un Proxecto de Lei impregnado dunha filosofía neoliberal e mercantilista para privatizar o ensino e para acadar unha total españolización. En todo caso, supón un retroceso nas competencias que temos no ámbito educativo. Non parte, nin moito menos, da diversidade cultural, nacional e lingüística do Estado Español. É a primeira vez que unha Lei Orgánica do Sistema Educativo se pon a regular modelos lingüísticos cun obxectivo claro: cargarse o sistema de inmersión lingüística catalán e confirmar o modelo que se está aplicando en Galiza, pensado para exterminar o noso idioma, dándolles a outras linguas mellor consideración que á lingua propia. Recolle mesmo a insubmisión á aprendizaxe do idioma propio, de maneira que se unha alumna ou alumno está escolarizado nun centro no que a lingua vehicular é a lingua propia do país, a administración comprométese a financiarlle unha praza nun centro privado que teremos que pagar dos nosos petos.

A CIG-Ensino ten denunciado que esta lei reforza a confesionalidade do sistema educativo.

A LOMCE propón un ensino aínda máis confesional do que temos nesta momento. A relixión non só seguirá a ser parte do currículo escolar e, polo tanto, parte do expediente académico, senón que ademais terá unha materia alternativa. O que se persegue é o efecto chamada para que o alumnado opte pola relixión, por ter a mesma consideración académica cás outras materias, e porque seguramente vai acadar máis altas cualificación na relixión que na materia alternativa. Moito máis grave vai ser no bacharelato onde a relixión forma parte das materias troncais específicas que o alumnado pode cursar en detrimento doutra materia e nun estatus superior mesmo ao galego. Atoparémonos que mentres hoxe hai unha porcentaxe moi pequena de alumnado que opta pola relixión no bacharelato, posibelmente se pase a ter unha porcentaxe máis grande. Un estudante ao longo dos seus estudos obrigatorios recibe 648 horas de relixión –se optou por esta materia. Trátase dun anteproxecto de Lei ao servizo da Conferencia episcopal e unha imposición da patronal do ensino privado concertado, moi vinculado á igrexa, e tamén da OCDE, que ten moito que ver no deseño dos programas educativos da UE, para facilitar a supresión de prazas no ensino público e a ampliación dos concertos educativos.

Tamén se denuncia que favorece ao ensino privado.

Favorece o ensino privado especialmente por dous motivos. Por unha banda, dálles rango de lei aos concertos educativos con centros que segregan por razón de sexo, cando había sentenzas do Tribunal Supremo en contra de concertar este tipo de centros. Pola outra, amais de confirmar os concertos educativos en todos os niveis educativos, até o de agora a administración estaba obrigada a ofertar prazas públicas suficientes, pero agora a LOMCE estabelece que as prazas se ofertarán segundo a demanda social, condicionando a planificación educativa aos intereses de patronal da concertada.

E as reválidas, que papel van ter no sistema educativo?

Estamos ante unha lei que, en moitos aspectos, é máis regresiva do que foi a Lei Xeral de Educación de 1970 que retirou as reválidas do franquismo. A función das reválidas é peneirar e limitar o acceso ao ensino postobrigatorio universitario só ás clases con certo poder adquisitivo, e dirixir as clases populares e as máis desfavorecidas cara á Formación Profesional Básica, desbotando a igualdade de oportunidades. Serán deseñadas e elaboradas con criterios estabelecidos polo Estado, co obxectivo de uniformizar todo o sistema educativo, sen considerar a nosa lingua e a nosa realidade. A súa superación será condición indispensábel para obter o título de ESO e Bacharelato, isto é, a avaliación continua perderá todo o seu valor, xa que o alumnado poderá chegar até as reválidas pero, se non pasa o exame, non poderá continuar estudos superiores, tal e como está pasando agora coa selectividade. Non se pode permitir que no ensino obrigatorio, nin no bacharelato, o alumno/a se xogue todo nunha proba, porque a educación é un proceso e como tal proceso ten que considerar distintos factores. O profesorado é coñecedor das circunstancias da competencia e do progreso escolar do alumnado, pero coas reválidas este feito obviase. E unha mostra máis da desvalorización e da desconfianza do seu traballo. En primaria tamén vai a haber unha proba xeral que vai ser coñecida e que vai incidir no futuro académico do alumnado. Outro aspecto a ter en conta, é que en función do resultado académico do alumnado vanse conformar diferentes tipos de centros, estabelecéndose un ranking dos mesmos, segundo as cualificacións do alumnado. Por último, á parte deste sistema selectivo, ábrese a posibilidade dunha proba de acceso á universidade. Os estudos universitarios, como último chanzo, están pensados para uns poucos que non van ser da clase traballadora.

Estas políticas xeraron moita conflitividade durante este período.

Estamos a falar dun dos períodos máis conflitivos no ámbito do ensino. Levamos a cabo numerosas e diferentes mobilizacións e a conflitividade foi e é permanente. Podemos contar por centos as accións que promovemos e levamos a cabo desde a CIG. Destaca a participación activa e maioritaria nas folgas xerais que convocamos no ensino, con seguimento maioritario do profesorado, alén doutros conflitos, mobilizacións e accións de distinto signo. O modus operandi da consellaría foi de desprezo absoluto no que atinxe á negociación e ao diálogo. A imposición, o autoritarismo e a sen razón foi o único que funcionou permanentemente. Estamos diante dunha administración que ten como modelo de actuación a vasalaxe, a submisión e a dependencia aos mandatos de Madrid, e que aplica políticas absolutas baseadas en principios ideolóxicos antigalegos e reaccionarios. Non hai máis que tomar como exemplo a destrución de libros de texto polo feito de estaren en galego, que supuxo botar ao lixo 5 millóns de euros, cando neste momento se está gastando tanto como se gastaba antes, e só son gratuítos para o 65% da poboación.

Estamos ante unha consellaría que está asentada nunha actuación ditatorial, que non é capaz de negociar nada e que basea as súas políticas de recortes permanentes en ataques ao profesorado, poñendo en tea de xuízo o seu traballo e os servizos públicos, ante a sociedade galega.

A CIG-Ensino seguirá mobilizándose en defensa dos dereitos laborais e salariais do profesorado e en defensa do ensino público e galego. Neste momento, toca batallar contra a LOMCE para que sexa retirada, tal e como veñen de demandar máis de 10.000 docentes. Non baixaremos a garda, porque non estamos dispostos a renunciar ao dereito a unha educación pública, galega, laica e democrática.

A CIG-Ensino considera que as declaracións de Wert e o seu obxectivo de españolizar e ‘recolonizar’ son inadmisíbeis

paula.castro — Thu, 11 Oct 2012 19:17:33 +0200

“É unha barbaridade de todo punto de vista e atenta contra o dereito dos pobos a vivir na súa cultura e na súa lingua. Son afirmacións que demostran que o que se quere é dar continuidade ao proceso de doma e castración do noso país”, engade Louzao.

A CIG-Ensino tamén cuestiona, con contundencia, o papel do conselleiro de Educación, que “no canto de criticar a pretensión de españolizar e eliminar a diversidade cultural e lingüística, se comporta como un subordinado e dilixente militante do Partido Popular”.

Louzao subliña que, desde a CIG, baixo ningún concepto, se vai ter sequera en consideración a un Ministro cuxa única pretensión é “exterminar as linguas e culturas”. Pretensión que considera especialmente grave no caso de Galiza, “onde a nosa identidade como pobo ten unha cativa presenza nos currículos escolares e cando o ensino en galego é totalmente insignificante, tal e como se constata no estudo realizado pola Mesa pola Normalización Lingüística”. Estudo do que se tiran uns datos que, para a CIG-Ensino, corroboran o retroceso “inmenso” do ensino en galego e, nomeadamente, na educación infantil, onde está practicamente desaparecido.

Unha situación que considera que é consecuencia das políticas impostas polo goberno Feijóo, do que di que “foi alumno avantaxado” pero que ao que acusa de carecer da valentía necesaria para explicitalo.

O secretario nacional de CIG-Ensino asegura que a central sindical non vai estar disposta a que se priorice o “asoballamento e colonización de pobos como o noso”. Nin a que se poñan en cuestión os xa cativos resortes legais que teñen as linguas do estado. Por iso, convida ao Ministro a “coller as maletas e marchar”.

A CIG-Ensino exixe que non se apliquen as medidas anunciadas polo Ministro de Educación

paula.castro — Mon, 16 Apr 2012 18:41:42 +0200

Louzao lembra que “o Conselleiro de Educación foi pioneiro nos recortes no ensino público, mediante a ampliación do horario lectivo do profesorado, o incremento de días de baixa do profesorado sen ser cuberto mediante substitución e outras medidas que levaron a que os centros galegos estean sufrindo hoxe carencias de profesorado e de medios. Non perdamos de vista que nestes últimos anos suprimíronse máis de 2.000 docentes e que con estas medidas veríanse incrementados noutros tantos. ”

Entende que estas medidas “son un ataque aos alicerces da calidade de ensino” e que atacan algúns dos elementos esenciais para acadar unha educación de calidade. Entre outros, CIG-Ensino sinala:

Ø Un número reducido de alumnos e alumnas por aula, que faga posíbel unha educación máis personalizada

Ø Un número de profesorado por centro suficiente para atender as distintas necesidades e a diversidade escolar

Ø Unha maior diversidade na oferta formativa para o alumnado, de tal xeito que estean cubertas as súas necesidades formativas.

O secretario nacional de CIG-Ensino, pregúntase como se pode falar de calidade do ensino nunha aula na que se poderán superar os 36 alumnos/as, cada un con distintas motivacións e diferentes ritmos de aprendizaxe. Aulas en que haberá alumnos que precisen unha atención personaliza, por provir do estranxeiro ou por ter necesidades educativas específicas e como se pode procurar a atención de todas e todos, promover a participación de cada alumna e alumno e procurar un desenvolvemento práctico da materia máis alá da charla maxistral do profesor ou profesora.

Xunto a isto, denuncia que estas medidas supoñen unha invasión absoluta das competencias que a Galiza lle corresponden, un feito que nos retrotrae ao estado preautonómico.

A Presidenta do Parlamento prohibe ao secretario nacional de CIG-Ensino, Anxo Louzao, acceder como convidado ao pleno

paula.castro — Wed, 28 Mar 2012 17:24:40 +0200

O secretario nacional de CIG-Ensino explica que, malia estar convidado polo BNG, xa nin sequera aparecía na relación de convidados para asistir á sesión plenaria. Porén, asegura que nin el, nin o propio BNG, organización que tramitou o convite, foron informados, nin de que non se lle permitiría o acceso, nin, moito menos, das razóns polas que se decidiu esta prohibición.

Na porta de entrada á sala dos convidados ao pleno, o xefe de seguridade impediulle o paso, afirmando, unha vez que o deputado Bieito Lobeira lle fixo saber que na relación de convidados ía a proposta de Anxo Louzao, que a listaxe procedía da Presidencia. Con posterioridade, puidemos saber que a decisión fora tomada pola presidenta da Cámara.

Para o secretario nacional de CIG-Ensino, esta actitude constata a “persecución sindical” da que é obxecto a CIG, por parte do PP, e supón unha “vulneración de dereitos democráticos, por parte dunha representante pública que actúa como se a cámara de representación do pobo galego fose a súa finca privada”.

Louzao afirma que “non deixa de ser curiosa, nin casual, esta actitude represiva precisamente contra a CIG, conculcando un dereito cívico como este”.

Pola súa banda, María Xosé Abuín lembra que a persecución sindical do PP vén de lonxe e que mesmo en 1994, sendo Alberto Núñez Feijóo secretario da consellería de Sanidade impediu aos representantes de CIG-Saúde participar nunha Mesa Sectorial, mesmo con presenza policial. Unha actitude que o propio Tribunal Constitucional considerou que vulneraba a liberdade sindical, en sentenza xudicial do ano 2000, obrigando ao actual presidente da Xunta a pagar unha multa.

A CIG-Ensino vai estudar a posibilidade de denunciar no xulgado esta actitude autoritaria, arbitraria e antisindical da presidenta do Parlamento galego.

Queremos Galego consegue a adhesión de 4.530 profesoras e profesores á campaña “Dou e darei as clases en galego”

paula.castro — Wed, 05 May 2010 14:34:26 +0200

Para Carlos Callón, presidente da Mesa pola Normalización Lingüística e portavoz da plataforma Queremos Galego, “estes son 4.530 alegatos contra a prohibición do galego e en defensa da aplicación dos consensos a que chegamos entre todas e todos” e “4.530 protestas contra o feito de que Galiza sexa a única autonomía do Estado onde se poderá expedientar a unha profesora ou a un profesor por impartir as aulgas no idioma propio, algo que non acontece en ningunha outra, nin tan sequera nas gobernadas polo PP, como Valencia”.

Ademais, preguntouse “se o presidente da Xunta di que non fai nada máis que aplicar o seu programa, que nos explique en que punto dixo que ía prohibir que se poidan impartir aulas no noso idioma, en que punto lle dixo aos electores que se gobernaba ía expedientar a profesorado por dar as aulas en galego”.

Para Anxo Louzao, secretario nacional de CIG-Ensino, “estamos ante as materias de ámbito científico-técnico e coa prohibición de impartilas en galego preténdese trasladar a imaxe de que o noso é un idioma de segunda, que non pode ser vehículo normal para impartir nas aulas materias relacionadas co mundo da ciencia, aumentando así os prexuízos, os complexos e o autoodio cara o noso idioma, que é o que pretende a Consellaría de Educación e a Xunta de Galiza”.

Louzao e Callón tamén quixeron recoñecer a implicación das profesoras e dos profesores, ao que deron os seus parabéns, pola súa rápida reacción contra o decretazo, e porque foron “sumamente receptivos” a esta campaña, que aínda non está rematada, de recollida de sinaturas.

Para a Plataforma Queremos Galego, co apoio a esta iniciativa, o profesorado está a enviar á Consellaría de Educación a mensaxe de que só impartindo as aulas en galego será posíbel superar a situación de diglosia en que aínda nos atopamos e na que o galego segue a ser a lingua desfavorecida e a que está a perder falantes.

De feito, o profesorado que máis se implicou nesta campaña é precisamente o que tivo que procurar a súa formación para poder impartir as materias científico-técnicas en galego e que agora “vai sufrir en propia carne as consecuencias deste decreto porque se lle obriga a impartir a súa materia en lingua castelá”. Profesorado que en moitos casos, desafiou, no seu día, á ditadura franquista dando as aulas en galego ou cos que padeceron sancións, nos anos 80, por transmitir os seus coñecementos na nosa lingua.

“Este profesorado non vai aceptar expulsar, marxinar o noso idioma das aulas”, aseguraron e lembraron que o ensino está moi lonxe de que o 50% das súas materias se impartan en galego e “malia iso temos un decreto que pretende que o alumnado nin sequera remate os seus estudos con competencia para podela usar”.

Por iso, a Plataforma exixiu a retirada do decretazo contra o galego,a aplicación do actual decreto consensuado e aceptado pola comunidade educativa e o desenvolvemento do Plan Xeral de Normalización Lingüística. Ademais, acusou ao conselleiro de Educación e ao propio Goberno galego, no seu conxunto, de “insubmisión” por negarse a aplicar a lexislación vixente. “O que se pretende é alén de atacalo e marxinalo, promover unha sensación, aos pais, nais e alumnos de que o noso idioma só vale para andar pola casa pero que non ten futuro, cando as obrigas de calquera gobernante, porque así se recolle na propia lexislación de Galiza, é promover, potenciar o uso do noso idioma”.

Os representantes da Plataforma concluíron que “ou ben rectifica ou non lle queda máis remedio que dimitir porque o profesorado estalle a dicir que non só rexeita a súa política lingüística senón que mesmo está disposto a non acatala”.

Delegados e delegadas da CIG-Ensino maniféstanse demandando o mantemento do dereito a xubilarse anticipadamente

paula.castro — Wed, 03 Mar 2010 17:39:14 +0100

No decurso da concentración, Anxo Louzao, secretario nacional de CIG-Ensino, fixo un balance das accións e campañas que a CIG levou a cabo co obxecto de conseguir o dereito indefinido á xubilación anticipada do profesorado.

Subliñou que, nestes últimos cursos, se fixo entrega de máis de 23.000 sinaturas, tanto ao Ministerio como á Consellaría, e que se continuou e continúa con diversas accións para exixir á Consellaría de Educación que abra negociacións para mellorar a gratificación da xubilación anticipada, xa que está por debaixo doutros territorios do Estado, alén de lembrarlle a súa obriga de defender diante do Ministerio a necesidade de conseguir como dereito indefinido “que nos poidamos xubilar anticipadamente”.

O secretario nacional tamén manifestou a súa preocupación por que este tema non estea recollido na proposta de Pacto pola Educación, feita polo Ministerio, afirmando que para a CIG-Ensino “será unha cuestión irrenunciábel para darlle o noso apoio a calquera acordo”.

O recoñecemento ao labor docente e a aposta para crear emprego son argumentos suficientes para consolidar este dereito, que o profesorado vén gozando desde o ano 1992 e que a LOE estabelece até o 2011 e que, ao mesmo tempo, recolle o seguinte: “Antes da finalización, do período de implantación da presente Lei, establecido na disposición adicional primeira, o Goberno,previa consulta ás Comunidades Autónomas, procederá á revisión do tempo referido ao réxime de xubilación voluntaria así como dos requisitos esixidos.”

Anunciou tamén, Anxo Louzao, que continuarán as mobilizacións e accións que se veñen levando a cabo, incrementando a súa intensidade a medida que se achega o remate do período en que podemos gozar deste dereito para que se manteña a súa continuidade indefinida.

Balance negativo de CIG-Ensino do curso escolar

paula.castro — Tue, 24 Jun 2008 18:15:09 +0200

A CIG-Ensino denunciou, en rolda de prensa, que a Consellaría evitou a negociación na Mesa Sectorial de temas tan importantes como a oferta de Bacharelato, o programa de mellora do éxito escolar en colaboración cos Concellos, a orde de comedores, o regulamento dos Centros Integrados... mesmo non se produciu ningunha reunión da Mesa de Universidades. Ademais, durante este curso, non se deu solución á maioría das cuestión presentadas na Mesa de negociación, que non estivo presidida polo seu presidente na maioría das reunións.

Este curso caracterizouse polo incumprimento dos compromisos adquiridos pola Consellaría en temas tales como a redución das rateos de Infantil, a elaboración do Estatuto da función pública docente galega e dos mapas escolares de FP e de Orientación, a negociación do Acordo de estabilidade para o profesorado interino, a negociación duns novos Regulamentos Orgánicos dos centros, da Lei dos sistema universitario galego... Noutros aspectos, houbo ineptitude, así na falta de constitución da Mesa Sectorial de acordo cos resultados electorais das últimas eleccións, hai xa ano e medio, ou no caso do Currículo de Educación Infantil que continúa sen ser publicado cando ten que ser aplicado o vindeiro curso.

Decreto que regula o uso do galego

A Consellaría tamén tivo unha total falta de compromiso nun tema tan importante como a aplicación do Decreto que regula o uso do galego do ensino, pois nin adoptou medidas eficaces para o seu cumprimento efectivo, nin apoiou decididamente o traballo dos Equipos de Normalización, mentres hai cada vez máis datos de que o Decreto está a ser incumprido e polo tanto segue habendo un retroceso na normalización do noso idioma no Ensino.

Imposición fronte a negociación

A Consellaría mantivo unha actitude autoritaria, optando pola imposición e non pola negociación en temas tan importantes como a recuperación da xornada reducida en xuño e setembro, a ordenación do Currículo de Bacharelato ou a flexibilización dos criterios para a implantación da xornada única de mañá, todos eles temas en que o profesorado se posicionou claramente a prol da negociación. En temas coma estes, a Consellaría negouse permanentemente a recibirnos e a súa actitude non dialogante deu lugar a que este trimestre final de curso se caracterizase pola conflitividade.

Reforzamento do ensino privado

Durante este curso sobrecargouse o traballo administrativo e burocrático dos centros coa xestión do Fondo Social, dos libros de texto (para o que se contratou por 450000 euros unha empresa que a penas descarga de traballo aos centros) e todo isto en colexios que non contan con persoal administrativo. Por outro lado, adoptáronse medidas que só contribúen a reforzar o ensino privado, así a autorización dunha unidade máis de infantil nos Escolapios de Monforte, cando hai prazas en centros públicos, o mantemento de concertos educativos para moitos ciclos de Formación Profesional e fronte a isto a supresión de 43 unidades de ESO (30) e de Primaria (13) no ensino público, ou unha dotación orzamentaria do 11% para concertos con centros privados, fronte a un orzamento de 9,72% para a Educación Infantil.

A Consellaría de Educación mostrou durante este curso moita disposición á propaganda e publicidade, mentres non levou a cabo proxectos reais e universais que incidisen nunha verdadeira conciliación da vida laboral e familiar, unha planificación axeitada de actividades extraescolares para todos os centros, o reforzamento do plano de convivencia ou un plano contra o fracaso escolar. Tampouco se melloraron as condicións laborais do profesorado en temas tales como a dereito a unha revisión médica anual (que teñen todos os traballadores e sobre o que hai un requirimento do Valedor do Pobo), a regulación da redución horaria para maiores de 55 anos ou unha mellora da regulación da xubilación anticipada, algo que incide na creación de postos de traballo.

Finalmente, a CIG-Ensino conclúe que foi un curso perdido para a mellora da calidade do ensino e das condicións laborais do profesorado, con ausencias tan importantes como un plano para a mellora dos centros escolares ou un plano para avanzar na prevención do fracaso escolar. Estamos pois ante un curso para esquecer, un curso en que a Consellaría suspende.