Guia elemental para a escrita do galego

ÍNDICE


Guia elemental para a escrita do galego

Normalización - Norma - Galiza - Nación - Acción - Normaliza


Normativa dos mínimos


Volver ao índice


Limiar

Por razóns históricas que a ninguén se lle escapan, ainda non está conseguido o desenvolvimento normal da nación galega. A imposibilidade manifesta de rexer con plenitude o próprio destino (imposibilidade debida á opresión política, económica, cultural e lingüística que está a sofrer Galiza por parte do estado español) é un elemento fundamental para entendermos hoxe a situación do idioma.

Mália ser certo que nos últimos tempos o galego acadou certos espazos, ainda de maneira restrinxida, que até non hai moito lle eran vedados (televisión, xustiza...), tampouco é menos certo que, socialmente, no que atinxe ao seu uso, se produciu un retroceso patente. As próprias estatísticas oficiais (Mapa Sociolingüístico) dan conta desta situación: a utilización do galego ao longo do século XX sofre unha míngua constatábel do monolingüismo en galego (de avós a netos), que está a levar ao risco do bilingüismo (desde logo nada harmónico, mália a estratéxia confusionista que neste senso está a manter o governo do PP _e outras forzas estatais_) e, en consecuéncia, a unha ameaza de progresiva españolización dos traballadores e traballadoras e da sociedade galega en xeral. Con todo, a língua galega segue a ser moi maioritariamente a língua que empregan os cidadáns e cidadás de Galiza, xa que dous terzos teñen o galego como a sua língua habitual.

Tamén, e debido aos motivos históricos a que se aludia antes, caberia indicar que existe un problema evidente de alfabetización na nosa língua de boa parte da povoación galega. Pense-se que a (tímida e insatisfactória) incorporación do galego ao sistema educativo é bastante recente e que, polo mesmo, non afectou a moitos galegos, que foron educados en español, ainda tendo como única língua de uso cotián a galega.

Estes dous problemas, a perda de usos do noso idioma e o seu escaso coñecimento escrito por boa parte dos galegos e galegas, non están a ter solución por parte dos poderes públicos, os cais desprezan ou ignoran todo o que atinxe á nosa língua e, por suposto, todo o que atinxe á identidade da nación galega. A Política Lingüística (?) que teima en levar a cabo a Xunta do PP, coa anuéncia do governo central, é de pura inanición para o galego: gastan-se centos de millóns en supostas actividades de promoción lingüística, de nula rendibilidade, e que van parar a intereses espúrios ben diferentes aos da extensión do galego (lembren-se as dúcias de millóns dados a empresários que sistematicamente vetan calquer iniciativa a prol da língua galega ou mesmo que reprimen o seu uso).

Cumpre-lle, pois, ao sindicalismo nacionalista, e ao nacionalismo en xeral, o sermos bandeira da normalización lingüística do noso pobo, actuando con absoluta coeréncia e fidelidade ao idioma en todas as nosas actividades e liderando iniciativas reais de extensión do uso do galego.

Esta Guia elemental para a escrita do galego, confeccionada polo Servizo de Normalización Lingüística da nosa central sindical e que hoxe editamos, pretende ser un instrumento máis na loita en favor da restauración plena de usos da língua galega, xa que con ela temos a man un manual de consulta persoal para todos os compañeiros e compañeiras que queiran servir-se da nosa língua con maior corrección e unha ferramenta útil para mellorarmos a calidade lingüística de todas aquelas comunicacións públicas da CIG.

Xan Carballo
Executiva Confederal da CIG

Normalización - Normalización



Volver ao índice


Ás voltas coa língua

A nosa central sindical fixa entre os seus obxectivos o "pularmos pola completa normalización lingüística do idioma próprio de Galiza". E un dos princípios de carácter xeral de que se dotou é a normalización, definida nos seguintes termos: "A CIG expresa-se en galego, o cal defende como único idioma oficial de Galiza e promove a sua completa normalización. Respeita o uso das distintas formas da escrita entre a sua afiliación".

A prioridade, por tanto, que aparece reflectida (en asuntos de língua) é o da normalización lingüística do galego, quer dicer, a sua extensión no uso social e asemade a sua mellor utilización, porque é ben sabido que prestixiar unha língua pasa por falá-la en todos os contextos, mais tamén por utilizá-la coa maior corrección.

É certo que o galego vén arrastando unha liorta normativa que, ás veces, semella non ter fin, cousa esa, a da liorta, que é comun á história de moitas outras línguas e de moitos outros países. Asi e todo, o grao de socialización deste conflito e a sua, en ocasións, absurda politización deu lugar a acedos enfrentamentos (alguns non superados) que en nada beneficiaron o avanzo social que precisa o noso idioma. Máis que nunca, cumpriria un verdadeiro consenso que xuntase na volta dunha norma para a nosa língua a todas as persoas, colectivos, entidades, asociacións, partidos, etc., que manifestan dia a dia o seu compromiso co galego e con Galiza. Entrementres, a nosa central vén optando por se identificar coa chamada "normativa dos mínimos" ou "de consenso", utilizada por un espectro social non pequeno e ben dinámico da sociedade galega.

Esta Guia elemental para a escrita do galego que elaboramos no Servizo de Normalización Lingüística da CIG suxeita-se, pois, á normativa dos mínimos, mália a dificuldade evidente que ten fixar un xeito estándar de grafar unha língua e mesmo unha proposta de norma como a devandita. Nós servimo-nos basicamente, tomando-as como referéncia, de duas publicacións: as Orientacións para a escrita do noso idioma, editadas pola AS-PG (Asociación Sócio-Pedagóxica Galega) en 1980, e mais a Nova Gramática para a aprendizaxe da língua, coordenada pola APLL (Asociación de Profesores de Língua e Literatura) e editada por Via Láctea en 1988. O resultado é a seguinte proposta básica, que debe tentar homoxeneizar ese pequeno caos lingüístico que percebe calquer persoa que mire atentamente as publicacións que dá á luz a nosa central sindical.

Finalmente, quixéramos lembrar que o Servizo de Normalización Lingüística está a aberto a cantas consideracións se nos queiran formular ou propor, pois nalgunha medida o seu dinamismo indicará o compromiso radical da afiliación e das estruturas da central coa normalización e extensión de usos do noso idioma. Ao cabo, como homes e mulleres deste sindicato nacionalista e de clase, sabemos que na cuestión da língua non podemos quedar nunha simple declaración de intencións e debemos ir máis aló. En definitiva, sabemos que o galego é demasiado importante como para andar ás voltas con el.

Rafa Villar
CIG-Normalización Lingüística

Normalización - Normaliza



Volver ao índice


Usos dalgunhas letras

Alfabeto galego

a, b, c, d, e, f, g, h, i, l, m, n, ñ, o, p, q, r, s, t, u, v, x, z.

Non pertencen ao alfabeto galego o j, o k, o w e o y. Son letras que só se utilizan de xeito moi restrinxido:

Símbolos e siglas:

km = quilómetro; W = oeste...

Nomes estranxeiros:

Nova York; Keynes - keynesiano...

Palabras non adaptadas:

Rugby; Kremlin...

Letras

h

Levan h inicial palabras como:

Hoxe, horizonte, história, Henrique, harmonia, hedra...

Non levan h inicial:

Achar, encher, ermo, irmán, irmandade, oco, ombro, orfo, ovo, inchar, ola (saúdo)...

Non existe h no meio de palabra:

Aí, baía, proibir, coerente, veículo, alcool, reabilitación, adesión, inumano, inábil... [agás en palabras unidas con guión: pre-histórico, sobre-humano...]

b, v

Levan b as acabadas en bel e derivados:

Posíbel, probábel, rendíbel... posibilidade, probabilidade, rendibilidade... posíbeis, probábeis, rendíbeis...

Tamén se escriben con b palabras como:

Baleiro, abril, branco, probar, pobre, febreiro, libre, libro, palabra, abondo, beira, ribeira, basco, árbore, deber, escreber, haber, nobre, polbo, raiba, albanel, embargo, rebentar, bolboreta, chibo, abutre, receber, desbotar, labor, sorber...

Os derivados de móbel:

Mobilización, imóbel, automóbel, imobilismo...

A terminación verbal en ba:

Xogaba, andábamos, berraban...

Pola contra, grafan-se con v palabras como:

Louvar, ouvear, varrer, avó, avogado, governo, governamental, povo, gravar, gravata, pavillón, vermello, verniz, vulto, Cristovo, Estevo, varanda, escarvar, esvarar, envergadura, absolver...

Tamén se escriben con v os derivados de mover:

Movimento, movida, promover...

Grupos consonánticos

mn; nm; nn

Aluno, calúnia, coluna, hino, solene, conivéncia, inovar, perene... Comover, emudecer, imóbil, imerso, imigración, emenda...

Excepcións:

Amnistia, amnésico, omnipresente, indemnización, connosco, comunmente...

ct; cc

Cc e ct precedidos de i e u perden o c:

Conduta, conflito, produción, ditadura, tradutor, construción, vítima, vitória... [exceptuan-se a esta norma cultismos como ficción, adicción, adicto, veredicto, convicto, convicción, fricción...]

Cc e ct precedidos de a, e ou o, como norma xeral, manteñen-se:

Obxecto, obxectivo, dirección, conxectura, acción, reacción, proxecto, traxectória, aspecto, nocturnidade, sector, sección, directo...

Perden o c palabras como:

Acidente, prática, atitude, aceder, acesório, ocidente...

Trocan o c por i ou u:

Suxeito, aceitar, reitor, leitor (leitura [pero: lectivo, leccionar...]), perfeito, perfeición, defeito (defeituoso [pero: defectivo, defectíbel...]), doutor, doutrina, efeito [pero: efectuar, efectivo...], eleición (eleito, eleitorado [pero: electivo]), respeito, respeitar, oitavo, seita [pero: sectário, sectarismo], outubro...

pt; pc; ps; pn

Como regra xeral, manteñen-se:

Aptitude, apto, réptil, hipnotizar, captar, captación, acepción, opción, exípcio, psicoloxia, psicanálise, pneumonia, pneumático...

Perde-se o p en palabras como:

Setembro, sétimo... Tamén nas acabadas en scrión e scrito: descrición, inscrición, subscrición, adscrición; descrito, inscrito, subscrito, adscrito.

Muda o p en i:

Aceitar, receita, conceito [pero: conceptual, concepción...]...

bl, cl, fl, gl, pl / br, cr, fr, gr, pr

Claro, clase, bloquear, exemplo, explicar, glória, planta, pluma, público, publicar, globo, fluído, duplicar...

Prazo, aprazar, branco, cravar, cumprir, dobrar, dobregar, empregar, escravo, frauta, frecha, frouxo, igrexa, obrigar, pracer, praia, prata, soprar, suprir [pero: suplente], recruta, regra, singradura, prazo...

x / s

Levan x:

Exame, exaltar, excelente, excepción, exclamar, exclusivo, existir, existir, experimento, explicar, expor, expropriar, exterior, extinguir, extraer, extraordinário, exacto, reflexión, auxílio, taxa, máximo...

Levan s:

Estratéxia, esplendor, espontáneo, espléndido, estrutura, escéptico, espectador, estrear...

Escavar (escavación), escusa (escusar), espólio, esplanada, estender [pero: extensión, extenso], espremer, estranxeiro, estraño, estremeño, isento...

Outros grupos consonánticos

A tendéncia xeral é á sua conservación:

Abstraer, advertir, significar, dogmático, ignorante, instrución, significado, técnica, transmitir, consciéncia, translado, psicolóxica, constante, substáncia, insubmisión...

Ainda que hai casos en que se perde o primeiro dos elementos:

Anédota, anedótico, Inácio...

Volver ao índice


Regras de Acentuacion*

*As maiúsculas tamén deben levar acento (seguindo as mesmas regras das minúsculas): ÁFRICA; SAÚDE; ADMINISTRACIÓN; SECRETÁRIO


Palabras agudas (acento na última sílaba)

Levan acento gráfico as acabadas en a, e e o (+n, +s):

Café, camións, alguén, mazás, avó...

Nesta regra incluen-se os verbos contraídos con pronome:

Contá-la, facé-lo...

Non levan acento gráfico as acabadas en i e u (+s) ou en consoante que non sexa nin n nin s:

Aqui, algun, levou, animais, tabus, asi, xuvenis, papel, cantar, feliz, señor, ademais...

Palabras graves (acento na penúltima sílaba)

Levan acento gráfico as acabadas en i e u (seguidas ou non de consoante) e as acabadas en consoante distinta de n ou s (l, r, x e z):

Lápis, táxi, vírus, carácter, móbil, posíbel, tórax, González...

Levan acento gráfico i e u tónicos (precedidos de vogal) que formen sílaba en por si ou con s:

Aí, moíño, saúde, saída, raíces, baía, saía, ruído, miúdo, xuízo, Luís, país, egoísta...

Non levan acento gráfico i e u cando forman sílaba con consoante distinta de s ou con outra vogal:

Ainda, raiz, sair, Raul, triunfo, constituinte, xuiz... saiu, atribuiu, lingüista...

Non levan acento gráfico i e u tónicos ao non estaren precedidos de vogal:

Maria, rua, habia, sua...

Palabras esdrúxulas (acento na antepenúltima sílaba)

Levan acento todas:

Área, bébedo, música, cámara, tóxico, pésame, traballábamos, collíamos...

Tamén se consideran esdrúxulas as acabadas en consoante + ia, ie, io, ua, ue, uo (seguida ou non de consoante) [son abundantes as acabadas en ácia, áncia, éncia, ícia, ício], con tonicidade na sílaba anterior, que é a que vai acentuada:

Língua, contínuo, resíduo, democrácia, ciéncia, secretário, cámbio, barbárie, bilíngüe...

Casos especiais

Acento diacrítico (que diferéncia palabras):

Á / a: Dixo que a irmá ia á escola a Lugo.

Dá / da: Non nada da casa.

É / e: El é alto e ti es baixo.

Fóra / fora: Ela fora para fóra.

Máis / mais: Falou máis alto, mais ninguén lle fixo caso.

Nó / no: Fixo un no cinto.

Nós / nos: Non nos dixeron que era para nós.

Vén / ven: Ela vén se eles non a ven.

Vés / ves: Se vés de Vigo en tren, non ves a ponte.

Vós / vos: Vós facedes o que vos peta.

Póla / pola: A pola vai pola outra póla.

Pór / por: Non hai que se pór asi por iso.

Palabras compostas:

Se non levan trazo seguen as mesmas regras que as simples:

Vaivén, ultramar...

Se levan trazo, cada elemento debe acentuar-se por separado:

Galego-portugués, ciéncia-ficción...

Apañá-las, construí-lo; reparti-lo...

Palabras monosílabas:

Non levan acento*:

Xa, fe, cans, tren, sol...

* Exceptuan-se a esta norma os monosílabos que deben levar acento diacrítico: á, , pór, ...

Advérbios acabados en mente:

Non levan acento:

Fácil > facilmente.

Solidário > solidariamente.

Comun > comunmente.

Pronomes demostrativos, interrogativos e exclamativos:

Como norma xeral, non levan acento:

Este, ese, aquel, cal, como, quen, cando, canto, onde, (por) que...

Volver ao índice


Sinais de interrogación e exclamación

Prescinde-se normalmente do signo inicial e só se marca o final:

Onde estabas? Vai-te xa!

!

?

Volver ao índice


O xénero das palabras

Palabras femininas

Son femininas as palabras acabadas en axe:

A porcentaxe, a viaxe, a aldraxe, a chantaxe, a homenaxe, a vantaxe...

Excepcións:

O traxe, o paxe, o garaxe.

Tamén son femininas:

A análise, a árbore, a calor, a cor, a cute, a desorde, a dor, a énfase, a frente, a marxe, a orde, a equipa, a orixe, a paréntese, a ponte, a suor, a vertixe, a auga, a arte...

Palabras masculinas

Son masculinas as acabadas en ume:

O costume, o cume, o legume, o lume...

Excepcións:

A servidume, a acedume.

Tamén son masculinas:

O cárcere, o couce, o dote, o leite, o sangue, o ubre, o cal, o mel, o sal, o sinal, o labor, o nariz, o riso, o diadema, o estrataxema, o paradoxo, o samba...

Volver ao índice


Formación do plural (Regras)

Palabras acabadas en vocal ou en n + s

Bisturi > bisturis. Illó > illós. 

Hindu > hindus. Lei > leis. 

Rei > reis. Boi > bois. 

Salón > salóns. Refén > reféns. 

Capitán > capitáns....

Acabadas en r, s e z + es

Calor > calores Cor > cores 

Lugués > lugueses Capataz > capataces 

Vez > veces Feliz > felices... 

Excepcións: 

O martes > os martes O lápis > os lápis

Acabadas en l

Acabadas en al, el, ol, ul > ais, eis, ois, uis:

Nacional > nacionais Papel > papeis Caracol > caracois Azul > azuis Caníbal > caníbais Posíbel > posíbeis Túnel > túneis...

Excepcións:

Aquel > aqueles Cónsul > cónsules

Acabadas en il:

Palabras agudas il > is:

Civil > civis Infantil > infantis Barril > barris...

Palabras graves il > eis:

Fácil > fáceis Difícil > difíceis Fósil > fóseis Útil > úteis Réptil > répteis...

Palabras monosílabas. Por regra xeral + es:

fol > foles Val > vales Mel > meles El > eles...

Excepcións:

Sal > sais Sol > sois

Normalización - Nación



Volver ao índice


Terminacións e comezos de palabras problemáticos

Palabras acabadas en aria*

*Ainda que na fala a terminación mais comun destas palabras é en eria, na escrita preferirá-se a terminación aria. Non é correcta a terminación eiria: libreiria, enfermeiria...

Acabadas en aria (a maior parte):

Libraria, secretaria, consellaria, drogaria, enfermaria...

Acabadas en eria ou aria:

Bateria, cristaleria, galeria...

Acabadas en bel*

*A terminación comun na fala é ble (favorable...), mais na escrita vai-se optar pola forma bel (favorábel...).

Acabadas en ábel; íbel:

Aceitábel, amábel, considerábel, denunciábel, estábel, favorábel, razoábel, críbel, exixíbel, preferíbel, posíbel...

Plural: ábeis; íbeis:

Aceitábeis, amábeis, considerábeis, denunciábeis, estábeis, favorábeis, razoábeis, críbeis, exixíbeis, preferíbeis, posíbeis...

Acabadas en ébel; óbel; úbel:

Indelébel, móbel (automóbel, imóbel), solúbel (insolúbel, irresolúbel), volúbel...

Plural: ébeis; óbeis; íbeis:

Indelébeis, móbeis (automóbeis, imóbeis), solúbeis (insolúbeis, irresolúbeis), volúbeis...

Acabadas en cia, cio / za, zo

Acabadas en cia, cio (maioritárias)

Audácia, falácia, palácio, notícia, início, negócio, dúcia...

Belixeráncia, distáncia, releváncia, vixiláncia...

eséncia, xeréncia...

Audiéncia, ciéncia, eficiéncia, paciéncia, suficiéncia*...

Siléncio, denúncia, anúncio...

Comércio, consórcio, divórcio...

*Mália haber tendéncia da língua popular a eliminar o i da terminación iéncia: Céncia, pacéncia..., a lingua culta conserva o i: Ciéncia, paciéncia... (pero: aparéncia).

Acabadas en za, zo

En aza:

Graza (desgraza, desgrazado [pero: agraciar]).

En azo:

Cansazo, espazo [pero: espacial], pazo.

En eza:

Avareza, Veneza [pero: veneciano].

En ezo:

Prezo (aprezo, desprezo, desprezar, prezar, menosprezar [pero: apreciar, apreciábel, depreciar]).

En iza:

Cobiza (cobizar, cobizoso), xustiza (inxustiza, xusticeiro), Galiza*.

*A forma viva na fala é Galicia, mais por coeréncia histórica do nacionalismo, e por ser hoxe a forma do portugués actual (frente á española Galicia), opta-se por Galiza.
Non parece moi recomendábel o uso con artigo: A Galiza, Na Galiza.

En izo:

Servizo, xuízo (prexuízo).

En anza:

Franza, perseveranza, finanza (financeiro).

En enza:

Avenza, convalecenza, crenza, diferenza (indiferenza [pero: diferenciar, diferenciábel, diferencial, diferenciación]), doenza, licenza [pero: licenciado, licenciatura], nacenza (renacenza), pertenza, presenza [pero: presenciar], querenza, sentenza [pero: sentenciar].

En erzo:

Terzo (terza, terzar [pero: terciário]).

Acabadas en ente, iente, inte

En ente

Verbos en er:

Ardente, combatente, corrente, escrebente, fervente, pertencente, vertente, vivente...

Verbos en ir:

Adquirente, atraente, concernente, dormente; lucente (relucente), servente... afluente, congruente, consecuente, influente...

En iente

Ambiente, consciente, deficiente, ingrediente, paciente, suficiente...

Conveniente (inconveniente), interveniente, proveniente, expediente, nutriente, sobresaliente...

En inte

seguinte, contribuinte, constituinte, sainte...

Acabadas en iño, iña, iñar / ino/ ina/ inar

En iño, iña, iñar (menos abundantes)

Andoriña, piña, toniña, baíña, cociña, espiña, raíña...

Aliño, golfiño, adiviño, biscaíño, comiño, daniño, mariño, meiriño, mesquiño, moíño, pergamiño, sete-mesiño, torbeliño, viciño...

Acariñar, adiviñar, aliñar, embaiñar, subliñar...

En ino, ina, inar (máis abundantes)

Bucina, cortina, esquina, gabardina, medicina, oficina, rapina...

Asasino, destino, divino, ensino...

Asasinar, destinar, determinar...

Acabadas en án, á / ano, ana

En án, á (menos abundantes)

Aldeán, aldeá; ancián, anciá; castelán, castelá; cidadán, cidadá; irmán, irmá; san, sa...

Tamén acaban en án: Man, verán...

E en á: Mañá, mazá, ra...

En ano, ana (máis comuns)

Americano, americana; humano, humana; paisano, paisana; republicano, republicana; romano, romana; urbano, urbana; veterano, veterana...

Tamén acaba en ana: semana

Acabadas en idade / iedade

En idade (maioria)

Ambigüidade, antigüidade, brevidade, enfermidade, falsidade, gravidade, mocidade, novidade, idade, soidade...

En iedade

solidariedade, neciedade, ansiedade, saciedade, arbitrariedade, obrigatoriedade, seriedade...

Acabadas en dade / tade

En dade (maioria)

En rdade:

Herdade, verdade, puberdade, liberdade...

En ldade:

Crueldade, igualdade, dificuldade, faculdade, lealdade...

En ndade:

Bondade, divindade, irmandade... [pero: vontade]

En tade

En stade:

maxestade, potestade...

metade, vontade...

Acabadas en eira, eiro / era, ero

En eira, eiro (máis abundantes)

Barreira, cafeteira, liteira, mangueira, palmeira...

Brasileiro, inteiro, obreiro, sendeiro, xardineiro, xusticeiro, financeiro...

En era, ero

Cera, esfera, atmosfera, espera, galera, pantera, quimera, primavera...

Bolero, salero, sincero...

Outras terminacións:

Acabadas en se, xe, ite, te, pole

Análise, antítese, crise, dose, énfase, hipótese, parálise, psicose, síntese, tese, praxe, sintaxe, apendicite, hepatite, diabete, metrópole...

Acabadas en isar

Analisar, paralisar...

Acabadas en imento

Verbos en ir:

Cumprimento, descobrimento, divertimento, sentimento...

Verbos en er:

Acontecimento, agradecimento, coñecimento, desenvolvimento, mantimento, movimento, nacimento, procedimento, recebimento, recoñecimento, rendimento...

Volver ao índice


Contraccións

Preposición en

En + o, a, os, as:

No, na, nos, nas.

En + un, unha, uns, unhas:

Nun, nunha, nuns, nunhas.

En + este... ese... aquel... isto, iso, aquilo:

Neste... nese... naquel... nisto, niso, naquilo.

En + outro... algun, algunha... alguén, algo:

Noutro... nalgun, nalgunha... nalguén, nalgo.

En + el, ela, eles, elas:

Nel, nela, neles, nelas.

Preposición de

de + o, a, os, as:

Do, da, dos, das.

De + un, unha, uns, unhas:

Dun, dunha, duns, dunhas.

De + este... ese... aquel... isto, iso, aquilo:

Deste... dese... daquel... disto, diso, daquilo.

De + outro... algun, algunha... alguén, algo:

Doutro... dalgun, dalgunha... dalguén, dalgo.

De + el, ela, eles, elas:

Del, dela, deles, delas.

De + aqui, ali, aí:

Daqui, dali, daí. [Tamén se admite: de aqui, de ali, de aí]

Preposición por

Por + o, a, os, as:

Polo, pola, polos, polas.

Preposición con

con + o, a, os, as:

Co, coa, cos, coas.

Con + un, unha, uns, unhas:

Cun, cunha, cuns, cunhas.

Preposición a

a + o, a, os, as:

Ao, á, aos, ás.

Demostrativos este, ese, aquel + outro, outra, outros, outras

Estoutro, estoutra... esoutro, esoutra..., aqueloutro, aqueloutra...

Normalización - Galiza



Volver ao índice


O artigo determinado -o, a, os, as- (Observacións)

Despois de formas verbais rematadas en r e s; dos pronomes nos, vos, lles e nós, vós; de ambos, ambas; todos, todas; e mais e tras, hai unha tendéncia moi estendida na fala a pronunciar ese son s ou r final como l. Con todo, esta tendéncia non se debe representar no galego escrito [contra a opinión da normativa ILG-RAG (norma "oficial"), que argumenta a prol do seu reflexo escrito]:

Norma "mínimos"

Abrir a porta

Colles as cousas

Nós os dous

Todas as tardes

Ambos os irmáns

Tras a porta
Norma "oficial"

Abri-la porta

Cólle-las cousas

Nó-los dous

Tódalas tardes

Ámbolos irmáns

Trala porta

É obrigatório o uso do artigo determinado diante de posesivo (meu, teu, seu, noso, voso...) + nome:

Esta é a miña casa.

Non: Esta é miña casa.

Como excepción a esta norma, pode-se citar o caso dos nomes de parentesco: Túa nai é meiga.


Volver ao índice


Demostrativos

Este, estes, esta, estas / isto.

Ese, eses, esa, esas / iso.

Aquel, aqueles, aquela, aquelas / aquilo.

Ainda que na fala existan: esto, eso, aquelo; iste, ise; estos..., na escrita aparecerán as formas arriba indicadas.

Normalización - Acción



Volver ao índice


Sobre os verbos en galego

Primeira

Non existen verbos compostos con haber (haber + particípio)

Dixera > Non había dito.

Faláramos > Non habíamos falado...

Segunda

Os verbos acabados en cer (agás facer e dicer) son regulares

Agradezo > Non agradezco.

Conduzas > Non conduzcas...

Os rematados en ucir tamén son regulares

Conducin, conduciu > Non conduxen, conduxo.

Reproducin, reproduciu > Non reproduxen, reproduxo.

Os rematados en uir son do mesmo xeito regulares

Incluo, inclues, inclue... incluen > Non incluio, incluies, incluie... incluien.

Constituo, constitues, constitue... constituen > Non constituio, constituies, constituie... constituien.

Terceira

Son verbos acabados en er (2ª conxugación):

Acabados en bater, romper, verter, querer, ceber:

Bater, combater, rebater, debater, abater; concorrer, discorrer, escorrer, percorrer, recorrer, transcorrer; interromper, irromper, prorromper; verter, converter, inverter, perverter, reverter, subverter (pero: advertir e divertir); requerer (pero: adquirir, inquirir); conceber, perceber, receber.

Arrepender, derreter, dicer, elexer, encher, erguer, escreber, espremer, tender, ferver, morrer, render, renxer, sofrer, toller, tremer, viver, xemer.

Son verbos acabados en ir (3ª conxugación):

Compelir, expelir, repelir, demolir; converxir, emerxir, diverxir, submerxir; abstrair, atrair, detrair, distrair, extrair, retrair, retrotair, subtrair (pero: traer).

Cair, esvair, posuir, investir, tosir, pedir, seguir, servir...

Cuarta

Verbos acabados en ir con alternáncia na raiz:

Tipo servir:

Sirvo, serves, serve, servimos, servides, serven.

Igual que servir:

Sentir (asentir, consentir, resentir), seguir (conseguir, perseguir, proseguir), mentir (desmentir), ferir...

Tipo fuxir:

Fuxo, foxes, foxe, fuximos, fuxides, foxen.

Igual que fuxir:

Acudir, bulir, consumir, cuspir, lucir, xurdir, subir, sacudir...

E tamén: cobrir (descobrir, encobrir, recobrir), dormir, engolir, tosir...

Quinta

Ir + verbo en infinitivo:

Ir mercar, vai levar, imos facer

É incorrecto (Ir a + verbo en infinitivo):

Ir a mercar, vai a levar, vamos a facer

Normalización - Norma



Volver ao índice


Pronome persoal

Colocación dos pronomes

Os pronomes persoais átonos (obxecto directo ou indirecto) van colocados, por regra xeral, despois do verbo:

¿Pode-se? Dixo-me que non; Soubo-o de imediato...

É inadmisíbel en galego: ¿Se pode?; Me dixo...

Mais hai unha série de casos, como por exemplo os seguintes, en que isto non se cumpre e o pronome vai situado antes do verbo:

Nas frases negativas:

Non mo aceita; Nunca lle fai caso...

Cando os indefinidos (algo, alguén, ambos, bastante, calquera, mesmo, ningún...) van antes do verbo (xa que atraen o pronome canda eles):

Algo se sabe [comparar con: Sabe-se algo]; Calquera o coñece; Ninguén a atura...

Cando boa parte dos advérbios (acaso, incluso, xa, seica, ainda, axiña, , sempre, ben, cedo, mal, tarde...) van antes do verbo:

Ainda o vin onte; Xa vo-lo dixen; Sempre nos chama; Ben o sabes...

Exceptuan-se: hoxe, mañá, onte, despois, antes...:

Hoxe vin-te; Mañá digo-cho; Despois falamo-lo...

Nas frases introducidas por exclamativos ou interrogativos (quen, que, cando, canto...):

Cando o viches? Quen te chamou? Canto lle gustou!

Nas frases dependentes doutras, normalmente introducidas por conxuncións (que, porque, como, para que...):

Espera que me escoite; Fixo-o como lle cadrou; Estivemos porque nos convidou...

Cando se trata dun infinitivo ou un xerúndio, dan-se várias posibilidades:

Infinitivo ou xerúndio despois de preposición (de, en, sen...). Duas posibilidades:

De me avisares = De avisares-me.

Sen se decatar = Sen decatar-se.

En nos xuntando = En xuntando-nos...

Infinito e xerúndio subordinado a un verbo principal. Duas posibilidades:

Pode-se facer = Pode facer-se [pero non: Se pode facer]

Estou-no vendo = Estou vendo-o [pero non: O estou vendo]...

Verbo persoal e infinitivo ou xerúndio despois de negación (non, nunca...). Duas posibilidades:

Nunca o poderia entender = Nunca poderia entendé-lo; Non me está vendo = Non está vendo-me...

Infinitivo subordinado a un verbo principal mediante conxunción (que) ou preposición (de). Tres posibilidades:

Hai-se que mover = Hai que se mover = Hai que mover-se [pero non: Se hai que mover]. Debe-nos de escoitar = Debe de nos escoitar = Debe de escoitar-nos [pero non: Nos debe de escoitar]...

Unión do pronome ao verbo ou a outro pronome mediante trazo (-):

Utiliza-se o trazo (-) para unir un pronome persoal cando este vai colocado xusto despois do verbo:

Falar-me; dixo-nos; buscou-te; facer-se; contou-cho, levar-vos; propor-llo; emprestou-vo-lo...

Cando se trata do pronome nos e o verbo acaba en mos (1ª persoal do plural), perde-se o s do verbo:

Fagamo-nos; imo-nos; deixábamo-nos...

Utilización de -o, -a, -os, -as / -lo, -la, -los, -las / -no, -na, -nos, -nas.

Usa-se -lo, -la, -los, -las cando o verbo remata en r ou s:

Levar > levá-los. Coller > collé-lo. Abrir > abri-la. Cantas > canta-la. Collemos > collemo-las. Zurcíades > zurcíade-lo...

Usa-se -no, -na, -nos, -nas:

Cando o verbo acaba en ditongo (ai, ei, oi, eu, iu, ou) ou en n:

Colleu > colleu-no. Deixou > deixou-nas. Fai > fai-nos. Viu > viu-na...

Cando o verbo acaba en n (perde-se este n):

Levan > leva-na. Agardaron > agardaro-nos*...

* É ben non confundir:

Agardaron + nos = agardaron-nos [a nós] / agardaron + os = agardaro-nos [a eles].

Usa-se -o, -a, -os, -as no resto dos casos:

Saúda > saúda-o.

Contaba > contaba-os.

Collo > collo-as...

Utiliza-se o trazo (-) para unir un pronome persoal (nos, vos, lles) con outro pronome persoal (o, a, os, as):

Contar+nos+o > contar-no-lo.

Pediu+vos+as > pediu-vo-las.

Levas+lles+lo > levas-lle-lo.

Cantábades+ nos+a > cantábades-no-la...

Volver ao índice


Anexo 1 (Problemas lingüísticos)

Uso de x e non de i:

Conxuntura, non coiuntura. Proxecto, non proiecto Traxecto, non traiecto...

Uso de ll e non de x:

Antollo, non antoxo. Aparellador, non aparexador. Acobillo, non cobixo. Baralla, non baraxa. Burbulla, non burbuxa. Parella, non parexa. Partilla, non partixa...

Uso de l e non de ll:

Apelido, non apellido. Apostilar, non apostillar. Argola, non argolla. Atropelo, non atropello. Beleza, non belleza. Calo, non callo. Camelo, non camello. Capela, non capilla. Castela, non Castilla. Colar, non collar. Costela, non costilla. Crioulo, non criollo. Chanceler, non canciller. Degolar, non degollar. Engolir, non engullir. Estaleiro, non astilleiro. Falecer, non fallecer. Querela, non querella. Selo, non sello. Vasalo, non vasallo.

Non levan l entre vogais:

Adiante (adiantar); águia, anxo [pero: anxelical]; avoengo, cabaza (cabazo, cabaceira); cambra; ceo [pero: celeste, celestial], coar (coador, coadoiro, coadura); cor (corar, corante, corado [pero: colorido, colorista, coloración, colorir, colorar, decolorar, colorante, bicolor, incoloro]); dianteiro; dor (doer, doenza, doente, adoecer, dorido [pero: doloro, indoléncia, indolente]); embigo [pero: umbilical]; evanxeo [pero: evanxélico, evanxelizar, evanxelista]; gabián; ínsua; moa (moer); natureza [pero: naturalismo, naturalidade, naturalizar]; receo (recear, receoso); só (soa, soidade [pero: solitário]); sair (saída, sobresair [pero: sobresaliente]); saúdo (saúda, saudar, saudación); saúde (saudábel [pero: salubre, salubridade]); táboa [pero: taboleiro]; tea (tear [pero: telón]); veo [pero: vela, velar]; vixiar (vixía, vixiante (adx.) [pero: vixiláncia, vixilante (subs.)]; voo (voar, voador, voante (adx.) [pero: volante (subst.), volátil]); vontade [pero: voluntário, voluntarioso, voluntariado, voluntariedade, involuntário]; xear (xeada [xelo, conxelar, conxelado, conxelador, xélido]).

Uso de n e non de ñ:

Albanel, non albañil. Cabana, non cabaña. Dano, non daño. Destino, non destiño. Dona, non doña. Engano, non engañar. Ganáncia, non gañáncia. Inocente, non iñocente. Oficina, non oficiña. Pano, non paño. Pestana, non pestaña. Rapina, non rapiña. Sinal, non señal. Xardineiro, non xardiñeiro.

Si levan ñ:

Entraña; enxeño; estaño; estraño; gañar; montaña; puño; torbeliño.

Non levan n entre vogais:

Abotoar; ameaza (ameazar, ameazador, ameazante); area (areal, areoso, areeiro [pero: arenífero]); abotoar; amoestar (amoestación); amontoar (amontoado); apisoar (apisoadora); avea; balea; cadea (cadeado, encadear, encadeamento); campá (campaíña [pero: campanário, campaneiro, acampanar]), cardeal [pero: cardinalício, cardinalato]; cea (cear [pero: cenáculo]); comadroa; conter (contido); coroar (coroar [pero: coronário]); deostar (deostado); freo (frear, desenfrear, refrear); doar (doazón, doador [pero: donativo]); empadroar (padroado, empadroamento [pero: padrón, patrono, patronal, patrocínio]); enseada; enxaboar; entoar (entoación, desentoar [pero: tónico]); estrea (estrear, reestrear); galardoar (galardoado); la [pero: lanar, laneiro, lanudo, lanuxe]; lagoa; latoeiro; limoeiro (limoada); lua (luar [pero: lunar, lunático]); moeda (moedeiro [pero: monetário]); mosteiro [pero: monástico]; órgao [pero: organizar, organización, organismo]; perdoar (perdoábel, imperdoábel); persoa (persoal, impersoal [pero: personalidade, personalismo, personalista, personalizar, personaxe, personificar, impersonalidade, impersonalizar]); pregoar (pregoeiro); razoar (razoábel, razoamento [pero: racional, irracional, racionalizar]); saba; serea; soar (soante, resoar, consoante [pero: sonoro, sonata, resonáncia, consonáncia, consonántico]); tebra [pero: tenebroso, tenebrista]; terreo (terreal); vaidade (vaidoso); vea [pero: venoso]; xerar (xeración, xerador [pero: dexenerar, dexeneración, rexenerar, rexeneración]); xeral (adx.) [pero: xeneral (subs.); xeneralizar; xeneralidade, xeneralización]).

Si levan n entre vogais (ademais dos casos vistos arriba):

Abandonar; acondicionar; apaixonar; escena; escenário; centena; centenário; condena (condenar, condenado); ordenar (desordenar); prisioneiro; semana; sirena; sereno; trono; zona.

Volver ao índice


Anexo 2 (Erros habituais)

- Erro

Abogado

Abandoar

Abonar (pagar)

Acecho

Aceira

Achádego

Acorralar

Adivinar

Agotar

Ahí

Aislar

Albañil

Albarán

Alcantarilla

Aleación

Alemania

Alevosia

Alonxar

Alquilar

Ambente

Amenaza

Ámeto

Antigüedade

Antoxo

Ao efecto

Ao sumo

Apaixoado

A parte de

A partires de

A pesares de

Aplastar

Aportar

Apunte

Arregrar

Arriesgar

Artículo

Asamblea

Asegún

Asesiño

Asimismo

A traverso

A veces

Avería

Averiguar

Axeno

Axuntamento



- Erro

Baraxa

Barniz

Basura

Beca (de estudos)

Brilar

Bulra

Bulto

Búsqueda



- Erro

Ca (contracción)

Calle

Calqueira

Cambeo

Campeón

Cansáncio

Cárcel

Carreteira

Cecais

Cese

Chamativo

Chino

Cincoenta

Ciruxía

Cobixo

Cofradía

Coiuntura

Colaboura

Con arreglo a

Concellal

Concéncia

Condear

Connivéncia

Conquerir

Conscente

Convertir

Convinte

Coñocer

Corresponsal

Corbata

Corto

Coste

Craro

Crase

Creéncia

Creer

Crisis

Cuatrimestre

Cumplir

Curtar

Custión



- Erro

Dabondo

Dacordo

Debatir

De elo

Dempóis

Derogar

Desahucio

Desarrollar

Desarrollo

Descalificar

Desfallecer

Despido

Despilfarrar

Desplazar

Destiño

Deterioro

Dieta

Dimisión

Dimitir

Diñificar

Diputación

Diputado

Dirección (domicílio)

Disconforme

Discontínuo

Disculpa

Disfroitar

Disfrutar

Disgustar

Disminuir

Doblar

Donar

Donación

Doctrina

Duda

Dudar

Dulce



- Erro

Edade

Eiqui

Elabourar

Elo

Emplear

En base a

Encender

Encuesta

Enemigo

Engañar

Enmenda

Entranas

Enxuiciar

Escalafón

Escaño

Escasez

Escea

Esclavo

Escomenzar

Esixir

Espíritu

Espranza

Estadística

Estos

Estrano

Estrenar

Evaluar

Excusar

Exempro

Expedente

Exprimir

Extender

Extranxeiro



- Erro

Fallido

Fallo (1)

Fallo (2)

Fecha

Fechar

Fehaciente

Fidel

Financiación

Financieiro

Finiquitar

Firmar

Floxo

Frenar

Frol

Furna (votación)



- Erro

Ganar

Gaña

Gañáncia

Garantizar

Gomitar

Grasa

Gubernamental



- Erro

Habida conta

Hacia

Hacinar

Heréncia

Hola

Homaxe

Humán



- Erro

I (Conxunción)

Idiosincrácia

Iglesia

Igoal

Inconvinte

Incertidumbre

Incurrir

Inflacción

Ingredente

Inscripción

Insertar

Insumisión

Interés (1)

Interés (2) (banca)

Interrumpir

Inversión

Inxeneiro

Inxusticia

Iñocente

Iñorante

Ise

Iste

Ista



- Erro

Kilogramo

Kilómetro

Kiosco



- Erro

Lápiz

Leises

Lexos

Libertade

Línea

Língoa

Lonxano



- Erro

Maestro

Maniobra

Manteñer

Mañán

Mediciña

Mentras

Mercancia

Mermar

Mezclar

Millor

Miragre

Mismo

Mitade

Montana

Movilización

Muestreo

Muelle

Múseca



- Erro

Nadie

Naturaleza

Navidade

Nombrar

Noraboa

Norde

No seu caso

Novedade



- Erro 

Obedente

Obispo

Obligar

Obxetivo

Octavo

Octubre

Ocurrir

Oficiña

Ola

Ordear

Orgaización

Orgulo

Orilla

Oscuro

Otorgar

Ouservar

Outo

Ouxetivo



- Erro

Pabellón

Pacente

Pagaré

Pago

Paiaso

Palanca

Paradoxa

Parexa

Párrafo

Pasillo

Patronato

Peiorativo

Pelea

Peligro

Pérdida

Perdonar

Permañecer

Persoalidade

Persoaxe

Persona

Personal

Perteñecer

Plan

Plantilla

Plegar

Pleito

Poblar

Polizón

Polvo

Poseedor

Poseer

Pranta

Pra

Presupuestario

Presuposto 

Prevenir

Primaveira

Primer

Prisa

Probe

Procesal

Profundizar

Proiecto

Promédio

Prorratear

Provinte

Púbrico

Pulpo



- Erro

Quenes

Querella

Quiebra

Quirúrxico



- Erro 

Rapiña

Rasgo

Razonar

Reanudar

Rebatir

Recaudar

Recabar

Receta

Recrudecer

Recurrir

Reemprazar

Refrendar

Reflexar

Regla

Reglamento

Reinvindicación

Reir

Reises

Rellenar

Renta

Rentable

Republicán

Respaldar

Resumen

Retrasar

Reventar

Revocar

Rexir

Riesgo

Romeiria

Rutinário



- Erro 



Sabotear

Salida

Salir

Saludar

Sanar

Sano

Segredario

Seguer

Según

Seitor

Semán

Sendos

Séptimo

Server

Silenzo

Sin

Sinceiro

Siniestro

Sinón

Siñificar

Sobor

Soborno

Sobresainte

Soio

Soler

Solidaridade

Somentes

Sonar

Sondeo

Sonido

Subasta

Subdesenrolo

Subraiar

Subsanar

Suficinte

Suministro

Supervivinte

Suxección

Suxerencia



- Erro

Tableiro

Taladro

Taxante

Temblar

Tercer

Término

Testigo

Testimonio

Tíduo

Todavía

Todo elo

Traición

Traicionar

Traiecto

Trunfar

Tumbar

Turno



- Erro

Ubicación

Úneco

Urbán

Usté



- Erro

Vacuna

Ventaxa

Verquer

Verquido

Vértigo

Víspera

Visto bó

Viudez

Viudo

Vixianza

Vixilar

Voluntade

Vuelo



- Erro

Xardiñeiro

Xeneración

Xenerar

Xeralizar

Xuez

Xuicio

Xulio

Xunio

Xuzgado

Xuzgar



- Erro

Zanxar

Zarpa

Zoa
correcto

avogado

abandonar

aboar

axexo

beirarrua, paseo

achado

acurralar

adiviñar

esgotar



isolar, illar

albanel

albará

sumidoiro

aliaxe

Alemaña

aleivosia

afastar, arredar

alugar

ambiente

ameaza

ámbito

antigüidade

antollo

para o efeito

como moito

apaixonado

á parte de

a partir de

apesar de, mália

esmagar

achegar, contribuir

apontamento

amañar, arranxar

arriscar

artigo

asemblea

segundo

asasino

asi mesmo

através

ás veces

avaria

pescudar, indagar

alleo

concello



correcto

baralla

verniz

lixo

bolsa

brillar

burla, mofa

vulto

busca



correcto

coa

rua

calquer, calquera

cámbio

campión

cansazo

cárcere

estrada

quizá

cesamento

rechamante

chinés

cincuenta

cirurxia

acobillo

confraria

conxuntura

colaboración

de acordo con

concelleiro/a

consciéncia

condenar

conivéncia

conseguir

consciente

converter

conveniente

coñecer

correspondente

gravata

curto

custo

claro

clase

crenza

crer

crise

cuadrimestre

cumprir

cortar

cuestión



correcto

de abondo

de acordo

debater

disto, diso

despois

derrogar

desafiuzamento

desenvolver

desenvolvimento

descualificar

desfalecer

despedimento

malgastar, dilapidar

desprazar

destino

deterioración

axuda de custo

demisión

demitir

dignificar

deputación

deputado

enderezo

desconforme

descontínuo

desculpa

desfrutar

desfrutar

desgustar

diminuir

dobrar

doar

doazón

doutrina

dúbida

dubidar

doce



correcto

idade

aqui

elaborar

isto, iso

empregar

conforme a, segundo

acender, prender

enquisa

inimigo

enganar

emenda

entrañas

axuizar, xulgar

escala

escano

escaseza

escena

escravo

comezar

exixir

espírito

esperanza

estatística

estes

estraño

estrear

avaliar

escusar

exemplo

expediente

espremer

estender

estranxeiro



correcto

frustrado, falido

ditame, sentenza, veredicto

erro

data

datar

fidedigno, evidente

fiel

financiamento

financeiro

liquidar, saldar

asinar

frouxo

frear

flor

urna



correcto

gañar

gana

ganáncia

garantir

vomitar

graxa

governamental



correcto

tendo en conta

cara a

amorear

herdanza

ola

homenaxe

humano/a



correcto

e

idiosincrásia

igrexa

igual

inconveniente

incerteza

incorrer

inflación

ingrediente

inscrición

inserir

insubmisión

interese

xuro

interromper

investimento

enxeñeiro

inxustiza

inocente

ignorante

ese

este

esta



correcto

quilogramo (kg)

quilómetro (km)

quiosco



correcto

lápis

leis

lonxe

liberdade

liña

língua

afastado, arredado



correcto

mestre

manobra

manter

mañá

medicina

mentres

mercadoria

minguar, diminuir

misturar, mesturar

mellor

milagre

mesmo

metade

montaña

mobilización

mostraxe

peirao, resorte

música



correcto

ninguén

natureza

nadal

nomear

en hora boa, parabéns

norte

se é o caso

novidade



correcto

obediente

bispo

obrigar

obxectivo

oitavo

outubro

ocorrer

oficina

onda

ordenar

organización

orgullo

beira

escuro

outorgar

observar

alto

obxectivo



correcto

pavillón

paciente, doente

obriga de pagamento

pagamento

pallaso

panca

paradoxo

parella

parágrafo

corredor

padroado

pexorativo

pelexa

perigo

perda

perdoar

permanecer

personalidade

personaxe

persoa

persoal

pertencer

plano

cadro de persoal

pregar

preito

povoar

polisón

po

posuidor

posuir

planta

para

orzamentário

orzamento, presuposto

previr

primavera

primeiro/a

présa

pobre

procesual

aprofundar, afondar

proxecto

média, termo médio

ratear

proveniente

público

polbo



correcto

quen

querela

quebra, creba

cirúrxico



correcto

rapina

trazo, risco

razoar

proseguir, continuar

rebater

recadar, arrecadar

solicitar, pedir

receita

recruar

recorrer

substituir

referendar

reflectir

regra

regulamento

reivindicación

rir

reis

encher, preencher

renda

rendíbel

republicano

apoiar

resumo

atrasar, demorar

rebentar

revogar

rexer

risco

romaxe, romaria

rotineiro



correcto

sala

sabotar

saída

sair

saudar

sandar

san

secretário

seguir

segundo

sector

semana

senllos

sétimo

servir

siléncio

sen

sincero

sinistro

senón

significar

sobre

suborno

sobresaliente



adoitar, acostumar

solidariedade

somente, soamente

soar

sondaxe

son

poxa

subdesenvolvimento

subliñar

emendar, reparar

suficiente

subministración

sobrevivente

suxeición

suxestión



correcto

taboleiro

trade

tallante

tremer

terceiro/a

termo

testemuña

testemuño

título

ainda

todo iso

traizón

traizoar

traxecto

triunfar

tombar

quenda, vez



correcto

localización, situación

único

urbano/a

vosté



correcto

vacina

vantaxe

verter

vertido

vertixe

véspera

visto e prace

viuvez

viúvo

vixiláncia

vixiar

vontade

voo



correcto

xardineiro

xeración

xerar

xeneralizar

xuiz

xuízo

xullo

xuño

xulgado

xulgar



correcto

resolver, concluir

gadoupa, pouta

zona

Volver ao índice


Logo CIG

CIG-Normalización Lingüística

Pexigo de Abaixo nº 22 bis
15703-Santiago de Compostela

Teléfono: 981 56 43 00
Fax: 981 57 10 82
e-mail: cig.nac@ribernet.es


Última revisión: 10/6/99